zniesienie blokady nerwowo-mięśniowej

Zniesienie blokady nerwowo-mięśniowej to proces odwracania działania leków zwiotczających mięśnie (środków blokujących przewodnictwo nerwowo-mięśniowe), stosowanych podczas znieczulenia ogólnego w celu zapewnienia odpowiedniego zwiotczenia mięśni szkieletowych podczas zabiegów chirurgicznych.

W praktyce klinicznej zniesienie blokady nerwowo-mięśniowej osiąga się przy użyciu leków zwanych inhibitorami cholinesterazy (np. neostygmina, pirydostygmina, edrofonium) w połączeniu z lekami antycholinergicznymi (np. atropina, glikopirolan), które zapobiegają niepożądanym efektom muskarynowym. Nowszą alternatywą jest sugammadeks – cyklodekstryna selektywnie wiążąca środki zwiotczające z grupy aminosteroidów (rokuronium, wekuronium).

Monitorowanie stopnia blokady nerwowo-mięśniowej i jej zniesienia przeprowadza się za pomocą stymulacji nerwu łokciowego z oceną odpowiedzi mięśnia odwodziciela kciuka (TOF – Train-of-Four). Adekwatne zniesienie blokady potwierdza się uzyskaniem stosunku TOF ≥0,9, co jest warunkiem bezpiecznej ekstubacji pacjenta po zabiegu operacyjnym.

Niepełne zniesienie blokady nerwowo-mięśniowej może prowadzić do resztkowej kuraryzacji, która wiąże się z zaburzeniami oddychania, zwiększonym ryzykiem aspiracji treści żołądkowej i powikłaniami oddechowymi w okresie pooperacyjnym. Dlatego właściwe monitorowanie i odwrócenie blokady nerwowo-mięśniowej stanowi kluczowy element bezpiecznego znieczulenia.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl