chorobliwa otyłość
Chorobliwa otyłość (otyłość olbrzymia, otyłość III stopnia) to poważne schorzenie metaboliczne, definiowane jako indeks masy ciała (BMI) równy lub przekraczający 40 kg/m². Stan ten stanowi znaczące ryzyko zdrowotne i jest związany z licznymi powikłaniami wielonarządowymi.
Pacjenci z chorobliwą otyłością wykazują zwiększone ryzyko rozwoju chorób sercowo-naczyniowych, cukrzycy typu 2, nadciśnienia tętniczego, zespołu bezdechu sennego, niealkoholowej stłuszczeniowej choroby wątroby oraz niektórych nowotworów. Schorzenie to wiąże się również z obniżoną jakością życia, ograniczeniami mobilności i zwiększoną śmiertelnością.
Leczenie chorobliwej otyłości wymaga kompleksowego podejścia, obejmującego modyfikację stylu życia, interwencję dietetyczną, aktywność fizyczną oraz wsparcie psychologiczne. W przypadkach opornych na leczenie zachowawcze, rozważa się chirurgię bariatryczną (np. rękawową resekcję żołądka, bypass żołądkowy), która obecnie uznawana jest za najskuteczniejszą metodę długoterminowego leczenia chorobliwej otyłości i jej powikłań metabolicznych.
Diagnostyka chorobliwej otyłości obejmuje, poza obliczeniem BMI, ocenę dystrybucji tkanki tłuszczowej, identyfikację chorób współistniejących oraz wykluczenie wtórnych przyczyn otyłości, takich jak endokrynopatie. Długoterminowe monitorowanie i wielospecjalistyczna opieka są kluczowe dla skutecznego zarządzania tym schorzeniem.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sugammadex AptaPharma 100 mg/ml
Sugammadex, będący zmodyfikowaną gamma-cyklodekstryną, działa poprzez selektywne wiązanie bromku rokuronium i wekuronium, co prowadzi do szybkiego zniesienia blokady nerwowo-mięśniowej. W badaniach klinicznych wykazano, że dawki sugammadeksu od 0,5 do 16 mg/kg mc. skutecznie odwracają blokadę wywołaną różnymi dawkami rokuronium (0,6-1,2 mg/kg mc.) i wekuronium (0,1 mg/kg mc.). Czas do powrotu stosunku T4/T1 do ≥0,9 po podaniu 4 mg/kg mc. sugammadeksu wynosił medianę 2,7 min (zakres 1,2-16,1) dla rokuronium oraz 3,3 min (zakres 1,4-68,4) dla wekuronium, co jest znacząco szybsze niż po zastosowaniu neostygminy. Sugammadex wykazuje również skuteczność w populacji pediatrycznej (2-17 lat), gdzie dawka 2 mg/kg mc. odwraca umiarkowany blok w medianie 1,6 min, a dawka 4 mg/kg mc. odwraca głęboki blok w około 2,0 min, przewyższając efektywnością neostygminę (7,5 min). U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek czas odwrócenia blokady był nieznacznie wydłużony, jednak bez przypadków nawrotu blokady.
blokada nerwowo-mięśniowa, bradykardia zatokowa, bromek rokuronium, bromek wekuronium, chorobliwa otyłość, cis-atrakurium, gamma cyklodekstryna, glikopirolan, klasyfikacja ASA, lek zwiotczający, nawrót blokady przewodnictwa, neostygmina, odwrócenie blokady, płytka nerwowo-mięśniowa, receptor nikotynowy, rokuronium, stosunek T4/T1, stymulacja tężcowa, sugammadeks, sukcynylocholina, tachykardia zatokowa, TOF, wekuronium, współczynnik ciągu czterech, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie rytmu serca, zniesienie blokady - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Sugammadex Reig Jofre 100 mg/ml
Sugammadex Reig Jofre (100 mg/ml) jest stosowany do odwracania blokady nerwowo-mięśniowej wywołanej rokuronium lub wekuronium. Dawkowanie zależy od stopnia blokady: 4 mg/kg masy ciała przy głębokiej blokadzie (1-2 PTC) z czasem powrotu T4/T1 do 0,9 około 3 minut, 2 mg/kg przy płytszej blokadzie (ponowny pojaw T2) z czasem około 2 minut. W przypadku natychmiastowego odwrócenia blokady po rokuronium stosuje się dawkę 16 mg/kg, co pozwala na powrót przewodnictwa w około 1,5 minuty. Sugammadex podaje się dożylnie w bolusie trwającym 10 sekund, pod ścisłym nadzorem anestezjologicznym z monitorowaniem przewodnictwa nerwowo-mięśniowego. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami nerek (CrCl < 30 ml/min) lek jest przeciwwskazany, natomiast u osób z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami nerek dawkowanie pozostaje bez zmian. U pacjentów w podeszłym wieku obserwuje się wydłużony czas powrotu przewodnictwa (od 2,2 do 3,6 minut), jednak dawkowanie nie ulega modyfikacji.
anestezjolog, blokada nerwowo-mięśniowa, bolus dożylny, chorobliwa otyłość, ciężkie zaburzenie czynności nerek, głęboka blokada, klirens kreatyniny, nawrót blokady, przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, rokuronium, roztwór do wstrzykiwań, środki zwiotczające, stosunek T4/T1, stymulacja tężcowa, sugammadeks, wekuronium, wkłucie dożylne, wskaźnik masy ciała, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie krzepnięcia - Leksykon chorób i schorzeń
Grypa świńska (h1n1) – Leczenie
Grypa świńska (H1N1) jest zakażeniem układu oddechowego wywołanym przez wirus grypy typu A H1N1. U większości pacjentów z łagodnym przebiegiem choroby wystarcza leczenie objawowe, obejmujące odpoczynek, odpowiednie nawodnienie, stosowanie leków przeciwgorączkowych (np. paracetamol, NLPZ) oraz przeciwkaszlowych. W ciężkich przypadkach konieczne może być dożylne nawadnianie i leczenie wspomagające. Leki przeciwwirusowe (oseltamiwir, zanamiwir, peramiwir, baloksawir) są wskazane u pacjentów z ciężkim przebiegiem choroby, hospitalizowanych oraz osób z grup wysokiego ryzyka powikłań, takich jak kobiety w ciąży, dzieci poniżej 5 roku życia, osoby powyżej 65 lat, pacjenci z chorobami przewlekłymi (astma, POChP, choroby serca, cukrzyca), immunosupresją oraz otyłością. Leczenie przeciwwirusowe powinno być rozpoczęte w ciągu pierwszych 48 godzin od wystąpienia objawów i trwać zazwyczaj 5 dni, choć w ciężkich przypadkach może być kontynuowane dłużej.
