mutacja TP53
Mutacja TP53 odnosi się do zmiany genetycznej w genie supresorowym TP53 (tumor protein p53), który koduje białko p53 pełniące kluczową rolę w zapobieganiu rozwojowi nowotworów. Białko p53 nazywane jest „strażnikiem genomu”, ponieważ reguluje cykl komórkowy, naprawę DNA oraz apoptozę komórek z uszkodzonym materiałem genetycznym.
Mutacje TP53 są najczęściej występującymi zmianami genetycznymi w nowotworach złośliwych u ludzi i obserwuje się je w około 50% wszystkich przypadków raka. Większość mutacji TP53 to mutacje punktowe typu „missense”, które prowadzą do produkcji nieprawidłowego białka p53 niezdolnego do pełnienia swoich funkcji ochronnych. Utrata funkcji białka p53 skutkuje niekontrolowanym podziałem komórek z uszkodzeniami DNA, co sprzyja progresji nowotworowej.
Obecność mutacji TP53 w komórkach nowotworowych często wiąże się z gorszym rokowaniem, zwiększoną opornością na chemioterapię i radioterapię oraz wyższym ryzykiem nawrotu choroby. Diagnostyka mutacji TP53 stanowi istotny element profilowania molekularnego guzów i może wpływać na decyzje terapeutyczne. W niektórych typach nowotworów, jak rak jajnika czy nowotwory hematologiczne, status mutacji TP53 może determinować wybór odpowiedniego protokołu leczenia.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Samotny guz włóknisty – Patofizjologia i mechanizm
Samotny guz włóknisty (SFT) to rzadki nowotwór mezenchymalny, którego patogeneza opiera się na charakterystycznej fuzji genowej NAB2-STAT6, obecnej w 90-100% przypadków. Fuzja ta powstaje w wyniku inwersji chromosomu 12q13 i prowadzi do deregulacji szlaku EGR1, co skutkuje konstytutywną ekspresją genów proliferacyjnych, takich jak IGF2 i FGFR1. Warianty fuzji NAB2-STAT6 korelują z lokalizacją guza, wiekiem pacjenta oraz ryzykiem nawrotów – np. NAB2ex4-STAT6ex2/3 występuje głównie wewnątrz klatki piersiowej u starszych pacjentów i wiąże się z niższym indeksem mitotycznym, podczas gdy NAB2ex6-STAT6ex16/17 jest częstszy u młodszych pacjentów, z wyższą aktywnością mitotyczną i większym ryzykiem nawrotów. Dodatkowo, mutacje promotora TERT (28% przypadków) i TP53 (41% złośliwych SFT) oraz nadekspresja genów ALDH1, EGFR i JAK2 wpływają na agresywność i rokowanie nowotworu. Diagnostyka opiera się na immunohistochemii, gdzie nuklearna ekspresja STAT6 jest markerem o wysokiej czułości i swoistości, a także na obecności CD34 (90-95% przypadków) i CD99 (około 70%).
badanie immunohistochemiczne, dysfagia, fuzja genowa, fuzja NAB2-STAT6, indeks mitotyczny, jądro komórkowe, lek antyangiogenny, marker immunohistochemiczny, martwica guza, metylacja DNA, mutacja promotora TERT, mutacja TP53, nadekspresja genów, nowotwór mezenchymalny, proliferacja komórkowa, receptor naskórkowego czynnika wzrostu, resekcja chirurgiczna, samotny guz włóknisty, stratyfikacja ryzyka, szlak AKT/mTOR, szlak MAPK/ERK, tkanka mezenchymalna, tumorogeneza, złośliwa degeneracja - Leksykon chorób i schorzeń
Astrocytoma – Patofizjologia i mechanizm
Astrocytoma to najczęstszy glejak mózgu, wywodzący się z astrocytów, z etiologią głównie związaną z ekspozycją na promieniowanie jonizujące. Patofizjologia obejmuje nieprawidłową proliferację astrocytów, inwazję miąższu mózgu oraz niedotlenienie tkanek, co prowadzi do wzrostu ciśnienia wewnątrzczaszkowego (ICP). Kluczowe mutacje molekularne dotyczą genów IDH1/2, TP53, ATRX, BRAF (w tym fuzji KIAA1549:BRAF i mutacji V600E), a także delecji CDKN2A/B, które wpływają na szlaki sygnałowe MAPK, PI3K/AKT/mTOR i RAS/RAF/MEK/ERK. Mutacje IDH1/2 są istotne prognostycznie, wiążąc się z lepszym przeżyciem, natomiast astrocytoma IDH-wildtype wykazuje gorsze rokowanie, podobne do glejaka wielopostaciowego. Metylacja promotora MGMT koreluje z lepszą odpowiedzią na chemioterapię temozolomidem (TMZ). Wysoka aktywność PRMT5 i metylacja MGMT w astrocytoma stopnia 4 z mutacją IDH wiążą się z dłuższym przeżyciem wolnym od progresji (PFS).
astrocyt, ciśnienie wewnątrzczaszkowe, dehydrogenaza izocytrynianowa, delecja CDKN2A/B, demetylacja DNA, epigenetyka, glejak, glejak wielopostaciowy, kinaza ERK, metylacja promotora MGMT, mutacja BRAF, mutacja IDH, mutacja TP53, ośrodkowy układ nerwowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, promieniowanie jonizujące, protoonkogen, przeżycie całkowite, przeżycie wolne od progresji, stwardnienie guzowate, szlak MAPK, szlak mTOR, szlak Ras/Raf/MEK/ERK, temozolomid, ucieczka immunologiczna - Leksykon chorób i schorzeń
Guzy wilmsa – Patofizjologia i mechanizm
Guz Wilmsa (nephroblastoma) jest najczęstszym nowotworem nerki u dzieci, wywodzącym się z zaburzeń embriologicznego rozwoju układu moczowo-płciowego. Patogeneza obejmuje mutacje genów supresorowych i onkogenów, takich jak WT1 (mutacje w 10-20% przypadków), CTNNB1, AMER1 (15-30%), TP53 (głównie w guzach anaplastycznych), TRIM28 (5%) oraz NYNRIN (6,6% w guzach obustronnych). Kluczową rolę odgrywają także mutacje genów przetwarzających mikroRNA (DROSHA, DGCR8, DICER1, XPO5), które zaburzają ekspresję supresorowych mikroRNA, np. rodziny LET7. Zmiany epigenetyczne, zwłaszcza utrata imprintingu (LOI) na locus 11p15, występują w około 69% przypadków, prowadząc do nadekspresji IGF2 i deregulacji genów H19. Hipermetylacja H19/ICR1 jest mechanizmem predysponującym do obustronnych guzów Wilmsa. Guzy często rozwijają się z reszt nefrogennych, które występują u 1% niemowląt i są obecne w 40% guzów, a w 90-100% przypadków obustronnych nowotworów. Patogeneza obejmuje aktywację szlaków sygnałowych Wnt/β-katenina, IGF, mTOR/ERK, kalcyneuryny, ERBB, Notch oraz PI3K/AKT, co prowadzi do proliferacji i zahamowania różnicowania komórek nowotworowych.
anaplazja, beta-katenina, czynnik transkrypcyjny, gen supresorowy, guz anaplastyczny, guz Wilmsa, hipermetylacja, insulinopodobny czynnik wzrostu, mikroRNA, mutacja TP53, nerka podkowiasta, nowotwór nerki, onkogen, reszty nefrogenne, spodziectwo, szlak mTOR, szlak Notch, szlak PI3K/AKT, szlak Wnt, szlak Wnt/beta-katenina, układ moczowo-płciowy, utrata heterozygotyczności, utrata imprintingu, wnętrostwo, zespół Beckwitha-Wiedemanna, zespół Denysa-Drasha, zespół WAGR, zmiany epigenetyczne - Leksykon chorób i schorzeń
Rak skóry – Patofizjologia i mechanizm
Rak skóry, najczęściej diagnozowany nowotwór u ludzi, obejmuje głównie raki niemelanocytowe (NMSC) – rak podstawnokomórkowy (BCC, 80%) i rak kolczystokomórkowy (SCC, 20%) – oraz czerniaka, który mimo mniejszej częstości cechuje się najwyższą śmiertelnością. Patogeneza raka skóry jest wieloczynnikowa, obejmując ekspozycję na promieniowanie UV (90% przypadków), które indukuje mutacje DNA (np. dimerów pirymidynowych cyklobutanowych przez UVB) oraz immunosupresję skóry. BCC wiąże się z mutacjami w ścieżce Hedgehog (PTCH1, SMO), SCC z mutacjami TP53, CDKN2A i HRAS, a czerniak z mutacjami BRAF (40-50%), NRAS i CDKN2A, prowadząc do niekontrolowanej proliferacji komórek. Promieniowanie UVA generuje wolne rodniki i ROS, co jest kluczowe w patogenezie czerniaka, natomiast UVB bezpośrednio uszkadza DNA, dominując w BCC i SCC. Immunosupresja, np. u pacjentów po przeszczepach, znacząco zwiększa ryzyko rozwoju SCC (65-krotnie) i BCC (10-krotnie).
apoptoza, astrocyt, czerniak, efekt Warburga, gen TP53, grzebień nerwowy, immunosupresja, karcynogeneza, keratynocyt, komórka Langerhansa, macierz pozakomórkowa, melanocyt, mutacja BRAF, mutacja CDKN2A, mutacja DNA, mutacja genu supresorowego, mutacja PTCH1, mutacja TP53, poliomawirus komórek Merkla, promieniowanie UV, punkt kontrolny immunologiczny, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, rak skóry, reaktywne formy tlenu, rogowacenie słoneczne, ścieżka sonic hedgehog, śledziona, stan zapalny, strategia terapeutyczna, terapia celowana, uszkodzenie DNA, wirus HPV - Leksykon chorób i schorzeń
Mięsak – Zapobieganie i profilaktyka
Mięsaki stanowią około 3% nowotworów u dorosłych i 7% u dzieci, rozwijając się z tkanek łącznych, takich jak mięśnie, kości czy tkanki miękkie. Profilaktyka jest utrudniona ze względu na brak jednoznacznych czynników środowiskowych i stylu życia, a większość przypadków występuje bez znanych czynników ryzyka. Do istotnych czynników predysponujących należą zespoły genetyczne (m.in. zespół Li-Fraumeni z mutacją TP53, neurofibromatoza typu 1 z mutacją NF1, zespół Gardnera z mutacją APC) oraz ekspozycja na promieniowanie jonizujące i niektóre substancje chemiczne (chlorek winylu, dioksyny, arsen, PCB). Wczesne wykrycie poprzez regularne badania kontrolne i czujność na objawy takie jak niebolesne guzy, ból czy utrata masy ciała znacząco poprawia rokowanie.
adriamycyna, chlorek winylu, choroba Pageta, choroba von Recklinghausena, cyklofosfamid, czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów, gorączka neutropeniczna, kostniakomięsak, limfedema, mięsak, mięsak Ewinga, mięsak Kaposiego, mięsak prążkowanokomórkowy, mutacja TP53, naczynie krwionośne, neurofibromatoza typu 1, neutropenia, obrzęk limfatyczny, pegfilgrastym, profilaktyka antybiotykowa, profilaktyka przedekspozycyjna, progeria dorosłych, promieniowanie jonizujące, radioterapia, retinoblastoma, rhabdomyosarcoma, stwardnienie guzowate, terapia antyretrowirusowa, tkanka łączna, tkanka miękka, tkanka nerwowa, tkanka tłuszczowa, winkrystyna, zakażenie HIV, zespół Gardnera, zespół genetyczny, zespół Gorlina, zespół Li-Fraumeni, zespół nabłoniaków znamionowych, zespół Wernera - Leksykon chorób i schorzeń
Samotny guz włóknisty – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Samotny guz włóknisty (SFT) to rzadki nowotwór mezenchymalny z fuzją NAB2-STAT6, charakteryzujący się 5-letnim przeżyciem całkowitym około 84% i 10-letnim powyżej 70%. Mimo to, nawroty miejscowe i przerzuty odległe występują odpowiednio u 29% i 34% pacjentów w ciągu 5 lat, a u grupy wysokiego ryzyka przerzuty mogą sięgać 40%. Kluczowe czynniki prognostyczne to: dodatni margines resekcji (HR 4,8), guz ≥10 cm (HR 4,4), wysoka aktywność mitotyczna (HR 3,3), obecność martwicy/krwawienia oraz mutacje genów TP53 i promotora TERT, które korelują z agresywnym przebiegiem i gorszym rokowaniem. Mutacje promotora TERT występują u 28% pacjentów i wiążą się z większym guzem (p=0,000002), starszym wiekiem (p=0,006) oraz gorszym przeżyciem wolnym od zdarzeń (p=0,0082). Włączenie statusu mutacji TERT do modeli prognostycznych poprawia predykcję ryzyka nawrotów i przerzutów.
aktywność mitotyczna, fuzja genów NAB2-STAT6, indeks proliferacyjny Ki-67, klasyfikacja WHO, margines resekcji, martwica guza, mutacja promotora TERT, mutacja TP53, nowotwór mezenchymalny, przerzut odległy, przeżycie całkowite, przeżycie wolne od progresji, resekcja chirurgiczna, samotny guz włóknisty, SFT opłucnej, tomografia komputerowa, wznowa miejscowa - Leksykon chorób i schorzeń
Rak gruczołu naczyniówkowego – Leczenie
Leczenie chirurgiczne stanowi fundament terapii raków splotu naczyniówkowego (CPC), gdzie celem jest maksymalna resekcja guza, a całkowita resekcja (GTR) jest kluczowym czynnikiem prognostycznym, znacząco poprawiającym przeżycie i zmniejszającym ryzyko nawrotu. W około 25% przypadków po resekcji konieczne jest zastosowanie zastawki komorowej lub podtwardówkowej z powodu wodogłowia. W zależności od lokalizacji i stanu pacjenta stosuje się różne techniki chirurgiczne, takie jak kraniotomia tradycyjna, endoskopowa czy zabieg z wykorzystaniem portu. W przypadku częściowej resekcji niezbędne jest leczenie uzupełniające, obejmujące chemioterapię i/lub radioterapię. Chemioterapia, oparta na schematach takich jak CarbEV (karboplatyna/etopozyd/winkrystyna), CycEV czy ICE, jest skuteczna zwłaszcza po operacji lub jako terapia neoadjuwantowa. Badanie CPT-SIOP-2000 potwierdziło wyższą skuteczność schematu CarbEV. Nowatorską metodą jest chemioterapia dotętnicza (IAC), podawana bezpośrednio do guza, co pozwala na wysokie stężenia leków przy mniejszej toksyczności ogólnoustrojowej.
całkowita resekcja guza, chemioterapia dotętnicza, chemioterapia wysokodawkowa, CyberKnife, immunoterapia, kraniotomia, leczenie neoadjuwantowe, leczenie uzupełniające, mutacja TP53, nawrót nowotworu, płyn mózgowo-rdzeniowy, przeszczepienie komórek macierzystych, radiochirurgia gamma knife, radiochirurgia stereotaktyczna, radioterapia śródoperacyjna, radioterapia z modulacją intensywności wiązki, rak splotu naczyniówkowego, remediacja poznawcza, strategia leczenia, terapia celowana, wodogłowie, zastawka komorowa, zespół Li-Fraumeni - Leksykon chorób i schorzeń
Chondrosarcoma – Patofizjologia i mechanizm
Chrzęstniakomięsak (CS) to złośliwy nowotwór kości, stanowiący około 20% pierwotnych mięsaków kostnych, najczęściej lokalizujący się w miednicy i kościach długich. Wyróżnia się chrzęstniakomięsaki pierwotne i wtórne, z których większość (90%) to konwencjonalne formy u osób powyżej 40. roku życia. Patogeneza obejmuje liczne zmiany genetyczne, m.in. mutacje IDH1/2 (50-58%), TP53 (20-50%), amplifikacje c-myc, CDK4, MDM2 oraz charakterystyczne fuzje genów w podtypach mezenchymalnym (HEY1-NCOA2) i pozaszkieletowym śluzowatym (t(9;22)(q22;q12)). Mutacje IDH prowadzą do akumulacji onkometabolitu D-2-hydroksyglutaranu, który powoduje hipermetylację DNA i sprzyja transformacji nowotworowej. Kluczowe szlaki sygnałowe zaangażowane w rozwój CS to Hedgehog, PI3K/mTOR, YAP oraz mechanizmy odpowiedzi na stres retikulum endoplazmatycznego, które wpływają na proliferację, inwazję i przeżycie komórek nowotworowych. Mikrootoczenie guza, w tym hipoksja i polaryzacja makrofagów do fenotypu M2, wspiera progresję i przerzuty.
białko BCL2, choroba Olliera, choroba Pageta, chrzęstniakomięsak, chrzęstniakomięsak mezenchymalny, chrzęstniakomięsak odróżnicowany, dehydrogenaza izocytrynianowa, dysplazja nasadowa, macierz zewnątrzkomórkowa, mutacja IDH, mutacja TP53, nieprawidłowość chromosomowa, stres retikulum endoplazmatycznego, szlak Hedgehog, szlak PD-1/PD-L1, szlak PI3K-mTOR, szlak Wnt/β-katenina, zespół Maffucciego, złośliwy guz kości, zmiana genetyczna - Leksykon chorób i schorzeń
Białaczka – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Rokowanie w białaczce jest wysoce heterogeniczne i zależy od wielu czynników, takich jak wiek pacjenta (korzystniejsze u dzieci i młodszych dorosłych: <60 lat dla AML, <50 lat dla ALL), liczba leukocytów (WBC) w momencie diagnozy (np. AML: WBC >100 000/mm³ wiąże się z gorszym rokowaniem; ALL: WBC <30 000/mm³ dla B-ALL i <100 000/mm³ dla T-ALL jest korzystne), odpowiedź na leczenie indukcyjne (szybka remisja po 1 cyklu chemioterapii), status minimalnej choroby resztkowej (MRD) oraz obecność specyficznych mutacji genetycznych (np. mutacje TP53, delecje del(17p), status IGHV w CLL). Nowoczesne metody diagnostyczne, takie jak sekwencjonowanie następnej generacji (NGS) i profilowanie metylacji DNA, umożliwiają precyzyjniejszą stratyfikację ryzyka i prognozowanie. W przypadku AML, obecność złożonego kariotypu lub dysfunkcji TP53 wiąże się z bardzo złym rokowaniem, natomiast podtypy takie jak ostra białaczka promielocytowa (APL) mają lepsze wyniki. W CLL, mutacje ATM i delecje del(11q) wpływają na czas do pierwszego leczenia, a międzynarodowy indeks prognostyczny CLL IPI stanowi narzędzie do oceny ryzyka w erze terapii celowanych.
białaczka, białe krwinki, całkowita remisja, chemioterapia, chromosom Philadelphia, dehydrogenaza mleczanowa, hiperdiploidalna B-ALL, immunofenotyp, immunoterapia, inhibitor BCL2, kariotyp, komórki macierzyste białaczki, marker genetyczny, metylacja DNA, mikroRNA, minimalna choroba resztkowa, mutacja genu, mutacja TP53, nawrót choroby, ostra białaczka limfoblastyczna, ostra białaczka limfoblastyczna T-komórkowa, ostra białaczka promielocytowa, ostra białaczka szpikowa, przeszczep komórek macierzystych, przewlekła białaczka limfocytowa, sekwencjonowanie następnej generacji, szpik kostny, wenetoklaks, wskaźnik przeżycia, zespół mielodysplastyczny - Leksykon chorób i schorzeń
Rak kości – Epidemiologia
Rak kości stanowi około 0,2% wszystkich nowotworów złośliwych, z zachorowalnością na poziomie około 0,9/100 000 osób rocznie według danych SEER. W 2025 roku w USA przewiduje się 3770 nowych przypadków i 2190 zgonów, ze współczynnikiem śmiertelności około 0,5/100 000 rocznie. Epidemiologia wykazuje dwumodalny rozkład wiekowy zachorowań, z pierwszym szczytem w wieku 10-14 lat (szczególnie osteosarcoma) i drugim po 60. roku życia (często związanym z chorobą Pageta). Rak kości jest nieco częstszy u mężczyzn (stosunek 1,22:1) i wykazuje różnice etniczne w zachorowalności, np. wyższe wskaźniki osteosarcoma u osób rasy czarnej i Latynosów, a mięsak Ewinga u rasy białej. Pięcioletni wskaźnik przeżywalności dla wszystkich nowotworów kości wynosi około 67,9%, z różnicami w zależności od typu histologicznego: osteosarcoma 58-68%, chondrosarcoma 71-81%, mięsak Ewinga 43-70%. Czynniki złego rokowania to m.in. starszy wiek, płeć męska, lokalizacja guza w kościach miednicy i kręgosłupa oraz obecność przerzutów, które obniżają przeżywalność do 20-30%.