astma, baloksawir, choroba serca, chorobliwa otyłość, cukrzyca, glikokortykosteroid, gronkowiec, grypa świńska, leczenie objawowe, leczenie przeciwwirusowe, lek przeciwkaszlowy, nawadnianie dożylne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nadnerczy, niewydolność oddechowa, niewydolność wielonarządowa, obniżona odporność, obturacyjna choroba dróg oddechowych, oporność wirusa, oseltamiwir, paciorkowiec, paracetamol, peramiwir, POChP, powikłanie grypy, profilaktyka zakażenia, szczepienie przeciwko grypie, szczepionka przeciwko grypie, wentylacja mechaniczna, wirus grypy A H1N1, wtórne zakażenie bakteryjne, zanamiwir, zapalenie płuc, zespół Reye’a - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sugammadex Kalceks 100 mg/ml
Sugammadex Kalceks to zmodyfikowana gamma-cyklodekstryna stosowana do odwracania bloku nerwowo-mięśniowego wywołanego przez rokuronium i wekuronium. Mechanizm działania polega na selektywnym wiązaniu tych leków w osoczu, co zmniejsza ich dostępność do receptorów nikotynowych w płytce nerwowo-mięśniowej, skutkując szybkim zniesieniem bloku. W badaniach klinicznych dawki sugammadeksu w zakresie 0,5–16 mg/kg mc. wykazały wyraźną korelację dawka-odpowiedź, z czasem odwrócenia bloku zależnym od głębokości blokady i zastosowanego zwiotczającego. Przykładowo, przy dawce 4 mg/kg mc. po głębokim bloku (PTC 1-2) mediana czasu do powrotu stosunku T4/T1 do ≥0,9 wynosiła 2,7 min (zakres 1,2–16,1) dla rokuronium i 3,3 min (zakres 1,4–68,4) dla wekuronium. Przy umiarkowanym bloku i dawce 2 mg/kg mc. czasy te wynosiły odpowiednio 1,4 min (0,9–5,4) i 2,1 min (1,2–64,2). Sugammadex wykazał także szybsze odwrócenie bloku rokuronium w porównaniu z neostygminą po cis-atrakurium (mediana 1,9 min vs. dłuższy czas). W badaniach pediatrycznych (2–17 lat) dawka 2 mg/kg mc. odwracała umiarkowany blok w średnio 1,6 min, a dawka 4 mg/kg mc. głęboki blok w 2,0 min, co było istotnie szybsze niż neostygmina (7,5 min). U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek czas odwrócenia był nieznacznie wydłużony, ale bez przypadków nawrotu bloku.
blokada nerwowo-mięśniowa, bradykardia zatokowa, bromek rokuronium, bromek wekuronium, chorobliwa otyłość, ciężkie zaburzenie czynności nerek, cis-atrakurium, gamma cyklodekstryna, glikopirolan, klasyfikacja ASA, lek blokujący przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, neostygmina, płytka nerwowo-mięśniowa, receptor nikotynowy, rokuronium, stymulacja tężcowa, sugammadeks, sukcynylocholina, tachykardia zatokowa, wekuronium, współczynnik ciągu czterech, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Terlipressin SUN
Terlipresyna, ze względu na swoje działanie naczynioskurczowe, wymaga ścisłego monitorowania u pacjentów z wstrząsem septycznym, astmą oskrzelową, nieleczonym nadciśnieniem tętniczym, chorobami naczyń mózgowych i obwodowych, zaburzeniami rytmu serca, ostrym zespołem wieńcowym, przewlekłą niewydolnością nerek oraz u osób powyżej 70. roku życia i kobiet w ciąży. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z hipowolemią, u których może dojść do nasilonego zwężenia naczyń i nietypowych reakcji sercowo-naczyniowych. Terlipresyna wykazuje słabe działanie antydiuretyczne (3% efektu naturalnej wazopresyny), dlatego konieczne jest monitorowanie elektrolitów, zwłaszcza sodu i potasu, aby zapobiec hiponatremii i hipokaliemii. Zalecane jest ciągłe kontrolowanie ciśnienia tętniczego, tętna, stężenia elektrolitów oraz bilansu płynów podczas terapii.
astma oskrzelowa, choroba naczyń mózgowych, choroba wieńcowa, chorobliwa otyłość, działanie naczynioskurczowe, erytromycyna, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, hipowolemia, komorowe zaburzenie rytmu serca, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwhistaminowy, nadciśnienie tętnicze, niedokrwienie skóry, niewydolność serca, ostry zespół wieńcowy, przewlekła choroba nerek, przewlekła niewydolność nerek, terlipresyna, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wstrząs septyczny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sugammadex Sandoz 100 mg/ml
Sugammadex Sandoz, będący zmodyfikowaną gamma-cyklodekstryną, działa poprzez selektywne wiązanie leków zwiotczających mięśnie szkieletowe, takich jak rokuronium i wekuronium, tworząc kompleksy w osoczu i tym samym znosząc blokadę nerwowo-mięśniową. W badaniach klinicznych stosowano dawki od 0,5 do 16 mg/kg mc., wykazując zależność dawka-odpowiedź oraz możliwość elastycznego stosowania w różnych fazach blokady. Sugammadex w dawce 4 mg/kg mc. odwracał głęboką blokadę (1-2 PTC) po rokuronium w medianie 2,7 min (zakres 1,2-16,1 min) i po wekuronium w medianie 3,3 min (zakres 1,4-68,4 min). Dawka 2 mg/kg mc. podawana po ponownym pojawieniu się T2 skutkowała odwróceniem bloku w medianie 1,4 min (rokuronium) i 2,1 min (wekuronium). W porównaniu z neostygminą, sugammadex znacząco skracał czas powrotu stosunku T4/T1 do ≥0,9. W badaniach u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek oraz u osób z otyłością wykazano skuteczność i bezpieczeństwo stosowania, przy czym dawkowanie według rzeczywistej masy ciała skracało czas odwrócenia bloku (mediana 1,8 min vs. 3,3 min, p<0,0001).
blokada nerwowo-mięśniowa, bradykardia zatokowa, bromek rokuronium, bromek wekuronium, chorobliwa otyłość, ciężkie zaburzenie czynności nerek, cis-atrakurium, gamma cyklodekstryna, glikopirolan, lek zwiotczający mięśnie szkieletowe, neostygmina, płytka nerwowo-mięśniowa, receptor nikotynowy, rokuronium, roztwór do wstrzykiwań, stymulacja tężcowa, sugammadeks, sukcynylocholina, szczątkowa blokada nerwowo-mięśniowa, tachykardia zatokowa, wekuronium, współczynnik ciągu czterech - Leksykon substancji czynnych
Kwas asparaginowy – Dawkowanie i sposób podawania
Kwas asparaginowy jest kluczowym aminokwasem w żywieniu pozajelitowym, obecnym w różnych preparatach aminokwasowych, których dawkowanie ustala się indywidualnie w zależności od stanu klinicznego, masy ciała i wieku pacjenta. U dorosłych dawka aminokwasów wynosi zwykle 0,8-2,0 g/kg mc./dobę, z możliwością zwiększenia do 2,5 g/kg mc./dobę w stanach ciężkiego katabolizmu. Przykładowo, w preparacie Aminoplasmal 15% kwas asparaginowy stanowi 7,95 g/1000 ml, a w Aminoplasmal B. Braun 10% – 5,60 g/1000 ml. Maksymalna szybkość infuzji aminokwasów u dorosłych to 0,1 g/kg mc./godz., co dla pacjenta 70 kg oznacza 7 g/godz. U dzieci dawkowanie zależy od wieku i masy ciała, z dawkami od 1,0 do 4,0 g/kg mc./dobę i taką samą maksymalną szybkością infuzji 0,1 g/kg mc./godz. Noworodki i wcześniaki wymagają stopniowego zwiększania dawki, a u dzieci poniżej 2 lat większość preparatów zawierających kwas asparaginowy jest przeciwwskazana, stosując dedykowane preparaty Pediaven NN1 i NN2. W przypadku niewydolności nerek i wątroby dawkowanie wymaga indywidualnego dostosowania, z przeciwwskazaniami w ciężkich postaciach tych schorzeń oraz specjalnymi preparatami dla pacjentów z chorobami wątroby (np. Aminoplasmal Hepa). U pacjentów z otyłością dawkę oblicza się na podstawie idealnej masy ciała (IBW).
choroba wątroby, chorobliwa otyłość, ciągła terapia nerkozastępcza, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, ciężki katabolizm, działanie niepożądane, gospodarka wodno-elektrolitowa, hemodializa, idealna masa ciała, infuzja, infuzja aminokwasów, katabolizm białek, kwas asparaginowy, leczenie nerkozastępcze, mieszanina aminokwasowa, niewydolność nerek, równowaga kwasowo-zasadowa, stan ciężki, terapia żywieniowa, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, żyła centralna, żyła obwodowa, żyła pępkowa, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Sugammadex Reddy 100 mg/ml
Sugammadex Reddy (100 mg/ml roztwór do wstrzykiwań) jest stosowany do odwracania blokady nerwowo-mięśniowej wywołanej rokuronium lub wekuronium podczas zabiegów chirurgicznych. Bezpieczeństwo leku oceniono na podstawie badań klinicznych faz I-III z udziałem 3519 pacjentów. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to kaszel, powikłania oddechowe i związane ze znieczuleniem, niedociśnienie oraz powikłania po zabiegu, występujące z częstością ≥1/100 do <1/10. Reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksja i wstrząs anafilaktyczny, występowały niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), a ich objawy obejmują m.in. pokrzywkę, obrzęk języka, tachykardię i skurcz oskrzeli. W badaniach klinicznych odnotowano rzadkie przypadki znacznej bradykardii i zatrzymania krążenia po podaniu leku. Nawrót blokady nerwowo-mięśniowej wystąpił u 0,20% pacjentów. U pacjentów z wywiadem powikłań płucnych istnieje ryzyko skurczu oskrzeli.
anafilaksja, ból brzucha, ból głowy, bradykardia, bradykardia z zatrzymaniem krążenia, chorobliwa otyłość, dysgeuzja, nawrót blokady przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, niedociśnienie tętnicze, nudności, obrzęk gardła, obrzęk języka, obturacja płuc, pokrzywka, powikłanie oddechowe, przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, reakcja nadwrażliwości, rokuronium, skurcz oskrzeli, sugammadeks sodowy, świąd, tachykardia, wekuronium, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, zaburzenie smaku, zawrót głowy, znaczna bradykardia - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sugammadex Juta 100 mg/ml
Sugammadeks, będący zmodyfikowaną gamma-cyklodekstryną, działa poprzez selektywne wiązanie leków zwiotczających mięśnie szkieletowe, takich jak rokuronium i wekuronium, tworząc z nimi kompleksy w osoczu i tym samym redukując ich dostępność do receptorów nikotynowych w płytce nerwowo-mięśniowej. W badaniach klinicznych wykazano zależność dawka-odpowiedź w zakresie 0,5–16 mg/kg mc. sugammadeksu, z efektywnym zniesieniem bloku nerwowo-mięśniowego zarówno w głębokiej (PTC 1-2) jak i umiarkowanej (T2) blokadzie. W porównaniu z neostygminą (50–70 µg/kg mc.) sugammadeks w dawkach 2–4 mg/kg mc. znacząco skracał czas odwrócenia blokady wywołanej rokuronium lub wekuronium (np. mediana 1,4–3,3 min vs. dłuższe czasy dla neostygminy). Ponadto, w porównaniu z neostygminą odwracającą blokadę po cis-atrakurium, sugammadeks w dawce 2 mg/kg mc. szybciej znosił blokadę po rokuronium (mediana 1,9 min vs. 7,2 min). Wysoka dawka 16 mg/kg mc. podana 3 min po rokuronium (1,2 mg/kg mc.) umożliwiała szybkie odwrócenie bloku (mediana 4,2 min), przewyższając czas samoistnego ustąpienia blokady po sukcynylocholinie (7,1 min). W populacji pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek oraz u osób z chorobliwą otyłością skuteczność i czas odwrócenia blokady były porównywalne do populacji ogólnej, przy czym dawkowanie według rzeczywistej masy ciała dawało lepsze wyniki niż według masy idealnej (mediana czasu do TOF ≥ 0,9: 1,8 min vs. 3,3 min, p<0,0001).
American Society of Anesthesiologists, blok nerwowo-mięśniowy, bradykardia zatokowa, bromek rokuronium, bromek wekuronium, chorobliwa otyłość, ciąg czterech, cis-atrakurium, działanie niepożądane, gamma cyklodekstryna, głęboka blokada, glikopirolan, idealna masa ciała, lek zwiotczający mięśnie szkieletowe, nawrót blokady, neostygmina, płytka nerwowo-mięśniowa, receptor nikotynowy, rokuronium, rzeczywista masa ciała, stymulacja tężcowa, sukcynylocholina, szczątkowa blokada nerwowo-mięśniowa, tachykardia zatokowa, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sugammadex Delfarma 100 mg/ml
Sugammadeks, będący zmodyfikowaną gamma-cyklodekstryną, działa jako selektywny środek wiążący leki zwiotczające mięśnie szkieletowe, takie jak rokuronium i wekuronium, tworząc z nimi kompleksy w osoczu i tym samym znosząc blokadę nerwowo-mięśniową. W badaniach klinicznych wykazano, że dawki sugammadeksu w zakresie od 0,5 do 16 mg/kg mc. skutecznie i szybko odwracają blokadę wywołaną rokuronium (0,6-1,2 mg/kg mc.) i wekuronium (0,1 mg/kg mc.). W porównaniu z neostygminą (50-70 μg/kg mc.), sugammadeks w dawce 2-4 mg/kg mc. znacząco skraca czas powrotu stosunku T4/T1 do ≥0,9, osiągając mediany od 1,4 do 3,3 minut, podczas gdy neostygmina wymaga od 17,6 do 49,9 minut. Podanie sugammadeksu po rokuronium pozwala również na szybsze zniesienie blokady niż neostygmina po cis-atrakurium (mediana 1,9 min vs 7,2 min). W dawce 16 mg/kg mc. podanej 3 min po rokuronium (1,2 mg/kg mc.) mediana czasu do powrotu T4/T1 do 0,9 wynosiła 1,5 min (zakres 0,5-14,3 min).
blokada nerwowo-mięśniowa, bradykardia zatokowa, bromek rokuronium, bromek wekuronium, chorobliwa otyłość, ciężkie zaburzenie czynności nerek, cis-atrakurium, działanie niepożądane, glikopirolan, lek blokujący przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, neostygmina, receptor nikotynowy, skala stymulacji tężcowej, środek wiążący leki zwiotczające, stosunek T4/T1, stymulacja tężcowa, sukcynylocholina, tachykardia zatokowa, współczynnik ciągu czterech, współczynnik TOF, zaburzenie rytmu serca, zniesienie blokady nerwowo-mięśniowej - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sugammadex Baxter 100 mg/ml
Sugammadex Baxter, będący zmodyfikowaną gamma-cyklodekstryną, działa poprzez selektywne wiązanie rokuronium i wekuronium, co prowadzi do szybkiego zniesienia bloku nerwowo-mięśniowego. W badaniach klinicznych wykazano, że dawki od 0,5 do 16 mg/kg mc. skutecznie odwracają blokadę wywołaną tymi lekami, przy czym czas do powrotu stosunku T4/T1 do ≥0,9 wynosił medianę 1,4–4,2 minuty w zależności od dawki i głębokości blokady. Sugammadex wykazuje przewagę nad neostygminą, zapewniając znacznie szybsze odwrócenie bloku zarówno w umiarkowanej, jak i głębokiej blokadzie, co potwierdzają dane z badań obejmujących dorosłych, dzieci (2–17 lat) oraz pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek. W populacji pacjentów z chorobliwą otyłością dawka obliczana na podstawie rzeczywistej masy ciała skraca czas odwrócenia bloku (mediana 1,8 minuty) w porównaniu do dawki obliczanej na podstawie masy idealnej (3,3 minuty, p<0,0001).
blokada nerwowo-mięśniowa, blokada przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, bradykardia zatokowa, bromek rokuronium, bromek wekuronium, chorobliwa otyłość, cis-atrakurium, gamma cyklodekstryna, glikopirolan, klasyfikacja ASA, neostygmina, receptor nikotynowy, środek zwiotczający, stosunek T4/T1, stymulacja tężcowa, sukcynylocholina, tachykardia zatokowa, współczynnik ciągu czterech - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sugammadex Zentiva 100 mg/ml
Sugammadex Zentiva, zawierający 100 mg/ml sugammadeksu sodowego, jest selektywnym antagonistą blokady nerwowo-mięśniowej wywołanej przez rokuronium i wekuronium. Mechanizm działania polega na tworzeniu kompleksów w osoczu z tymi lekami, co zmniejsza ich dostępność do receptorów nikotynowych w płytce nerwowo-mięśniowej, skutkując szybkim zniesieniem bloku. Badania kliniczne wykazały zależność dawka-odpowiedź w zakresie 0,5-16 mg/kg mc. sugammadeksu, z możliwością podawania w różnych momentach po zastosowaniu bromku rokuronium lub wekuronium, co pozwala na elastyczne dostosowanie czasu odwrócenia blokady. W porównaniu z neostygminą (50-70 μg/kg mc.), sugammadeks w dawkach 2-4 mg/kg mc. znacząco skraca czas powrotu stosunku T4/T1 do ≥0,9 (np. 2,7 min vs. dłuższy czas dla neostygminy przy rokuronium). U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek czas odwrócenia blokady był nieznacznie wydłużony, jednak bez przypadków szczątkowej blokady lub nawrotu.
blok przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, blokada przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, bradykardia zatokowa, bromek rokuronium, bromek wekuronium, chorobliwa otyłość, ciąg czterech, gamma cyklodekstryna, glikopirolan, lek zwiotczający, neostygmina, receptor nikotynowy, rokuronium, skala stymulacji tężcowej, stymulacja tężcowa, sugammadeks sodowy, sukcynylocholina, tachykardia zatokowa, wekuronium, współczynnik ciągu czterech, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sugammadex Orion 100 mg/ml
Sugammadex, będący zmodyfikowaną gamma-cyklodekstryną z grupy odtrutek (kod ATC: V03AB35), działa poprzez selektywne wiązanie leków zwiotczających mięśnie szkieletowe, takich jak bromek rokuronium i wekuronium, tworząc kompleksy w osoczu i zmniejszając dostępność wolnego środka do receptorów nikotynowych w płytce nerwowo-mięśniowej. W badaniach klinicznych wykazano proporcjonalną zależność między dawką sugammadeksu (0,5–16 mg/kg mc.) a szybkością odwrócenia blokady nerwowo-mięśniowej. Sugammadex skutecznie odwraca blokadę zarówno w fazie głębokiej (4 mg/kg mc., mediana czasu do powrotu T4/T1 do 0,9: 2,7 min dla rokuronium i 3,3 min dla wekuronium), jak i umiarkowanej (2 mg/kg mc., mediana czasu: 1,4 min dla rokuronium i 2,1 min dla wekuronium), przewyższając neostygminę pod względem szybkości działania. Ponadto, w porównaniu z neostygminą, sugammadex wykazuje krótszy czas odwrócenia blokady po rokuronium (2 mg/kg mc. – 1,9 min vs. neostygmina 7,2 min) oraz szybsze odwrócenie niż samoistne ustąpienie blokady po sukcynylocholinie (16 mg/kg mc. – 4,2 min vs. 7,1 min).
blokada nerwowo-mięśniowa, blokada przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, bradykardia zatokowa, bromek rokuronium, bromek wekuronium, chorobliwa otyłość, ciąg czterech, cis-atrakurium, gamma cyklodekstryna, glikopirolan, klasyfikacja ASA, lek zwiotczający mięśnie szkieletowe, neostygmina, odwrócenie blokady nerwowo-mięśniowej, płytka nerwowo-mięśniowa, receptor nikotynowy, rokuronium, skala stymulacji tężcowej, stymulacja tężcowa, sugammadeks, sukcynylocholina, tachykardia zatokowa, współczynnik TOF, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie rytmu serca - Leksykon substancji czynnych
Prolina – Dawkowanie i sposób podawania
Prolina, jako składnik mieszanin aminokwasów stosowanych w żywieniu pozajelitowym i dializoterapii, wymaga indywidualnego dostosowania dawki w zależności od stanu klinicznego pacjenta, masy ciała oraz rodzaju preparatu. U dorosłych przeciętne zapotrzebowanie wynosi 0,16-0,35 g azotu/kg mc./dobę (1-2 g aminokwasów/kg mc./dobę), z możliwością zwiększenia do 0,4 g azotu/kg mc./dobę (2,5 g aminokwasów/kg mc./dobę) w stanach krytycznych. Dawkowanie poszczególnych preparatów, takich jak Aminomel Nephro, Aminomix 1 Novum czy Aminoplasmal, różni się zawartością proliny (od 1,66 g do 7,35 g/1000 ml) oraz maksymalną dawką dobową i szybkością infuzji (zwykle do 0,1 g aminokwasów/kg mc./godz.). U pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby oraz poddawanych hemodializie lub hemofiltracji, dawkowanie musi być odpowiednio modyfikowane, uwzględniając zwiększone zapotrzebowanie na białko i tolerancję metaboliczną. W dializoterapii stosuje się dawki rzędu 0,5-0,8 g aminokwasów/kg mc./dializę, z maksymalną szybkością infuzji do 0,2 g aminokwasów/kg mc./godz.
aminokwasy, Aminomel Nephro, Aminomix 1 Novum, Aminoplasmal, chorobliwa otyłość, dializa, dializoterapia, elektrolity, filtr do infuzji, hemodializa, hemofiltracja, hipoglikemia, idealna masa ciała, Lipoflex, mieszanina aminokwasów, Nutrineal, osmolarność roztworu, podanie dootrzewnowe, prolina, roztwór aminokwasów, stan kliniczny, stan krytyczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, żyła centralna, żyła główna, żyła obwodowa, żywienie pozajelitowe - Leksykon substancji czynnych
Sugammadeks – Właściwości farmakodynamiczne
Sugammadeks, będący zmodyfikowaną gamma-cyklodekstryną, działa poprzez selektywne wiązanie rokuronium i wekuronium w osoczu, co prowadzi do szybkiego zniesienia blokady nerwowo-mięśniowej. Badania kliniczne wykazały, że dawki sugammadeksu w zakresie od 0,5 do 16 mg/kg mc. skutecznie odwracają blokadę wywołaną rokuronium (0,6–1,2 mg/kg mc.) i wekuronium (0,1 mg/kg mc.), przy czym czas powrotu stosunku T4/T1 do ≥0,9 jest istotnie krótszy w porównaniu z neostygminą. Przykładowo, po podaniu 4 mg/kg mc. sugammadeksu czas ten wynosił medianę 2,7 min (zakres 1,2–16,1) dla rokuronium i 3,3 min (1,4–68,4) dla wekuronium, podczas gdy neostygmina wymagała odpowiednio 49,0 min (13,3–145,7) i 49,9 min (46,0–312,7). Sugammadeks wykazuje także skuteczność w szybkim odwracaniu bloku po rokuronium w porównaniu z neostygminą stosowaną po cis-atrakurium oraz może być stosowany w sytuacjach wymagających natychmiastowego zniesienia bloku, np. po podaniu 16 mg/kg mc. z medianą czasu 4,2 min (3,5–7,7).
blokada nerwowo-mięśniowa, bradykardia zatokowa, bromek rokuronium, bromek wekuronium, chorobliwa otyłość, ciężkie zaburzenia czynności nerek, cis-atrakurium, gamma cyklodekstryna, glikopirolan, lek zwiotczający, nawrót blokady, neostygmina, płytka nerwowo-mięśniowa, receptor nikotynowy, rokuronium, stosunek T4/T1, stymulacja tężcowa, sukcynylocholina, tachykardia zatokowa, współczynnik ciągu czterech, zaburzenia rytmu serca - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Tlen medyczny
Tlenoterapia wymaga ścisłego monitorowania parametrów takich jak ciśnienie parcjalne tlenu (PaO2) oraz saturacja hemoglobiny tlenem (SpO2), a także systematycznej oceny klinicznej pacjenta. Podawanie tlenu w wysokim stężeniu powinno być ograniczone do minimalnego czasu niezbędnego do osiągnięcia efektu terapeutycznego. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z ryzykiem hiperkapnicznej niewydolności oddechowej, w tym z POChP, mukowiscydozą, chorobliwą otyłością, deformacjami klatki piersiowej, zaburzeniami neuromięśniowymi oraz po przedawkowaniu leków hamujących ośrodek oddechowy. U tych pacjentów tlenoterapia może prowadzić do depresji ośrodka oddechowego i wzrostu PaCO2, co skutkuje kwasicą oddechową, dlatego docelowe wysycenie tlenem powinno być niższe niż u pozostałych chorych, a przepływ tlenu dostosowany indywidualnie do stanu klinicznego.
bleomycyna, chorobliwa otyłość, ciśnienie parcjalne dwutlenku węgla, ciśnienie parcjalne tlenu, deformacja ściany klatki piersiowej, depresja ośrodka oddechowego, hiperkapniczna niewydolność oddechowa, hipoksemiczny napęd oddechowy, kwasica oddechowa, mukowiscydoza, pozasoczewkowy rozrost włóknisty, przewlekła obturacyjna choroba płuc, tlenoterapia, wysycenie hemoglobiny tlenem, zaburzenia neuromięśniowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Sugammadex Ranbaxy 100 mg/ml
Sugammadex Ranbaxy (100 mg/ml roztwór do wstrzykiwań) jest stosowany do odwracania blokady nerwowo-mięśniowej wywołanej przez rokuronium lub wekuronium podczas zabiegów chirurgicznych. Bezpieczeństwo leku oceniono na podstawie danych z badań klinicznych faz I-III obejmujących 3519 pacjentów, z czego 1078 otrzymało sugammadex, a 544 placebo. Najczęstsze działania niepożądane (≥ 1/100 do < 1/10) to kaszel, powikłania oddechowe i związane ze znieczuleniem, niedociśnienie oraz powikłania po zabiegu. Reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksja, występowały niezbyt często (≥ 1/1000 do < 1/100) i obejmowały objawy takie jak pokrzywka, obrzęk języka, skurcz oskrzeli i niedociśnienie tętnicze. Rzadko obserwowano znaczne bradykardie i zatrzymanie krążenia po podaniu leku. Nawrót blokady nerwowo-mięśniowej potwierdzono u 0,20% pacjentów w badaniach klinicznych.