biopsja kości, chondrosarcoma, chordoma, choroba Olliera, choroba Pageta, choroba przerzutowa, chrzęstniakomięsak, dysplazja włóknista, dziedziczny retinoblastoma, guz kości, kość piszczelowa, kość ramieniowa, kość udowa, krążąca komórka nowotworowa, lek alkilujący, mediana wieku, mięsak Ewinga, mięsak kości, morfologia krwi, mutacja TP53, nowotwór złośliwy, osteosarcoma, PET-CT, płytka wzrostu, przerzut do płuc, przeżywalność, radioterapia, rak kości, struniak, tomografia komputerowa, wskaźnik standaryzowany, zespół Li-Fraumeni, zespół Maffucciego - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół mielodysplastyczny – Objawy
Zespół mielodysplastyczny (MDS) to heterogenna grupa nowotworów szpiku kostnego charakteryzująca się dysfunkcją komórek macierzystych, prowadzącą do cytopenii obejmującej erytrocyty, leukocyty i trombocyty. Najczęstszymi objawami są anemia manifestująca się zmęczeniem, dusznością i bladością skóry, neutropenia skutkująca nawracającymi infekcjami oraz trombocytopenia powodująca skłonność do krwawień i wybroczyn. Progresja choroby jest zróżnicowana i zależy od podtypu MDS, obecności zmian cytogenetycznych (np. aberracje chromosomu 7), mutacji genetycznych (np. TP53, SF3B1), poziomu blastów w szpiku oraz parametrów biochemicznych, takich jak ferrytyna ≥1000 μg/L i albumina ≤3,5 g/dL. Około 30% pacjentów doświadcza transformacji do ostrej białaczki szpikowej (AML), co znacząco pogarsza rokowanie. Mediana czasu do progresji do AML wynosi około 29 miesięcy, a całkowite przeżycie waha się od 42,8 do 80,7 miesięcy w zależności od wzorca progresji i ryzyka choroby.
anemia, badanie krwi, blasty, ból klatki piersiowej, cytopenia, duszność, dysplazja wieloliniowa, erytrocyty, infekcja płucna, infekcja skórna, infekcja układu moczowego, komórki krwi, komórki macierzyste szpiku kostnego, krwawienie z dziąseł, krzepnięcie krwi, leukocyty, MDS niskiego ryzyka, MDS wysokiego ryzyka, Międzynarodowy System Prognostyczny, mutacja SF3B1, mutacja TP53, mutacje genetyczne, nawracające infekcje, neutropenia, nowotwór szpiku kostnego, ostra białaczka szpikowa, owrzodzenia jamy ustnej, płytki krwi, powiększenie śledziony, powiększenie węzłów chłonnych, trombocytopenia, układ odpornościowy, włóknienie szpiku kostnego, wybroczyny podskórne, zapalenie zatok przynosowych, zawroty głowy, zespół mielodysplastyczny - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Lenalidomide Pharmascience
Lenalidomid wykazuje działanie teratogenne podobne do talidomidu, co potwierdzają badania na małpach, dlatego jego stosowanie wymaga ścisłego przestrzegania programu zapobiegania ciąży. Kobiety w wieku rozrodczym muszą stosować skuteczną antykoncepcję co najmniej 4 tygodnie przed, w trakcie oraz 4 tygodnie po zakończeniu terapii, a także wykonywać testy ciążowe o czułości ≥25 mIU/ml co 4 tygodnie. Mężczyźni przyjmujący lenalidomid powinni stosować prezerwatywy podczas kontaktów seksualnych z kobietami w ciąży lub mogącymi zajść w ciążę, nawet po wazektomii, przez cały okres leczenia i 7 dni po jego zakończeniu. Ze względu na zwiększone ryzyko żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ZŻChZZ), szczególnie u pacjentów ze szpiczakiem mnogim leczonych lenalidomidem z deksametazonem, zaleca się ścisłe monitorowanie objawów zakrzepicy oraz rozważenie profilaktyki przeciwzakrzepowej. Występuje także podwyższone ryzyko zakrzepicy tętniczej, zwłaszcza u pacjentów z dodatkowymi czynnikami ryzyka, takimi jak wcześniejsze epizody zakrzepicy, palenie tytoniu, nadciśnienie czy hiperlipidemia.
agenezja macicy, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, cholestatyczne zapalenie wątroby, choroba zakrzepowo-zatorowa tętnic, cytolityczne zapalenie wątroby, delecja 5q, drugi nowotwór pierwotny, działanie teratogenne, epizod naczyniowo-mózgowy, erytropoeza, hemoglobina, histerektomia, mutacja TP53, neutropenia, nietolerancja galaktozy, niewydolność jajników, obrzęk naczynioruchowy, ostra białaczka szpikowa, osutka polekowa z eozynofilią, płytki krwi, podwiązanie jajowodów, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, Program Zapobiegania Ciąży, przeszczepienie komórek macierzystych, reakcja anafilaktyczna, system terapeutyczny domaciczny, szpiczak mnogi, talidomid, toksyczna nekroliza naskórka, toksyczne zapalenie wątroby, wada wrodzona, wazektomia, wirus JC, wirus półpaśca, zapalenie wątroby typu B, zawał mięśnia sercowego, zespół mielodysplastyczny, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona, zespół Turnera, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon chorób i schorzeń
Ostra białaczka szpikowa – Etiologia i przyczyny
Ostra białaczka szpikowa (AML) jest agresywnym nowotworem mieloidalnym charakteryzującym się klonalną proliferacją nieprawidłowych komórek szpiku, co prowadzi do zaburzenia hematopoezy. Patogeneza AML opiera się na akumulacji mutacji genetycznych, które występują w ponad 97% przypadków, obejmując mutacje genów FLT3 (28%), NPM1 (27%), RAS (12%), TP53 (8%) oraz CEBPA (6%). Mutacje NPM1 i CEBPA wiążą się z lepszym rokowaniem. W większości przypadków zmiany te są nabyte, choć istnieją również wrodzone zespoły genetyczne predysponujące do AML, takie jak zespół Downa, anemia Fanconiego, zespół Li-Fraumeni czy mutacje germinalne RUNX1 i DDX41. Wczesne zaburzenia hematologiczne, zwłaszcza zespoły mielodysplastyczne (MDS) z ryzykiem transformacji do AML sięgającym 30%, oraz nowotwory mieloproliferacyjne stanowią istotne czynniki ryzyka rozwoju AML.
anemia aplastyczna, anemia Fanconiego, apoptoza, ataksja-teleangiektazja, benzen, białaczka związana z terapią, czerwienica prawdziwa, dyskeratoza wrodzona, ekspansja klonalna, ekspozycja na promieniowanie, inhibitor topoizomerazy, komórka nowotworowa, lek alkilujący, linia mieloidalna, małopłytkowość, mielofibroza, mutacja FLT3, mutacja genowa, mutacja NPM1, mutacja TP53, nadpłytkowość samoistna, neurofibromatoza, nocna napadowa hemoglobinuria, nowotwór mieloproliferacyjny, ostra białaczka szpikowa, pancytopenia, proliferacja komórek, promieniowanie jonizujące, przewlekła białaczka szpikowa, szpik kostny, trisomia 8, zaburzenie różnicowania, zespół Blooma, zespół Downa, zespół Klinefeltera, zespół Kostmanna, zespół Li-Fraumeni, zespół mielodysplastyczny, zespół Shwachmana-Diamonda, zespół Wiskotta-Aldricha - Leksykon chorób i schorzeń
Samotny guz włóknisty – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Samotne guzy włókniste (SFT) to rzadkie nowotwory mezenchymalne, najczęściej występujące u osób w wieku 40-70 lat, z predylekcją do lokalizacji pozaopłucnowych, w tym oczodołu. Charakteryzują się przeważnie łagodnym przebiegiem, jednak ze względu na ryzyko nawrotów i potencjalnej złośliwej transformacji, wymagają szerokiej resekcji chirurgicznej z marginesem zdrowej tkanki. W przypadku lokalizacji kończyn preferowane są zabiegi oszczędzające, choć amputacja może być konieczna przy zaawansowanym rozsiewie. Pooperacyjna radioterapia (np. 60 Gy w 30 frakcjach IMRT) jest wskazana w złośliwych SFT z dodatnimi marginesami lub wysokim indeksie Ki-67, szczególnie w guzach wewnątrzczaszkowych. Długoterminowa obserwacja jest kluczowa, gdyż wskaźnik nawrotów miejscowych wynosi 9-19%, a przerzutów odległych 0-36%. Kompleksowa opieka obejmuje monitorowanie kliniczne i obrazowe, wsparcie psychologiczne oraz edukację pacjenta i rodziny.