anafilaksja, blokada przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, bradykardia z zatrzymaniem krążenia, chorobliwa otyłość, klasyfikacja ASA, nawrót blokady przewodnictwa, niedociśnienie tętnicze, obrzęk gardła, obrzęk języka, obturacja płuc, pokrzywka, powikłanie oddechowe, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rokuronium, skurcz oskrzeli, środek blokujący przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, sugammadeks, tachykardia, wekuronium, wstrząs anafilaktyczny, wysypka rumieniowata, znaczna bradykardia - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sugammadex Noridem 100 mg/ml
Sugammadex Noridem, będący zmodyfikowaną gamma-cyklodekstryną, jest selektywnym środkiem odwracającym blokadę nerwowo-mięśniową wywołaną przez rokuronium i wekuronium poprzez tworzenie kompleksów w osoczu, co zmniejsza dostępność wolnego leku do receptorów nikotynowych. W badaniach klinicznych wykazano zależność dawka-odpowiedź w zakresie 0,5-16 mg/kg sugammadeksu, podawanego w różnych momentach blokady wywołanej rokuronium (0,6-1,2 mg/kg) i wekuronium (0,1 mg/kg). W kluczowych badaniach porównujących sugammadex (2-4 mg/kg) z neostygminą (50-70 μg/kg) odwrócenie bloku do stosunku T4/T1 ≥ 0,9 następowało istotnie szybciej: mediana czasu wynosiła 1,4-3,3 minuty dla sugammadeksu w porównaniu do dłuższych czasów dla neostygminy. Sugammadex wykazał także skuteczność w pacjentach z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek oraz u osób z chorobliwą otyłością, gdzie dawkowanie dostosowane do rzeczywistej masy ciała skracało czas odwrócenia bloku (mediana 1,8 min vs 3,3 min przy dawkowaniu wg masy idealnej, p<0,0001).
blokada nerwowo-mięśniowa, blokada przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, bradykardia zatokowa, bromek rokuronium, bromek wekuronium, chorobliwa otyłość, cis-atrakurium, działanie farmakodynamiczne, gamma cyklodekstryna, glikopirolan, klasyfikacja ASA, lek zwiotczający mięśnie szkieletowe, nawrót blokady, neostygmina, odtrutka, płytka nerwowo-mięśniowa, receptor nikotynowy, stosunek T4/T1, stymulacja tężcowa, sugammadeks, sukcynylocholina, tachykardia zatokowa, współczynnik ciągu czterech, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie rytmu serca, zniesienie blokady - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Sugammadex Kalceks 100 mg/ml
Sugammadex Kalceks (100 mg/ml) jest stosowany do odwracania blokady nerwowo-mięśniowej wywołanej przez bromek rokuronium lub wekuronium. Dawkowanie zależy od stopnia blokady: przy 1-2 w skali PTC zaleca się 4 mg/kg mc., co skutkuje powrotem stosunku T4/T1 do 0,9 w około 3 minuty; przy ponownym pojawieniu się T2 dawka wynosi 2 mg/kg mc. z czasem powrotu około 2 minut. W przypadku natychmiastowego odwrócenia głębokiej blokady rokuronium podaje się 16 mg/kg mc., co skraca czas do 1,5 minuty. U pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami nerek dawkowanie pozostaje bez zmian, natomiast przy ciężkich zaburzeniach (CrCl < 30 ml/min) stosowanie nie jest zalecane. U osób starszych (75+ lat) obserwuje się wydłużenie czasu powrotu przewodnictwa do około 3,6 minuty, jednak dawkowanie pozostaje takie samo jak u dorosłych.
anestezjolog, blokada przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, bolus dożylny, bromek rokuronium, chorobliwa otyłość, klirens kreatyniny, koagulopatia, monitorowanie pacjenta, nawrót blokady, procedura anestezjologiczna, rzeczywista masa ciała, skala stymulacji tężcowej, stosunek T4/T1, stymulacja tężcowa, sugammadeks, wekuronium, wkłucie dożylne, wskaźnik T2, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sugammadex Juta 100 mg/ml
Sugammadeks wykazuje liniową farmakokinetykę w dawkach od 1 do 16 mg/kg podawanych dożylnie, z objętością dystrybucji w stanie stacjonarnym wynoszącą około 11-14 litrów u dorosłych z prawidłową funkcją nerek. Lek nie wiąże się z białkami osocza ani erytrocytami, a jego eliminacja odbywa się niemal wyłącznie przez nerki w postaci niezmienionej, z klirensem około 88 mL/min i okresem półtrwania około 2 godzin. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek obserwuje się znaczące wydłużenie okresu półtrwania do 24 godzin oraz wzrost ekspozycji na lek nawet 17-krotnie, przy czym stężenia sugammadeksu pozostają wykrywalne do 48 godzin po podaniu. Eliminacja pozanerkowa jest marginalna (<0,02% dawki). Wiek, płeć oraz rasa nie wpływają istotnie na farmakokinetykę sugammadeksu.
bilans masowy, bolus dożylny, chorobliwa otyłość, ciężkie zaburzenia czynności nerek, faza eliminacji, idealna masa ciała, kinetyka liniowa, klirens kreatyniny, klirens osocza, kompleks sugammadeksu z rokuronium, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne sugammadeksu, rzeczywista masa ciała, stężenie sugammadeksu, umiarkowane zaburzenia czynności nerek, wiązanie z białkami osocza, współczynnik zmienności - Leksykon substancji czynnych
Sodu octan – Dawkowanie i sposób podawania
Sodu octan, stosowany jako bufor i źródło elektrolitów w preparatach dożylnych, wymaga indywidualnego dawkowania zależnego od produktu, stanu klinicznego pacjenta, wieku i masy ciała. W preparatach takich jak Plasmalyte (3,68 g/l sodu octanu trójwodnego) i Sterofundin ISO (3,27 g/1000 ml), dawkowanie u dorosłych wynosi od 500 ml do 3 litrów na dobę, z szybkością infuzji około 40 ml/kg mc./24 godz. U dzieci dawkowanie jest dostosowane do masy ciała i wieku, np. w Plasmalyte do 100 ml/kg mc./24 godz. dla dzieci do 10 kg, z szybkością infuzji 6-8 ml/kg mc./godz., a w Sterofundin ISO od 20 do 100 ml/kg mc./dobę z szybkością 2-8 ml/kg mc./godz. W preparacie Benelyte dawkowanie u noworodków i niemowląt wynosi 100-140 ml/kg mc./dobę, a u dzieci starszych odpowiednio mniej, zależnie od wieku. Maksymalne dawki i szybkości infuzji są ściśle określone i zależą od konkretnego produktu oraz stanu pacjenta.
Benelyte, bilans płynów, bufor, chorobliwa otyłość, elektrolit, hiponatremia, idealna masa ciała, infuzja dożylna, noworodek z małą masą urodzeniową, Optilyte, parametry hemodynamiczne, parametry sercowo-naczyniowe, Plasmalyte, równowaga kwasowo-zasadowa, roztwór elektrolitowy, sodu octan, sodu octan trójwodny, stan kliniczny, sterofundin ISO, stężenie elektrolitów, stężenie sodu, wcześniak, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zator powietrzny, żyła centralna, żyła obwodowa, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Terlipressin acetate Altan
Terlipresyna octan (0,12 mg/ml) jest lekiem o wazoaktywnym działaniu, stosowanym wyłącznie dożylnie, co jest kluczowe dla uniknięcia miejscowej martwicy. Wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, zaburzeniami rytmu serca, chorobami naczyń (mózgowych, wieńcowych, obwodowych), niewydolnością serca, przewlekłą niewydolnością nerek, astmą oraz u osób powyżej 70. roku życia. Terapia powinna odbywać się pod ścisłym nadzorem specjalistycznym z monitorowaniem ciśnienia tętniczego, czynności serca, saturacji, elektrolitów (szczególnie sodu i potasu) oraz bilansu płynów. U pacjentów z zespołem wątrobowo-nerkowym (HRS) istnieje podwyższone ryzyko działań niepożądanych sercowo-naczyniowych, takich jak niedokrwienie mięśnia sercowego, arytmie, niedokrwienie jelit i przeciążenie układu krążenia, co wymaga intensywnej obserwacji i monitorowania wczesnych objawów tych powikłań.
albumina, arytmia, astma, choroba naczyniowa, chorobliwa otyłość, elektrolity, erytromycyna, hipokaliemia, hipomagnezemia, kreatynina, lek moczopędny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwhistaminowy, martwica miejscowa, martwica skóry, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie żylne, niedokrwienie jelit, niedokrwienie mięśnia sercowego, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, niewydolność serca, niski rzut serca, posocznica, przeciążenie objętościowe, przewlekła niewydolność nerek, przewlekła niewydolność wątroby, roztwór do wstrzykiwań, terlipresyną octan, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wstrząs septyczny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia rytmu serca, zespół wątrobowo-nerkowy, zespół wątrobowo-nerkowy typu 1 - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sugammadex Ranbaxy 100 mg/ml
Sugammadex Ranbaxy, będący zmodyfikowaną gamma-cyklodekstryną, jest stosowany do odwracania blokady nerwowo-mięśniowej wywołanej przez rokuronium i wekuronium poprzez tworzenie kompleksów z tymi lekami, co zmniejsza ich dostępność do receptorów nikotynowych. W badaniach klinicznych wykazano, że dawki sugammadeksu od 0,5 mg/kg do 16 mg/kg skutecznie odwracają blokadę, przy czym dawka 4 mg/kg podana przy głębokiej blokadzie (1-2 PTC) powoduje powrót stosunku T4/T1 do 0,9 w medianie 2,7 min (zakres 1,2-16,1 min) po rokuronium i 3,3 min (zakres 1,4-68,4 min) po wekuronium. Dawka 2 mg/kg podawana po ponownym wystąpieniu T2 umożliwia odwrócenie bloku w medianie 1,4 min (zakres 0,9-5,4 min) po rokuronium i 2,1 min (zakres 1,2-64,2 min) po wekuronium. Sugammadex wykazuje przewagę nad neostygminą pod względem szybkości odwrócenia blokady nerwowo-mięśniowej, co potwierdzają badania u dorosłych, dzieci oraz pacjentów z otyłością i zaburzeniami czynności nerek.
arytmia, blokada nerwowo-mięśniowa, bradykardia zatokowa, bromek rokuronium, chorobliwa otyłość, cis-atrakurium, cyklodekstryna, glikopyrrolat, klasyfikacja ASA, neostygmina, płytka nerwowo-mięśniowa, receptor nikotynowy, rokuronium, środek zwiotczający mięśnie, stosunek T4/T1, stymulacja tężcowa, sugammadeks, sukcynylocholina, tachykardia zatokowa, wekuronium, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Acix 500 500 mg
Acyklowir, aktywny składnik leku ACIX 500, wykazuje farmakokinetykę charakteryzującą się okresem półtrwania około 2,9 godziny u dorosłych po podaniu dożylnym oraz eliminacją głównie przez nerki, z przewagą wydalania w postaci niezmienionej. Klirens nerkowy acyklowiru przewyższa klirens kreatyniny, co wskazuje na udział zarówno przesączania kłębuszkowego, jak i wydzielania kanalikowego w eliminacji leku. Metabolizm jest ograniczony, z 9-karboksymetoksymetyloguaniną stanowiącą 10-15% dawki wydalanej w moczu. Interakcje farmakologiczne obejmują wpływ probenecydu (1 g podany 60 minut przed acyklowirem), który wydłuża okres półtrwania o 18% i zwiększa AUC o 40%. Stężenia osoczowe (Cssmax i Cssmin) są zależne od dawki, np. dla dawki 10 mg/kg mc. wynoszą odpowiednio 92 μmol/l (20,7 μg/ml) i 10,2 μmol/l (2,3 μg/ml).
9-karboksymetoksymetyloguanina, acyklowir, AUC, chorobliwa otyłość, hemodializa, interakcja farmakologiczna, klirens nerkowy, niewydolność nerek, płyn mózgowo-rdzeniowy, pole pod krzywą, probenecyd, przesączanie kłębuszkowe, przewlekła niewydolność nerek, stan stacjonarny, stężenie osoczowe leku, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe, zakażenie ośrodkowego układu nerwowego - Leksykon chorób i schorzeń
Grypa świńska (h1n1) – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Grypa świńska (H1N1) to infekcja wirusowa układu oddechowego, której pandemia w 2009 roku charakteryzowała się śmiertelnością około 1%. Czynniki prognostyczne zwiększające ryzyko ciężkiego przebiegu, hospitalizacji na oddziale intensywnej terapii (OIT) lub zgonu obejmują cukrzycę, stosowanie kortykosteroidów, leki blokujące receptory histaminowe H2, chorobliwą otyłość oraz powikłania sercowo-naczyniowe i bakteryjne. W badaniu brytyjskim na ponad 1500 pacjentach niezależnymi predyktorami ciężkiego przebiegu były wiek 55-64 lata, przewlekłe choroby płuc, choroby neurologiczne, otyłość, opóźnione przyjęcie do szpitala (≥5 dni od początku objawów) oraz zapalenie płuc. Wśród hospitalizowanych 13% wymagało leczenia na OIT, a 5% zmarło, przy czym 59% zgonów dotyczyło osób wcześniej zdrowych. Szczególnie narażone na ciężki przebieg są małe dzieci, osoby starsze, kobiety w ciąży, pacjenci z obniżoną odpornością oraz osoby z mniejszości etnicznych.