amputacja, badanie obrazowe, ekscyzja, IMRT, indeks proliferacyjny Ki-67, komórka mezenchymalna, krwotok zaoczodołowy, leczenie skojarzone, modulacja intensywności wiązki, mutacja TP53, opadanie powieki, podwójne widzenie, przerzut, radioterapia uzupełniająca, samotny guz włóknisty, szeroka resekcja, terapia przeciwzakrzepowa, zez, złośliwa degeneracja - Leksykon chorób i schorzeń
Rak nadnerczy – Patofizjologia i mechanizm
Rak nadnerczy (ACC) to rzadki, agresywny nowotwór kory nadnerczy o zapadalności 0,7-2 przypadków na milion rocznie, charakteryzujący się heterogenną prezentacją kliniczną i złym rokowaniem (5-letnie przeżycie 38-46%, mediana 17 miesięcy). Patogeneza ACC wiąże się z licznymi zmianami genetycznymi, w tym inaktywacją genów supresorowych (np. TP53, utrata heterozygotyczności chromosomu 17p13 w 76% przypadków) oraz aktywacją onkogenów (np. nadekspresja IGF2 w 60-90% przypadków, mutacje CTNNB1 aktywujące szlak Wnt/β-katenina). Mutacje TP53 występują somatycznie w 25-35% sporadycznych ACC, a germinalnie w 70-80% przypadków. Zmiany epigenetyczne, takie jak hipermetylacja promotorów genów H19, PLAGL1, G0S2 i NDRG2, korelują ze złym rokowaniem. Indeks proliferacyjny Ki-67 jest kluczowym prognostykiem nawrotu po resekcji, gdzie wartości <10% wiążą się z lepszym przeżyciem. Diagnostyka molekularna obejmuje techniki CGH i analizę mikrosatelitarną, które wykazują korelację między wielkością guza a liczbą zmian chromosomalnych.
czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego, dehydrogenaza bursztynianowa, gen supresorowy nowotworu, guz chromochłonny, hybrydyzacja genomowa, indeks Ki-67, inhibitor kinazy tyrozynowej, insulinopodobny czynnik wzrostu, inwazja naczyń limfatycznych, kompleks Carneya, kora nadnerczy, mikroRNA, mutacja CTNNB1, mutacja TP53, onkogen, polipowatość gruczolakowata, rak kory nadnerczy, rak nadnerczy, szlak cAMP/PKA, szlak PI3K-mTOR, szlak Wnt, szlak Wnt/β-katenina, utrata heterozygotyczności, zespół Cushinga, zespół Li-Fraumeni, zespół Lyncha - Leksykon chorób i schorzeń
Rak wątrobowokomórkowy – Patofizjologia i mechanizm
Rak wątrobowokomórkowy (HCC) stanowi 75-85% pierwotnych nowotworów wątroby i jest trzecią najczęstszą przyczyną zgonów nowotworowych na świecie. Etiologia HCC jest wieloczynnikowa, z dominującą rolą przewlekłych zakażeń HBV (54% przypadków) i HCV (31%), marskości wątroby (80-90% przypadków) oraz czynników takich jak alkohol, aflatoksyna B1, NAFLD i NASH. Patogeneza obejmuje akumulację mutacji somatycznych, m.in. w genie TERT (54-60%), TP53 (18-50%) i CTNNB1 (18-40%), prowadzących do niestabilności genomowej i zaburzeń epigenetycznych (metylacja DNA, modyfikacje histonów, dysregulacja miRNA/lncRNA). Kluczowe szlaki sygnałowe zaangażowane w rozwój HCC to Wnt/β-katenina, PI3K/AKT/mTOR, JAK/STAT oraz TGF-β, które regulują proliferację, apoptozę, inwazyjność i przejście nabłonkowo-mezenchymalne (EMT). HBV indukuje HCC także bez marskości poprzez integrację DNA wirusa i działanie białka HBx, natomiast HCV sprzyja nowotworzeniu głównie w kontekście marskości, poprzez przewlekłe zapalenie i stres oksydacyjny.
aflatoksyna B1, apoptoza, autofagia, czynnik indukowany hipoksją, dysbioza jelitowa, ferroptoza, hepatokarcynogeneza, hipoksja, immunoterapia, inhibitor punktów kontrolnych immunologicznych, komórki gwiaździste wątroby, komórki macierzyste nowotworowe, marskość wątroby, metylacja DNA, mikrobiota jelitowa, modyfikacja histonów, mutacja CTNNB1, mutacja TP53, niealkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby, niestabilność genomowa, odwrotna transkryptaza telomerazy, peroksydacja lipidów, programowana śmierć komórki, promotor TERT, przejście nabłonkowo-mezenchymalne, rak wątrobowokomórkowy, reaktywne formy tlenu, remodelowanie chromatyny, retikulum endoplazmatyczne, stłuszczeniowe zapalenie wątroby, stres oksydacyjny, szlak JAK-STAT, szlak PI3K/AKT/mTOR, szlak TGF-β, szlak Wnt/β-katenina, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wirusowe zapalenie wątroby typu C, zwłóknienie, zwłóknienie wątroby - Leksykon chorób i schorzeń
Rak gruczołu naczyniówkowego – Objawy
Rak splotu naczyniówkowego (CPC) to agresywny, złośliwy nowotwór mózgu wywodzący się z komórek splotu naczyniówkowego, najczęściej diagnozowany u niemowląt i małych dzieci, choć może występować także u dorosłych. Charakteryzuje się szybkim wzrostem, inwazją okolicznych tkanek oraz zdolnością do rozsiewu w obrębie ośrodkowego układu nerwowego, co w momencie rozpoznania dotyczy nawet do 20% przypadków. Klinicznie manifestuje się objawami podwyższonego ciśnienia śródczaszkowego, takimi jak bóle głowy (zwłaszcza poranne), nudności, wymioty, zaburzenia widzenia, a u niemowląt makrocefalią i napięciem ciemiączek. Występują także deficyty neurologiczne zależne od lokalizacji guza, w tym niedowłady, zaburzenia czucia i koordynacji. Histologicznie CPC cechuje się licznymi mitozami, pleomorfizmem jądrowym oraz ogniskami martwicy, a w niektórych przypadkach obserwowano transformację złośliwą z brodawczaków splotu naczyniówkowego.
ataksja, badanie genetyczne, brodawczak splotu naczyniówkowego, ciśnienie śródczaszkowe, deficyt neurologiczny, deficyt ogniskowy, diplopia, dysfagia, makrocefalia, mutacja TP53, napad padaczkowy, nasilenie objawów, niedowład kończyn, objaw zachodzącego słońca, ośrodkowy układ nerwowy, pleomorfizm jądrowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, porażenie nerwów czaszkowych, problem z karmieniem, radioterapia mózgu, rak splotu naczyniówkowego, rehabilitacja neurologiczna, resekcja totalna, rozsiew podpajęczynówkowy, tarcza zastoinowa, układ podwzgórzowo-przysadkowy, zespół Li-Fraumeni - Leksykon chorób i schorzeń
Esthesioneuroblastoma – Patofizjologia i mechanizm
Esthesioneuroblastoma (ENB) to rzadki, neuroektodermalny nowotwór złośliwy wywodzący się z niedojrzałych komórek grzebienia nerwowego nabłonka węchowego, stanowiący około 2% guzów zatok przynosowych, z częstością 0,4/milion. Charakterystyczna jest ekspresja genu hASH1 i brak OMP, co potwierdza pochodzenie z niedojrzałych komórek. Genetycznie ENB cechuje się heterogennymi aberracjami chromosomalnymi, w tym amplifikacjami 7q11 i 20q oraz delecjami 2q, 5q, 6p, 6q i 18q. Szczególną uwagę zwraca delecja genu dystrofiny (DMD) w 13/14 próbek, co sugeruje rolę genów dystrofii mięśniowych w patogenezie. Kluczowe szlaki molekularne zaangażowane w rozwój ENB to Sonic Hedgehog (SHH) z ekspresją PTCH1, GLI1 i GLI2 w 65-70% przypadków, receptory kinaz tyrozynowych (c-kit, PDGFR-β, TrkB, EGFR), receptor somatostatynowy, sygnalizacja FGF-FGFR1, szlaki apoptozy (Bcl-2, TRAIL) oraz angiogenezy (VEGF, KDR). Nadekspresja hASH1 aktywuje BCL-2, co wskazuje na potencjał terapii inhibitorami Bcl-2 w agresywnych formach ENB.
angiogeneza, apoptoza, esthesioneuroblastoma, gen HASH1, grzebień nerwowy, hybrydyzacja genomowa, interferencja RNA, mutacja TP53, nabłonek węchowy, naprawa DNA, neuroblastoma węchowy, niestabilność chromosomalna, pochodzenie neuroektodermalne, przerzut odległy, receptor kinazy tyrozynowej, receptor neurotrofiny, receptor somatostatynowy, remodelowanie chromatyny, sekwencjonowanie eksomu, szlak PI3K/AKT/mTOR, szlak Sonic Hedgehog, zatoki przynosowe - Leksykon chorób i schorzeń
Białaczka – Leczenie
Leczenie białaczki jest złożone i zależy od typu choroby (ostra lub przewlekła), wieku pacjenta, stanu ogólnego oraz stopnia zaawansowania. Standardowe postępowanie w ostrej białaczce szpikowej (AML) i limfoblastycznej (ALL) obejmuje fazy indukcji remisji (intensywna chemioterapia, np. schemat „7+3” z cytoarabiną i daunorubicyną), konsolidacji oraz podtrzymania, trwające odpowiednio około 6-12 miesięcy dla AML i do 2 lat dla ALL. Terapie celowane, takie jak inhibitory kinazy tyrozynowej (TKI) w CML (np. imatynib, dazatynib) oraz leki celowane na mutacje FLT3 w AML (midostauryna, kwizartynib), znacząco poprawiły wyniki leczenia. Immunoterapia, w tym terapia komórkami CAR-T, stanowi innowacyjne podejście, szczególnie w nawrotowych i opornych przypadkach ALL. Przeszczep komórek macierzystych pozostaje kluczową opcją terapeutyczną dla pacjentów z wysokim ryzykiem lub nawrotową chorobą, choć wiąże się z ryzykiem poważnych powikłań. Radioterapia stosowana jest głównie w specyficznych sytuacjach, takich jak zajęcie OUN czy przygotowanie do przeszczepu.
antracyklina, chemioterapia, chromosom Philadelphia, cyklofosfamid, dazatynib, gen BCR-ABL1, ibrutynib, imatynib, immunoterapia, indukcja remisji, inhibitor kinazy tyrozynowej, leczenie podtrzymujące, lenalidomid, metotreksat, midostaurin, mutacja FLT3, mutacja TP53, nilotynib, opieka wspomagająca, ostra białaczka limfoblastyczna, ostra białaczka promielocytowa, ostra białaczka szpikowa, przeciwciało monoklonalne, przeszczep allogeniczny, przeszczep autologiczny, przeszczep komórek macierzystych, przeszczep szpiku kostnego, przewlekła białaczka limfocytowa, przewlekła białaczka szpikowa, radioterapia, rehabilitacja onkologiczna, remisja całkowita, rytuksymab, schemat 7+3, szpik kostny, terapia CAR-T, terapia celowana, trójtlenek arsenu, zespół uwalniania cytokin - Leksykon chorób i schorzeń
Rak nadnerczy – Etiologia i przyczyny
Rak nadnerczy (adrenocortical carcinoma, ACC) to rzadki, agresywny nowotwór kory nadnerczy, występujący z częstością 1-2 przypadków na milion mieszkańców rocznie, najczęściej u osób w wieku 30-60 lat oraz u dzieci poniżej 5 roku życia. Etiologia ACC jest wieloczynnikowa, z około 15% przypadków związanych z dziedzicznymi zespołami genetycznymi, takimi jak zespół Li-Fraumeni (mutacje TP53, odpowiedzialne za 80% przypadków pediatrycznych), Beckwitha-Wiedemanna, MEN1, zespół Lyncha, FAP, VHL, nerwiakowłókniakowatość typu 1, zespół Carneya oraz dziedziczny zespół paraganglioma-pheochromocytoma. Somatyczne mutacje w genach TP53 (16-70% przypadków), CTNNB1 (aktywacja szlaku Wnt/β-katenina w około 33% przypadków), ZNRF3 (zmiany w 19-21% przypadków) oraz nadekspresja IGF-II (60-90% przypadków) odgrywają kluczową rolę w patogenezie sporadycznych nowotworów. Mutacje TP53 korelują z agresywnym przebiegiem i złym rokowaniem, a obecność nieprawidłowego barwienia jądrowego TP53 może służyć jako marker diagnostyczny.
białko p53, białko retinoblastoma, choroba von Recklinghausena, dysfunkcja nadnerczy, gruczolak kory nadnerczy, gruczolakowatość, guz nadnerczy, guz złośliwy, hiperplazja nadnerczy, inaktywacja TP53, inhibitor kinazy zależnej od cykliny, klonalność guza, kora nadnerczy, mutacja CTNNB1, mutacja genetyczna, mutacja somatyczna, mutacja TP53, nerwiakowłókniakowatość typu 1, pheochromocytoma, radioterapia jamy brzusznej, rak kory nadnerczy, rak nadnerczy, rearanżacja chromosomalna, rodzinna polipowatość gruczolakowata, substancja rakotwórcza, szlak Wnt/β-katenina, utrata heterozygotyczności, zespół Beckwitha-Wiedemanna, zespół Carneya, zespół Li-Fraumeni, zespół Lyncha, zespół MEN1, zespół paraganglioma-pheochromocytoma, zespół von Hippla-Lindaua - Leksykon chorób i schorzeń
Złośliwe nowotwory osłonek nerwowych obwodowych – Patofizjologia i mechanizm
Złośliwe nowotwory osłonek nerwowych obwodowych (MPNST) to agresywne mięsaki tkanek miękkich, często związane z nerwiakowłókniakowatością typu 1 (NF1) oraz ekspozycją na promieniowanie. Patogeneza MPNST opiera się na sekwencyjnych mutacjach genetycznych, począwszy od inaktywacji genu NF1 (kodującego neurofibrominę, negatywnego regulatora szlaku RAS) na chromosomie 17, prowadzącej do nadaktywacji szlaków RAS-MEK-mTOR. Utrata funkcji NF1 jest warunkiem koniecznym, lecz niewystarczającym do transformacji łagodnych nerwiakowłókniaków splotowatych (PN) w MPNST. Kolejne mutacje dotyczą genów CDKN2A, TP53, SUZ12, EED oraz innych komponentów kompleksu PRC2, co skutkuje niestabilnością genomową, utratą ekspresji H3K27me3 i zmianami epigenetycznymi. W badaniach immunohistochemicznych MPNST wykazują ekspresję p-AKT i p-mTOR, które korelują ze złym rokowaniem, a także utratę ekspresji S-100 w 10-50% przypadków, co ogranicza jego diagnostyczną użyteczność. Nestyna i H3K27me3 stanowią bardziej czułe markery diagnostyczne.
atypowy nerwiakowłókniak, ekspozycja na promieniowanie, gen NF1, H3K27me3, kompleks PRC2, marker immunohistochemiczny, MPNST, mutacja p53, mutacja TP53, nadekspresja EGFR, nerwiakowłókniak splotowaty, nerwiakowłókniakowatość typu 1, niestabilność genomowa, szlak JAK-STAT3, szlak PI3K/AKT/mTOR, szlak Raf/Mek/Erk, szlak sygnalizacyjny MAPK, szlak sygnałowy RAS, transformacja nowotworowa, złośliwy nowotwór osłonek nerwowych obwodowych - Leksykon chorób i schorzeń
Inwazyjny rak zrazikowy – Patofizjologia i mechanizm
Inwazyjny rak zrazikowy (ILC) stanowi 10-15% inwazyjnych raków piersi i charakteryzuje się utratą E-kadheryny, białka adhezji komórkowej kodowanego przez gen CDH1 na chromosomie 16q22.1. Mutacje CDH1, często w połączeniu z utratą heterozygotyczności (LOH) w obrębie 16q, występują u 66% pacjentów z ILC (w porównaniu do 3% w IDC). Utrata E-kadheryny prowadzi do rozproszonego wzrostu komórek nowotworowych w charakterystycznym wzorze „pojedynczego sznura”, co utrudnia wykrycie guza. ILC wykazuje wysoką ekspresję receptorów estrogenowych (ER+ w 95%) i progesteronowych (PR+ w 70%), przy braku nadekspresji HER2 w większości przypadków. Molekularnie ILC cechuje aktywacja szlaków PI3K/Akt, IGF, FGF oraz mutacje w genach FOXA1 (7%), AKT1, PTEN, ERBB2 (do 15% amplifikacji) i ERBB3, które wpływają na progresję nowotworu i rozwój oporności na terapię hormonalną.
adhezja międzykomórkowa, anoikis, atypowa hiperplazja zrazikowa, cytokeratyna 7, czynnik wzrostu fibroblastów, ekspresja PTEN, gen CDH1, hipermetylacja promotora, inhibitor PI3K, insulinopodobny czynnik wzrostu, inwazyjny rak przewodowy, inwazyjny rak zrazikowy, mutacja CDH1, mutacja PIK3CA, mutacja TP53, nadekspresja HER2, neoplazja zrazikowa, p120-katenina, przejście epitelialno-mezenchymalne, rak zrazikowy in situ, receptor estrogenowy, receptor progesteronowy, szlak PI3K/AKT, szlak Rho/ROCK, utrata heterozygotyczności - Leksykon chorób i schorzeń
Rak gruczołu naczyniówkowego – Diagnostyka i diagnoza
Choroid plexus carcinoma (CPC) to złośliwy guz splotu naczyniówkowego, klasyfikowany jako WHO stopień III, występujący głównie u dzieci poniżej 3 roku życia. Diagnostyka opiera się na szczegółowym badaniu neurologicznym oraz obrazowaniu MRI z kontrastem, które ujawnia nieregularne, kalafiorowate masy najczęściej w komorach bocznych (50%) i IV (40%), z cechami inwazji miąższu, obrzękiem okołoguzowym i przerzutami OUN. CT wykazuje hipodensyjne lub lekko hiperdensyjne zmiany z obszarami torbielowatymi i zwapnieniami. Punkcja lędźwiowa pozwala na ocenę rozsiewu poprzez wykrycie komórek nowotworowych i podwyższonego białka w PMR. Ostateczne rozpoznanie stawia się na podstawie histopatologii, gdzie obecność ≥5 mitoz/10 HPF, pleomorfizm jądrowy, martwica i zatarta struktura brodawkowata są kluczowe. Immunohistochemia wykazuje dodatniość cytokeratyn, wysoki indeks Ki-67 (>5%), zmienną ekspresję wimentyny, S-100 i GFAP oraz często ujemną transtyretynę i EMA. Badania molekularne, zwłaszcza mutacje TP53 (ok. 50% przypadków), mają znaczenie prognostyczne i wskazują na konieczność poradnictwa genetycznego, szczególnie w kontekście zespołu Li-Fraumeni.
ADC, aktywność mitotyczna, angiografia, badanie genetyczne, badanie histopatologiczne, badanie immunohistochemiczne, badanie neurologiczne, biomarker diagnostyczny, chemioterapia dotętnicza, choroid plexus carcinoma, ciśnienie śródczaszkowe, CT, cytokeratyna, diagnostyka różnicowa, Ki-67, MRI, mutacja TP53, nowotwór złośliwy, obrazowanie dyfuzyjne, obrazowanie perfuzyjne, obrzęk okołoguzowy, OUN, pleomorfizm jądrowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, punkcja lędźwiowa, radioterapia, splot naczyniówkowy, środek kontrastowy, wodogłowie, zespół Li-Fraumeni - Leksykon chorób i schorzeń
Rak gruczołu naczyniówkowego – Zapobieganie i profilaktyka
Choroid plexus carcinoma (CPC) to nowotwór centralnego układu nerwowego stopnia III według WHO, występujący głównie u dzieci poniżej 2 roku życia, z niekorzystnym rokowaniem, zwłaszcza przy licznych mutacjach. Istotny jest związek CPC z zespołem Li-Fraumeni (LFS) i mutacjami germinalnymi TP53, które występują często u tych pacjentów. Zaleca się badania genetyczne pod kątem mutacji TP53 u wszystkich chorych na CPC, gdyż mutacje „de novo” mogą pojawić się w komórkach rozrodczych lub w trakcie ciąży. Znajomość statusu LFS ma kluczowe znaczenie dla planowania badań przesiewowych i terapii, a poradnictwo genetyczne jest wskazane już w trakcie leczenia.
badanie przesiewowe, całkowita resekcja guza, chemioterapia, choroba dziedziczna, choroid plexus carcinoma, guz splotu naczyniówkowego, komórka rozrodcza, mutacja germinalna, mutacja TP53, poradnictwo genetyczne, profilaktyka wtórna, promieniowanie jonizujące, radiooporność, radioterapia, rak splotu naczyniówkowego, resekcja chirurgiczna, rozwój mózgu, terapia adjuwantowa, wtórny nowotwór złośliwy, zespół Li-Fraumeni - Leksykon chorób i schorzeń
Rak sromu – Patofizjologia i mechanizm
Rak sromu stanowi około 5% nowotworów ginekologicznych, z dominującym typem płaskonabłonkowym (SCC) w 90% przypadków. Patogeneza obejmuje dwa główne szlaki: HPV-zależny, występujący u kobiet 20-40 lat, związany z infekcją HR-HPV (głównie typ 16, 85% przypadków HPV-zależnych), charakteryzujący się integracją genomu wirusa, inaktywacją białek supresorowych p53 i RB przez onkoproteiny E6 i E7, nadekspresją p16 oraz zaburzeniami szlaku PI3K/AKT/mTOR. Drugi szlak, HPV-niezależny, dotyczy starszych kobiet (55-85 lat), związany z przewlekłymi procesami zapalnymi, zwłaszcza liszajem twardzinowym, cechuje się mutacjami TP53 (30-88% przypadków), utratą ekspresji p16 oraz częstymi mutacjami w genach TERT, CDKN2A i CCND1. Raki HPV-zależne wykazują lepsze rokowanie i większą wrażliwość na radioterapię, podczas gdy HPV-niezależne są bardziej oporne i wymagają agresywniejszego leczenia chirurgicznego.
białko p53, białko retinoblastoma, czerniak, ekspresja PD-L1, HPV wysokiego ryzyka, immunoterapia, inhibitory punktów kontrolnych, liszaj twardzinowy, mutacja TP53, nadekspresja EGFR, neoplazja śródnabłonkowa sromu, obciążenie mutacjami nowotworowymi, onkoproteiny HPV, radioterapia, rak płaskonabłonkowy, rak przejściowokomórkowy, rak sromu, receptor naskórkowego czynnika wzrostu, szczepienie przeciwko HPV, szlak PI3K/AKT/mTOR, wirus brodawczaka ludzkiego - Leksykon chorób i schorzeń
Miksyfibrosarkom – Diagnostyka i diagnoza
Miksyfibrosarkom (MFS) to częsty mięsak tkanek miękkich u dorosłych, zwłaszcza osób starszych, z predylekcją do kończyn i wysokim ryzykiem nawrotów miejscowych. Diagnostyka MFS jest wyzwaniem ze względu na brak specyficznych markerów immunohistochemicznych oraz histologiczną heterogenność guza. Kluczową rolę odgrywa rezonans magnetyczny (MRI), który umożliwia ocenę zaawansowania i zasięgu guza, wykazując charakterystyczny objaw ogona (tail sign) oraz zmiany o niskiej/pośredniej intensywności sygnału w T1 i wysokiej w T2. Diagnostyka histopatologiczna wymaga biopsji gruboigłowej lub otwartej, barwień immunohistochemicznych (pozytywność dla wimentyny, czasem aktyny mięśni gładkich i CD34) oraz badań molekularnych w celu wykluczenia innych mięsaków, np. tłuszczakomięsaka śluzowatego z translokacją t(12;16)(q13;p11). MFS charakteryzuje się złożonym kariotypem bez specyficznych aberracji chromosomowych, a rozpoznanie opiera się na cechach cytomorfologicznych, takich jak podścielisko śluzowate, atypia jądrowa, pseudolipoblasty i charakterystyczne naczynia krwionośne o zakrzywionym przebiegu.
badanie ultrasonograficzne, biopsja gruboigłowa, marker immunohistochemiczny, mięsak tkanki miękkiej, miksyfibrosarkom, mutacja TP53, nawrót miejscowy, nerwiak osłonkowy, nerwiakowłókniak, objaw ogona, obraz T2-zależny, PET-CT, przerzut do płuc, rezonans magnetyczny, sekwencjonowanie nowej generacji, tłuszczakomięsak śluzowaty, tomografia komputerowa, translokacja t(12;16), wimentyna, złośliwy włóknisty histiocytoma - Leksykon chorób i schorzeń
Rak dróg żółciowych w okolicy wątrobowo-dwunastniczej (cholangiocarcinoma okolicy wątrobowo-dwunastniczej) – Etiologia i przyczyny
Cholangiocarcinoma okolicy wątrobowo-dwunastniczej (guz Klatskina) to agresywny nowotwór wywodzący się z nabłonka dróg żółciowych w obrębie wnęki wątroby, stanowiący ponad 50% przypadków cholangiocarcinoma. Patogeneza opiera się na wieloetapowej transformacji nowotworowej indukowanej przewlekłym stanem zapalnym i zastojem żółci, prowadzącym do mutacji w onkogenach (np. KRAS) i genach supresorowych (np. TP53). Kluczowym czynnikiem ryzyka jest pierwotne stwardniające zapalenie dróg żółciowych (PSC), które zwiększa ryzyko raka nawet 400-krotnie, z dożywotnią częstością występowania 6-36%. Inne istotne czynniki to wrodzone anomalie dróg żółciowych (ryzyko 6-30%), infekcje przywrami (Clonorchis sinensis, Opisthorchis viverrini), kamica żółciowa (ryzyko wzrostu 4-64-krotnie), przewlekłe choroby wątroby (marskość, wirusowe zapalenia HBV/HCV, NAFLD/NASH) oraz przewlekłe choroby zapalne jelit (ryzyko 4-krotnie wyższe). Mutacje genetyczne IDH1/2 oraz fuzje FGFR2 stanowią potencjalne cele terapeutyczne.
aberracja genetyczna, apoptoza, autoimmunologiczna choroba wątroby, cholangiocarcinoma, cholangiocarcinoma okolicy wątrobowo-dwunastniczej, choroba Caroliego, choroba Leśniowskiego-Crohna, Clonorchis sinensis, cyklooksygenaza-2, czynnik martwicy nowotworów alfa, dichlorek propylenu, dwutlenek toru, fuzja FGFR2, guz Klatskina, hemochromatoza, interleukina-6, kamica przewodowa, kamica wewnątrzwątrobowa, marskość wątroby, mediator zapalny, mikrobiom jelitowy, motylica wątrobowa, mukowiscydoza, mutacja DNA, mutacja KRAS, mutacja TP53, nabłonek dróg żółciowych, niealkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby, niealkoholowe stłuszczeniowe zapalenie wątroby, Opisthorchis viverrini, pierwotne stwardniające zapalenie dróg żółciowych, przywra wątrobowa, rak jelita grubego niezwiązany z polipowatością, receptor naskórkowego czynnika wzrostu, Thorotrast, tlenek azotu, torbiel dróg żółciowych, transformacja nowotworowa, wirusowe zapalenie wątroby, wnęka wątroby, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zastój żółci, zespół Lyncha, zwłóknienie torbielowate - Leksykon chorób i schorzeń
Chłoniak nieziarniczy – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Chłoniak nieziarniczy (NHL) to heterogeniczna grupa nowotworów układu limfatycznego, której rokowanie zależy od typu histologicznego, stadium zaawansowania oraz zastosowanego leczenia. Całkowity 5-letni względny wskaźnik przeżycia wynosi około 74%, z różnicami w zależności od podtypu: chłoniak strefy brzeżnej (92,5%), chłoniak grudkowy (91,6%) oraz przewlekła białaczka limfocytowa/chłoniak z małych limfocytów (87,3%). Międzynarodowy Indeks Prognostyczny (IPI) oraz FLIPI dla chłoniaka grudkowego służą do oceny rokowania, uwzględniając m.in. wiek, poziom LDH, stadium Ann Arbor, status sprawności ECOG oraz liczbę miejsc pozawęzłowych. Wskaźniki przeżycia bez nawrotu i ogólnego przeżycia po 5 latach wynoszą odpowiednio 75% dla 0-1 czynników ryzyka, 50% dla 2-3 czynników oraz 25% dla 4-5 czynników. Czynniki takie jak wiek <60 lat, niskie stadium choroby, prawidłowy poziom LDH i hemoglobiny, dobry status ECOG oraz brak objawów B korelują z lepszym rokowaniem.
biomarker, całkowita remisja, chłoniak grudkowy, chłoniak nieziarniczy, chłoniak o niskim stopniu złośliwości, chłoniak OUN, chłoniak strefy brzeżnej, chłoniak z komórek B, chłoniak z komórek T, dehydrogenaza mleczanowa, drugi pierwotny nowotwór złośliwy, dysfagia, immunofenotyp, międzynarodowy indeks prognostyczny, mutacja TP53, nawrót choroby, nieprawidłowość cytogenetyczna, poziom hemoglobiny, przewlekła białaczka limfocytowa, rozlany chłoniak z dużych komórek B, stadium zaawansowania, status sprawności, typ histologiczny, układ limfatyczny, wskaźnik przeżycia, względny wskaźnik przeżycia - Leksykon chorób i schorzeń
Miksyfibrosarkom – Patofizjologia i mechanizm
Miksyfibrosarkom (MFS) to jeden z najczęstszych mięsaków tkanek miękkich u dorosłych, cechujący się złożonym kariotypem z licznymi aberracjami genomowymi, w tym mutacjami TP53 (występującymi u 44% pacjentów) oraz utratą genów CDKN2A/CDKN2B i RB1, które korelują z wyższym stopniem złośliwości i gorszym rokowaniem. Charakterystyczne są amplifikacje regionów chromosomów 1, 5p, 7p21-22, 20q oraz mutacje w genach takich jak NTRK1, MDM2, PTEN, a także nowo odkryty gen fuzyjny SLC37A3-BRAF. Ekspresja ITGA10 i współamplifikacja TRIO/RICTOR (w 42% MFS G3) wskazują na istotną rolę szlaku integryna-alfa10/TRIO/RICTOR w progresji guza, co stanowi potencjalny cel terapeutyczny. Miksyfibrosarkom wykazuje niską liczbę mutacji somatycznych (44% pacjentów), ale wysoką heterogenność wewnątrzguza i złożoność cytogenetyczną, z liczbą chromosomów w zakresie triploidalnym lub tetraploidalnym, co utrudnia opracowanie skutecznych terapii. Ponadto, mutacja receptora kinazy tyrozynowej AXL W451C, specyficzna dla MFS, powoduje nieregulowaną dimeryzację i aktywację sygnalizacji ERK, co może być celem terapii celowanych.
angiogeneza, chromotrypsja, cykl komórkowy, cytoszkielet, delecja chromosomowa, geny supresorowe, inhibitor mTOR, kariotyp, komórka macierzysta nowotworowa, komórka wielojądrowa, macierz pozakomórkowa, makrofag związany z nowotworem, marker immunohistochemiczny, metylacja promotora, mięsak tkanek miękkich, miksyfibrosarkom, mutacja missensowna, mutacja TP53, płaszczyzna powięziowa, przejście nabłonkowo-mezenchymalne, szlak AKT/mTOR, szlak Hippo, szlak sygnałowy, tkanka łączna - Leksykon chorób i schorzeń
Przewlekła białaczka limfocytowa – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Przewlekła białaczka limfocytowa (CLL) charakteryzuje się znaczną heterogennością kliniczną i biologiczną, co wymaga precyzyjnej oceny prognostycznej na etapie diagnozy i w trakcie choroby. Kluczowe znaczenie mają aberracje chromosomowe wykrywane metodą FISH, takie jak delecja 13q (z medianą przeżycia całkowitego około 17 lat), trisomia 12 (9-11 lat), delecja 11q (9-11 lat) oraz delecja 17p (około 7 lat), a także status mutacji genu IGHV (zmutowany IGHV wiąże się z medianą przeżycia przekraczającą 20-25 lat, a niezmutowany z 8-10 lat). Mutacje TP53, często współistniejące z del(17p), są związane z niekorzystnym rokowaniem i niską odpowiedzią na klasyczną chemio-immunoterapię. Stratyfikacja ryzyka według CLL-IPI pozwala na klasyfikację pacjentów do grup o 5-letnim przeżyciu całkowitym od ponad 90% (niska grupa ryzyka) do około 25% (bardzo wysoka grupa ryzyka), co ma istotne implikacje terapeutyczne.
aberracja chromosomowa, beta-2 mikroglobulina, chłoniak rozlany z dużych komórek B, czas podwojenia limfocytów, delecja 11q, delecja 17p, fluorescencyjna hybrydyzacja in situ, ibrutynib, immunologiczna małopłytkowość, indeks prognostyczny, inhibitor BCL-2, inhibitor kinazy tyrozynowej Brutona, mutacja TP53, niedokrwistość autoimmunohemolityczna, profil ekspresji genów, przewlekła białaczka limfocytowa, przeżycie warunkowe, rytuksymab, sekwencjonowanie nowej generacji, stratyfikacja pacjentów, transformacja Richtera, trisomia chromosomu 12, wenetoklaks - Leksykon chorób i schorzeń
Rak gruczołu naczyniówkowego – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Rak splotu naczyniowego (CPC) to agresywny nowotwór mózgu o znacznie gorszym rokowaniu niż łagodniejsze formy, takie jak brodawczak splotu naczyniowego (CPP) czy atypowy brodawczak (aCPP). Wskaźniki przeżycia dla CPC wynoszą: 1-roczne 71-83%, 5-letnie 41-65%, 10-letnie 35-51%, podczas gdy dla CPP są one znacznie wyższe (odpowiednio 90%, 81%, 77%). Mutacje TP53, obecne często w CPC, znacząco pogarszają rokowanie – 5-letnie przeżycie spada do 22-30% w przypadku mutacji homozygotycznych, a u pacjentów bez mutacji może sięgać 100%. Całkowita resekcja guza (GTR) poprawia przeżycie, osiągając około 60% 5-letniego OS, a leczenie uzupełniające (radioterapia i chemioterapia, zwłaszcza schemat CarbEV) dodatkowo zwiększa przeżycie wolne od progresji (PFS) do 62% w porównaniu do 27% przy schemacie CycEV. Nawrót choroby i obecność przerzutów (20-krotnie wyższe ryzyko niż w CPP) są niekorzystnymi czynnikami prognostycznymi, a ryzyko nawrotów w CPC wynosi 12-30%.
całkowita resekcja guza, choroid plexus carcinoma, funkcje wykonawcze, mutacja TP53, następstwo neurologiczne, pamięć robocza, płyn mózgowo-rdzeniowy, profil metylacji DNA, przeżycie całkowite, przeżycie wolne od progresji, radioterapia i chemioterapia, resekcja guza, ryzyko przerzutów, stratyfikacja pacjentów, wodogłowie, wskaźnik przeżycia, zastawka komorowo-otrzewnowa - Leksykon chorób i schorzeń
Rak nadnerczy – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Rak nadnerczy (ACC) to rzadki, agresywny nowotwór endokrynny o zmiennym przebiegu klinicznym, z 5-letnią śmiertelnością na poziomie 75-90%. Rokowanie zależy głównie od stopnia zaawansowania według klasyfikacji ENSAT, gdzie 5-letnie przeżycie wynosi: I – 66-82%, II – 58-64%, III – 24-50%, IV – 0-17%. Dane SEER wskazują na 5-letnie przeżycie względne: 73-74% dla raka zlokalizowanego, 53% dla regionalnego i 38% dla rozsianego. Mediana przeżycia całkowitego wynosi około 4 lata, a w stadium IV – poniżej roku. Kluczowe czynniki prognostyczne to wiek >45 lat, status resekcji R0, wielkość guza, obecność przerzutów, produkcja kortyzolu oraz indeks proliferacji Ki67 (≥19% wiąże się z gorszym rokowaniem). Mutacje TP53 i CTNNB1 oraz profil ekspresji miRNA (miR-195, miR483-5p) również korelują z agresywnością choroby. Model prognostyczny S-GRAS, uwzględniający stopień zaawansowania, histologię, status resekcji, wiek i objawy hormonalne, przewyższa wartością prognostyczną klasyfikację ENSAT i Ki67, szczególnie w identyfikacji pacjentów korzystających z leczenia uzupełniającego mitotanem.
brachyterapia, CTLA4, ekspresja PD-L1, immunoterapia, indeks Ki67, klasyfikacja ENSAT, margines resekcji, mitotan, mutacja TP53, nawrót raka, panel wielogenowy, przerzut odległy, przeżycie specyficzne dla choroby, przeżycie wolne od progresji, radioterapia stereotaktyczna, rak kory nadnerczy, rak nadnerczy, resekcja radykalna, skala Weissa, wskaźnik przeżycia - Leksykon chorób i schorzeń
Rak trzonu macicy – Patofizjologia i mechanizm
Rak trzonu macicy (endometrium) jest najczęstszym nowotworem złośliwym żeńskiego układu rozrodczego w krajach rozwiniętych, stanowiąc około 7% wszystkich nowotworów u kobiet. Patogeneza obejmuje złożone mechanizmy molekularne, hormonalne i genetyczne. Tradycyjna klasyfikacja wyróżnia typ I (endometrioidalny, 80% przypadków, estrogenozależny, lepsze rokowanie) oraz typ II (nieendometrioidalny, estrogenoniezależny, gorsze rokowanie). Nowoczesna klasyfikacja molekularna TCGA dzieli raka na cztery podtypy: CNH (copy number high) z mutacjami TP53 i złym rokowaniem, MSI z defektem naprawy DNA i wysokim obciążeniem mutacyjnym, ultramutowaną z mutacją POLE oraz CNL z niską liczbą kopii. W praktyce klinicznej stosuje się klasyfikację ProMisE, identyfikującą podtypy MMRd, POLE, p53abn i p53wt. Kluczowym czynnikiem ryzyka jest długotrwała ekspozycja na estrogeny bez przeciwwagi progesteronu, co prowadzi do rozrostu endometrium, atypowego rozrostu (EIN) i transformacji nowotworowej. Czynniki zwiększające ryzyko to m.in. otyłość, PCOS, cukrzyca typu 2, HTZ bez progestagenów, tamoksyfen, wczesna menarche, późna menopauza i nulliparitas.
apoptoza komórek, atypowy rozrost endometrium, badanie immunohistochemiczne, defekt naprawy DNA, hiperestrogenizm, hiperinsulinemia, hormonalna terapia zastępcza, immunoterapia, inwazja mięśniówki macicy, klasyfikacja molekularna, mutacja KRAS, mutacja PTEN, mutacja TP53, nadekspresja HER2/neu, niestabilność mikrosatelitarna, proliferacja komórek, przerzut nowotworowy, przerzuty do węzłów chłonnych, rak endometrioidalny, rak endometrium, rak jasnokomórkowy, rak nieendometrioidalny, rak surowiczy, rak trzonu macicy, rozrost endometrium, sekwencjonowanie DNA, szlak PI3K/AKT/mTOR, tamoksyfen, zespół Cowdena, zespół Lyncha, zespół policystycznych jajników - Leksykon chorób i schorzeń
Chłoniak waldenströma – Diagnostyka i diagnoza
Chłoniak Waldenströma (WM) to rzadki, indolentny nowotwór limfoproliferacyjny charakteryzujący się obecnością monoklonalnego białka IgM w surowicy oraz naciekiem limfoplazmocytowym w szpiku kostnym (≥10%). Diagnostyka opiera się na kompleksowej ocenie: morfologii krwi (często niedokrwistość, małopłytkowość), elektroforezie białek z immunofiksacją, ilościowym oznaczeniu IgM (podwyższone stężenia), badaniu lepkości osocza, stężeniu β2-mikroglobuliny oraz biopsji szpiku kostnego z immunofenotypowaniem (typowy fenotyp: IgM+, CD19+, CD20+, CD22+dim, CD25+, CD27+, brak CD5, CD10, CD23). Kluczowym markerem molekularnym jest mutacja MYD88 L265P, obecna u 90-97% pacjentów, która wspomaga różnicowanie WM od innych limfoproliferacji. Dodatkowo badania mutacji CXCR4 (30-40% pacjentów) i TP53 dostarczają informacji prognostycznych i terapeutycznych. Badania obrazowe (CT, PET-CT, USG) służą ocenie zaawansowania i wykluczeniu transformacji histologicznej.
amyloidoza, beta2-mikroglobulina, białko monoklonalne IgM, biopsja szpiku kostnego, chłoniak strefy brzeżnej, chłoniak Waldenströma, choroba limfoproliferacyjna, dehydrogenaza mleczanowa, elektroforeza białek surowicy, gammapatia monoklonalna, ibrutynib, immunofiksacja, inhibitor BTK, komórki limfoplazmocytowe, krioglobulina, małopłytkowość, Międzynarodowy System Prognostyczny, morfologia krwi obwodowej, mutacja CXCR4, mutacja MYD88, mutacja TP53, naciek limfoplazmocytowy, niedokrwistość, pozytonowa tomografia emisyjna, przewlekła białaczka limfocytowa, szpik kostny, tlący się chłoniak Waldenströma, tomografia komputerowa, transformacja histologiczna, wolne łańcuchy lekkie, zespół Binga-Neela, zespół nadlepkości - Leksykon chorób i schorzeń
Chondrosarcoma – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Chondrosarcoma, stanowiący 10-15% pierwotnych nowotworów kości, to złośliwy guz tkanki chrzęstnej charakteryzujący się produkcją nieprawidłowej macierzy chrzęstnej. Rokowanie zależy głównie od stopnia histologicznego, lokalizacji, wielkości guza oraz stadium zaawansowania. Pięcioletnia przeżywalność wynosi ogólnie 79%, zróżnicowana w zależności od stadium: 91% dla choroby miejscowej, 76% dla regionalnej i 17% dla choroby z przerzutami. Stopień histologiczny jest kluczowym czynnikiem prognostycznym – dla stopnia I przeżywalność 5-letnia wynosi 90-95%, dla stopnia II 74-81%, a dla stopnia III tylko 29-31%. Lokalizacja w kręgosłupie i miednicy wiąże się z dwukrotnie gorszym rokowaniem (RR=2) w porównaniu do kończyn, a guzy >10 cm korelują z gorszym przeżyciem. W przypadku zdedyferencjonowanego chondrosarcoma (DCCS) kończyn, wielkość >8 cm oraz złamanie patologiczne są niezależnymi negatywnymi czynnikami prognostycznymi. Przerzuty znacząco pogarszają medianę całkowitego przeżycia (OS) do 14,0 ± 2,5 miesięcy, a 5-letnie przeżycie spada do 28,4%.
algorytm uczenia maszynowego, biomarker prognostyczny, chemioterapia i radioterapia, chondrosarcoma, choroba nawrotowa, clear cell chondrosarcoma, doksorubicyna, enchondroma, macierz chrzęstna, margines chirurgiczny, mezenchymalny chondrosarcoma, mięsak kości, mutacja IDH, mutacja TP53, nawrót miejscowy, pierwotny nowotwór kości, przerzut do płuc, przerzut odległy, przeżycie wolne od progresji, resekcja chirurgiczna, stopień złośliwości histologicznej, wskaźnik przeżywalności, XGBoost, złamanie patologiczne - Leksykon chorób i schorzeń
Ostra białaczka szpikowa – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Ostra białaczka szpikowa (AML) cechuje się wysoką heterogennością biologiczną i zmiennym rokowaniem, które zależy od złożonej interakcji czynników cytogenetycznych, molekularnych, klinicznych oraz odpowiedzi na leczenie. Kluczowe zmiany cytogenetyczne o korzystnym rokowaniu to m.in. t(8;21), t(15;17) (APL) oraz inv(16), natomiast niekorzystne obejmują t(6;9)(p23.3;q34.1), złożony kariotyp (CK-AML) i aberracje 11q23/KMT2A. Mutacje genetyczne takie jak NPM1 i bialleliczne CEBPA wiążą się z lepszym rokowaniem, podczas gdy mutacje FLT3-ITD, TP53, ASXL1, U2AF1 i RUNX1 predysponują do gorszych wyników. Wiek pacjenta jest silnym niezależnym czynnikiem prognostycznym – 5-letnie przeżycie spada z około 60% u osób poniżej 40 lat do około 1% u pacjentów powyżej 80 lat. Wskaźnik całkowitej remisji (CR) u młodszych dorosłych (<60 lat) wynosi około 67%, z medianą przeżycia 68 tygodni, natomiast u starszych (>60 lat) CR to około 55%, a mediana przeżycia 33 tygodnie. Typ AML (de novo, wtórna, związana z terapią) oraz obecność minimalnej choroby resztkowej (MRD) po leczeniu mają istotny wpływ na rokowanie i decyzje terapeutyczne.
allogeniczny przeszczep krwiotwórczych komórek macierzystych, AML de novo, AML wtórna, całkowita remisja, cytogenetyka, cytometria przepływowa, liczba białych krwinek, minimalna choroba resztkowa, mutacja ASXL1, mutacja CEBPA, mutacja FLT3-ITD, mutacja NPM1, mutacja TP53, nawrót AML, ośrodkowy układ nerwowy, ostra białaczka promielocytowa, ostra białaczka szpikowa, palenie tytoniu, przeszczep szpiku kostnego, przeżycie całkowite, remisja, trójtlenek arsenu, zespół mielodysplastyczny, złożony kariotyp - Leksykon chorób i schorzeń
Przewlekła białaczka limfocytowa – Leczenie
Przewlekła białaczka limfocytowa (PBL) to nowotwór hematologiczny charakteryzujący się nadprodukcją limfocytów B w szpiku kostnym. Leczenie PBL jest wysoce zindywidualizowane i zależy od stadium choroby, obecności objawów, wieku pacjenta oraz profilu genetycznego, w tym mutacji TP53 i delecji 17p, które wiążą się z gorszym rokowaniem i opornością na standardową chemioterapię. Wczesne stadia bezobjawowe (Rai 0, Binet A) zwykle podlegają strategii aktywnego monitorowania („watch and wait”), natomiast leczenie jest wskazane przy objawowej progresji, niewydolności szpiku, masywnej limfadenopatii lub splenomegalii, czy też obecności objawów ogólnych (np. utrata masy ciała ≥10% w ciągu 6 miesięcy, gorączka >38°C przez ≥2 tygodnie). Terapie pierwszej linii opierają się głównie na inhibitorach kinazy BTK (ibrutynib 420 mg/d, akalabrutynib 100 mg co 12h, zanubrutynib) oraz inhibitorze BCL-2 – wenetoklaksie, stosowanym zazwyczaj przez 12 miesięcy w połączeniu z przeciwciałami monoklonalnymi (obinutuzumab, rytuksymab). Chemioterapia (FCR, BR) jest obecnie rzadziej stosowana, głównie u młodszych pacjentów z korzystnym profilem molekularnym (zmutowany IGHV, brak delecji 17p/TP53).
akalabrutynib, alemtuzumab, allogeniczne przeszczepienie komórek macierzystych, bendamustyna, beta-2 mikroglobulina, białe krwinki, całkowita odpowiedź, charakterystyka genetyczna, chemioimmunoterapia, chlorambucyl, cyklofosfamid, częściowa odpowiedź, delecja 17p, fludarabina, hipersplenizm, ibrutynib, immunoglobuliny dożylne, inhibitory PI3K, komórki białaczkowe, kortykosteroidy, lenalidomid, limfadenopatia, limfocyt, małopłytkowość, małopłytkowość immunologiczna, migotanie przedsionków, mutacja TP53, nadciśnienie, neutropenia, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, nowotwór krwi, obinutuzumab, ofatumumab, pancytopenia, pirtobrutynib, powiększenie węzłów chłonnych, powikłania autoimmunologiczne, progresja choroby, przeciwciało monoklonalne, przewlekła białaczka limfocytowa, radioterapia, remisja długotrwała, rytuksymab, splenektomia, splenomegalia, stabilna choroba, stadium zaawansowania choroby, szpik kostny, terapia CAR-T, terapia celowana, terapia skojarzona, transfuzja krwi, wenetoklaks, zanubrutynib, zespół rozpadu guza - Leksykon chorób i schorzeń
Rdzeniak zarodkowy – Diagnostyka i diagnoza
Rdzeniak zarodkowy (medulloblastoma) to złośliwy nowotwór mózgu stopnia IV WHO, najczęściej występujący u dzieci (15-20% guzów mózgu w populacji pediatrycznej) oraz u dorosłych (około 30%). Lokalizuje się głównie w móżdżku i może szerzyć się przez płyn mózgowo-rdzeniowy do innych części OUN, a rzadziej poza OUN (kości, płuca, układ limfatyczny). Diagnostyka obejmuje szczegółowy wywiad, badanie neurologiczne oraz obrazowanie, z MRI mózgu i rdzenia kręgowego z kontrastem gadolinowym jako podstawowym badaniem, pozwalającym ocenić lokalizację, wielkość guza, obecność wodogłowia i przerzutów. CT głowy z kontrastem jest użyteczne w nagłych przypadkach, uwidaczniając masę w okolicy IV komory i wodogłowie. Diagnostyka molekularna, w tym metylacja DNA i sekwencjonowanie NGS, umożliwia klasyfikację na podgrupy WNT-activated (10-15%, najlepsze rokowanie), SHH-activated (30%, rokowanie pośrednie) oraz Non-WNT/non-SHH (grupa 3 i 4, zróżnicowane rokowanie). Punkcja lędźwiowa do badania cytologicznego płynu mózgowo-rdzeniowego oraz MRI pooperacyjne są kluczowe dla oceny rozsiewu i resekcji guza.
aktywność mitotyczna, ataksja, badania cytogenetyczne, badania immunohistochemiczne, badanie cytologiczne, badanie histopatologiczne, badanie neurologiczne, biopsja płynna, ciśnienie wewnątrzczaszkowe, klasyfikacja WHO, komórki nowotworowe, metylacja DNA, mutacja TP53, nakłucie lędźwiowe, nowotwór mózgu, oczopląs, ośrodkowy układ nerwowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, podgrupy molekularne, podwójne widzenie, pozytonowa tomografia emisyjna, profilowanie ekspresji genów, rdzeniak zarodkowy, rezonans magnetyczny, scyntygrafia kości, sekwencjonowanie nowej generacji, sztuczna inteligencja, tomografia komputerowa, wodogłowie, zaburzenia równowagi