ARDS, astma, białko C-reaktywne, choroba neurologiczna, choroba współistniejąca, chorobliwa otyłość, cukrzyca, duszność, grypa świńska H1N1, kortykosteroid, lek przeciwwirusowy, niewydolność oddechowa, obniżona odporność, oddział intensywnej terapii, oseltamiwir, POChP, powikłanie sercowo-naczyniowe, przewlekła choroba płuc, receptor histaminowy H2, rtg klatki piersiowej, sepsa, szczepienie przeciw grypie, szczepionka przeciw grypie, wirus grypy typu A, wskaźnik śmiertelności, zapalenie płuc, zespół ostrej niewydolności oddechowej - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sugammadex Zentiva 100 mg/ml
Sugammadeks charakteryzuje się liniową farmakokinetyką w dawkach od 1 do 16 mg/kg podawanych dożylnie, z objętością dystrybucji u dorosłych pacjentów z prawidłową funkcją nerek wynoszącą około 11-14 litrów. Lek nie wiąże się z białkami osocza ani erytrocytami, a jego eliminacja odbywa się wyłącznie przez nerki w postaci niezmienionej, z okresem półtrwania około 2 godzin i klirensem osoczowym około 88 mL/min. Ponad 90% dawki jest wydalane w ciągu 24 godzin, głównie z moczem (96%), natomiast eliminacja przez kał lub powietrze wydychane jest minimalna (<0,02%). U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek obserwuje się znaczące wydłużenie okresu półtrwania (do 24 godzin) oraz wzrost ekspozycji na lek nawet do 17-krotności w porównaniu z osobami z prawidłową czynnością nerek.
białka osocza, bilans masowy, bolus dożylny, całkowita ekspozycja, chorobliwa otyłość, ciężkie zaburzenia czynności nerek, erytrocyty, farmakokinetyka sugammadeksu, faza eliminacji, idealna masa ciała, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, klirens sugammadeksu, kompleks sugammadeksu z rokuronium, łagodne zaburzenia, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, osocze i pełna krew, parametry farmakokinetyczne, populacyjna analiza farmakokinetyczna, rzeczywista masa ciała, stan stacjonarny, sugammadeks, umiarkowane zaburzenia czynności nerek, współczynnik zmienności, znieczulenie - Leksykon substancji czynnych
Terlipresyna – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Terlipresyna, stosowana w leczeniu krwawień z żylaków przełyku oraz zespołu wątrobowo-nerkowego (HRS), wymaga podawania wyłącznie dożylnego pod ścisłym nadzorem specjalistycznym z monitorowaniem parametrów sercowo-naczyniowych, hematologicznych oraz elektrolitów (szczególnie sodu i potasu). Należy regularnie kontrolować ciśnienie tętnicze, tętno, saturację, równowagę płynów oraz stężenia elektrolitów w surowicy. Terlipresyna jest przeciwwskazana u pacjentów we wstrząsie septycznym z niskim rzutem serca oraz wymaga ostrożności u osób z nadciśnieniem, zaburzeniami rytmu serca, chorobami naczyń, niewydolnością serca i nerek, astmą, drgawkami w wywiadzie oraz u pacjentów z wydłużonym odstępem QT lub stosujących leki wydłużające QT. W trakcie terapii zgłaszano ryzyko wydłużenia odstępu QT, torsade de pointes oraz niedokrwienia i martwicy skóry niezwiązanej z miejscem podania, zwłaszcza u pacjentów z obwodowym nadciśnieniem żylnym lub otyłością.
astma oskrzelowa, chorobliwa otyłość, choroby naczyń mózgowych, ciśnienie tętnicze, czynnościowa niewydolność nerek, działanie antydiuretyczne, elektrolity, hipokaliemia, hiponatremia, hipowolemia, komorowe zaburzenia rytmu, martwica miejscowa, martwica skóry, nadciśnienie tętnicze, niedokrwienie jelit, niedokrwienie mięśnia sercowego, niewydolność oddechowa, niewydolność serca, ostry zespół wieńcowy, parametry hematologiczne, posocznica, przeciążenie układu krążenia, przewlekła niewydolność nerek, skala MELD, torsade de pointes, wstrząs septyczny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia rytmu serca, zawał mięśnia sercowego, zespół wątrobowo-nerkowy, żylaki przełyku - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Sugammadex Orion 100 mg/ml
Sugammadex Orion (100 mg/ml) jest wskazany do odwracania blokady przewodnictwa nerwowo-mięśniowego wywołanej rokuronium lub wekuronium i powinien być podawany wyłącznie przez lekarza anestezjologa lub pod jego nadzorem. Dawkowanie zależy od stopnia blokady: 4 mg/kg masy ciała przy co najmniej 1-2 punktach w skali PTC (średni czas do powrotu stosunku T4/T1 do 0,9 wynosi około 3 minuty), 2 mg/kg przy ponownym pojawieniu się T2 (czas około 2 minut), a w przypadku natychmiastowego odwrócenia po rokuronium 16 mg/kg (czas około 1,5 minuty). W przypadku nawrotu blokady po operacji zaleca się podanie dodatkowej dawki 4 mg/kg. U pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (CrCl ≥ 30 i < 80 ml/min) dawkowanie nie różni się od standardowego, natomiast u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami nerek (CrCl < 30 ml/min) stosowanie jest niewskazane. U osób starszych (powyżej 65 lat) obserwuje się wydłużony czas powrotu przewodnictwa, jednak dawkowanie pozostaje bez zmian. Dawkę u pacjentów otyłych (BMI ≥ 40 kg/m²) należy obliczać na podstawie rzeczywistej masy ciała.
anestezjolog, blokada przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, bolus dożylny, chorobliwa otyłość, dializoterapia, klirens kreatyniny, koagulopatia, nawrót blokady nerwowo-mięśniowej, odwrócenie blokady, przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, rokuronium, rzeczywista masa ciała, skala PTC, stosunek T4/T1, stymulacja tężcowa, sugammadeks, wekuronium, wkłucie dożylne, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby