szlak Sonic Hedgehog
Szlak sygnałowy Sonic Hedgehog (SHH) jest jednym z kluczowych mechanizmów regulacyjnych w rozwoju embrionalnym kręgowców. Jego nazwa pochodzi od genu odkrytego w badaniach nad muszką owocową, którego mutacja powodowała charakterystyczne kolczaste wypustki u larw (przypominające jeża).
SHH odgrywa fundamentalną rolę w embriogenezie, regulując formowanie się osi ciała, rozwój kończyn, mózgu, rdzenia kręgowego oraz wielu narządów wewnętrznych. W ośrodkowym układzie nerwowym szlak ten kontroluje specyfikację komórek neuronalnych oraz wzorzec rozwojowy brzuszno-grzbietowy. W rozwoju kończyn determinuje asymetrię przednio-tylną oraz reguluje różnicowanie palców.
Molekularny mechanizm działania szlaku SHH obejmuje wiązanie białka SHH do receptora Patched (PTCH), co prowadzi do uwolnienia białka przezbłonowego Smoothened (SMO) z inhibicji. Aktywowane SMO inicjuje kaskadę sygnałową, która kulminuje aktywacją czynników transkrypcyjnych z rodziny GLI, regulujących ekspresję genów docelowych.
Zaburzenia funkcjonowania szlaku SHH wiążą się z wieloma wadami wrodzonymi, w tym holoprozencefalią (nieprawidłowe rozdzielenie półkul mózgowych), wadami kończyn oraz defektami rozwojowymi twarzy. Co istotne, nieprawidłowa aktywacja tego szlaku w dorosłym organizmie może prowadzić do rozwoju nowotworów, m.in. rdzeniaka, podstawnokomórkowego raka skóry czy niektórych typów raka trzustki.
W praktyce klinicznej opracowano inhibitory szlaku SHH (np. vismodegib, sonidegib), które znalazły zastosowanie w leczeniu zaawansowanych raków podstawnokomórkowych skóry oraz są badane w terapii innych nowotworów zależnych od tego szlaku sygnałowego.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Rak gruczołów łojowych – Patofizjologia i mechanizm
Rak łojowy (sebaceous carcinoma, SC) to rzadki, agresywny nowotwór skóry wywodzący się z gruczołów łojowych, stanowiący 0,2-4,6% wszystkich złośliwych nowotworów skóry, z 5-10% śmiertelnością. Etiopatogeneza obejmuje ekspozycję na promieniowanie UV, immunosupresję (np. po przeszczepach narządów, AIDS), infekcje HPV i HIV oraz tło genetyczne, zwłaszcza zespół Muira-Torre’a (MTS) – wariant zespołu Lyncha z mutacjami w genach naprawy DNA (MLH1, MSH2, MSH6, PMS2). Molekularnie wyróżnia się trzy klasy raka łojowego: związany z uszkodzeniem UV, z niestabilnością mikrosatelitarną (MSI) oraz pauci-mutacyjny, co koreluje z lokalizacją i przebiegiem klinicznym. Kluczowe szlaki sygnałowe zaangażowane w patogenezę to Wnt/β-katenina, PI3K/AKT/mTOR, Sonic Hedgehog, TGF-β oraz CASPASE-3/YAP, a także ekspresja HER2 i VEGF, co wskazuje na potencjalne cele terapii celowanej. Histopatologicznie rak łojowy wykazuje zróżnicowane wzorce wzrostu i różnicowania, z dominacją wzorca zrazikowego i obecnością komórek bazaloidalnych oraz sebocytów, a immunohistochemicznie cechuje się ekspresją EMA, BerEp4, AR, CK7, Ki-67 (mediana 35%, zakres 5-80%) i p53 (mediana 10%, zakres 0-80%), gdzie ekspresja p53 ≥10% i Ki-67 ≥25% wspierają rozpoznanie.
choroba Bowena, czynnik transformujący wzrostu beta, ekspresja PTEN, ekspresja VEGF, gen p53, gen PTCH1, HPV, immunosupresja, inwazja naczyniowo-limfatyczna, limfangiogeneza, mismatch repair, naczyniowy czynnik wzrostu śródbłonka, naprawa niesparowanych zasad DNA, niepolipowaty rak jelita grubego, niestabilność mikrosatelitarna, nowotwór skóry, promieniowanie ultrafioletowe, przerzut odległy, przeszczep narządu, radioterapia głowy i szyi, rak łojowy, receptor androgenowy, receptor naskórkowego czynnika wzrostu, retinoblastoma, rogowacenie słoneczne, szlak Hedgehog, szlak PI3K/AKT/mTOR, szlak Sonic Hedgehog, szlak sygnałowy, szlak TGF-β, szlak Wnt/β-katenina, zakażenie HPV, zespół Lyncha, zespół Muira-Torre’a, znamię łojowe - Leksykon chorób i schorzeń
Rdzeniak zarodkowy – Etiologia i przyczyny
Rdzeniak zarodkowy (medulloblastoma) stanowi 15-20% pierwotnych guzów mózgu u dzieci, rozwijając się głównie w móżdżku. Etiologia pozostaje w większości przypadków nieznana, choć mutacje genetyczne odgrywają kluczową rolę. W około 33-50% przypadków obserwuje się nieprawidłowości na długim ramieniu chromosomu 17, w tym izochromosom, prowadzące do inaktywacji genów supresorowych nowotworów. Zidentyfikowano cztery molekularne podtypy rdzeniaka: WNT/β-katenina (mutacje CTNNB1, najlepsze rokowanie), Sonic Hedgehog (SHH; mutacje PTCH1, SUFU, Smoothened), Grupa 3 (amplifikacja MYC, najbardziej agresywny) oraz Grupa 4 (najliczniejsza, słabo poznana). Około 5% przypadków wiąże się z dziedzicznymi zespołami genetycznymi, takimi jak zespół Gorlina (mutacje PTCH1, SUFU), Turcota (mutacje APC), Li-Fraumeni (mutacje TP53), anemia Fanconiego oraz mutacje BRCA1/2. W podtypie SHH u 14% pacjentów pediatrycznych wykryto germinalne warianty utraty funkcji w genie ELP1.
amplifikacja genu MYC, amplifikacja MYC, anemia Fanconiego, cytomegalowirus, gen supresorowy nowotworów, izochromosom, móżdżek, mutacja BRCA, mutacja genu, naprawa DNA, niedokrwistość, nieprawidłowość chromosomalna, pierwotny guz mózgu, podtyp molekularny, promieniowanie jonizujące, rdzeniak zarodkowy, regulator chromatyny, ścieżka sygnałowa Sonic Hedgehog, Sonic Hedgehog, szlak Notch, szlak Sonic Hedgehog, szlak sygnałowy, szlak Wnt/β-katenina, wirus JC, zespół genetyczny, zespół Gorlina, zespół Li-Fraumeni, zespół Turcota, złośliwy guz mózgu, zmiana epigenetyczna - Leksykon chorób i schorzeń
Rak gruczołu naczyniówkowego – Patofizjologia i mechanizm
Rak splotu naczyniówkowego (CPC) to rzadki, złośliwy guz ośrodkowego układu nerwowego, klasyfikowany jako stopień III WHO, charakteryzujący się agresywnym wzrostem, inwazją mózgu i rozprzestrzenianiem przez płyn mózgowo-rdzeniowy. CPC stanowi 0,3-0,6% wszystkich guzów mózgu, a u niemowląt odsetek ten wzrasta do 10-20%. Patogeneza obejmuje mutacje TP53 w około 50% przypadków, które wiążą się z gorszym rokowaniem, a u pacjentów bez mutacji TP53 często występuje wariant TP53 p.R72 i polimorfizm MDM2 SNP309. U dorosłych obserwuje się mutacje promotora TERT, fuzje genów CCDC47-PRKCA oraz mutacje PTEN. Dodatkowo, mutacje punktowe w genie EPHA7 mogą przyczyniać się do progresji CPC. Charakterystyczna jest podwyższona niestabilność genomowa, w tym amplifikacje chromosomu 1 oraz hiperdiploidia chromosomów 7, 8, 9, 12 i 20. Analiza metylacji DNA wyróżnia trzy podgrupy nowotworów splotu naczyniówkowego, z CPC cechującym się hipometylacją elementów transpozonowych i najgorszym rokowaniem. Zaburzenia programu multiciliogenezy GMNC-MCIDAS oraz nadekspresja c-MYC odgrywają kluczową rolę w patogenezie i agresywności CPC, co może stanowić potencjalny cel terapeutyczny.
aktywność mitotyczna, brodawczak splotu naczyniówkowego, chemioterapia dotętnicza, cytokeratyna, guz III stopnia, hipometylacja, martwica tkanki, mutacja genu PTEN, mutacja genu TP53, mutacja promotora TERT, mutacja zarodkowa, nabłonek splotu naczyniówkowego, niestabilność genomowa, nowotwór ośrodkowego układu nerwowego, obrazowanie perfuzyjne, pleomorfizm jądrowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, przejście nabłonkowo-mezenchymalne, przepływ krwi w mózgu, rak splotu naczyniówkowego, siatkówczak, stosunek jądrowo-cytoplazmatyczny, Światowa Organizacja Zdrowia, sygnalizacja NOTCH, szlak Sonic Hedgehog, wodogłowie, wskaźnik Ki-67, zespół Li-Fraumeni - Leksykon chorób i schorzeń
Esthesioneuroblastoma – Patofizjologia i mechanizm
Esthesioneuroblastoma (ENB) to rzadki, neuroektodermalny nowotwór złośliwy wywodzący się z niedojrzałych komórek grzebienia nerwowego nabłonka węchowego, stanowiący około 2% guzów zatok przynosowych, z częstością 0,4/milion. Charakterystyczna jest ekspresja genu hASH1 i brak OMP, co potwierdza pochodzenie z niedojrzałych komórek. Genetycznie ENB cechuje się heterogennymi aberracjami chromosomalnymi, w tym amplifikacjami 7q11 i 20q oraz delecjami 2q, 5q, 6p, 6q i 18q. Szczególną uwagę zwraca delecja genu dystrofiny (DMD) w 13/14 próbek, co sugeruje rolę genów dystrofii mięśniowych w patogenezie. Kluczowe szlaki molekularne zaangażowane w rozwój ENB to Sonic Hedgehog (SHH) z ekspresją PTCH1, GLI1 i GLI2 w 65-70% przypadków, receptory kinaz tyrozynowych (c-kit, PDGFR-β, TrkB, EGFR), receptor somatostatynowy, sygnalizacja FGF-FGFR1, szlaki apoptozy (Bcl-2, TRAIL) oraz angiogenezy (VEGF, KDR). Nadekspresja hASH1 aktywuje BCL-2, co wskazuje na potencjał terapii inhibitorami Bcl-2 w agresywnych formach ENB.
angiogeneza, apoptoza, esthesioneuroblastoma, gen HASH1, grzebień nerwowy, hybrydyzacja genomowa, interferencja RNA, mutacja TP53, nabłonek węchowy, naprawa DNA, neuroblastoma węchowy, niestabilność chromosomalna, pochodzenie neuroektodermalne, przerzut odległy, receptor kinazy tyrozynowej, receptor neurotrofiny, receptor somatostatynowy, remodelowanie chromatyny, sekwencjonowanie eksomu, szlak PI3K/AKT/mTOR, szlak Sonic Hedgehog, zatoki przynosowe - Leksykon chorób i schorzeń
Ependymoma – Patofizjologia i mechanizm
Ependymoma to nowotwór OUN o zróżnicowanym pochodzeniu komórkowym, obejmującym komórki glejowe promieniste (RGCs) oraz dojrzałe komórki ependymalne, co zależy od lokalizacji anatomicznej guza. Molekularne profile ependymoma różnią się istotnie: ependymoma nadnamiotowe często wykazują fuzję ZFTA::RELA (około 70% przypadków) z aktywacją szlaku NF-κB i niekorzystnym rokowaniem, podczas gdy fuzja YAP1 wiąże się z lepszym prognozą. Ependymoma tylnego dołu czaszki dzielą się na podtypy PF-A i PF-B, z których PF-A charakteryzuje się ekspresją EZHIP, niskim poziomem metylacji H3K27me3 oraz zyskiem chromosomu 1q, co koreluje z gorszym przeżyciem. W ependymoma rdzenia kręgowego często obserwuje się amplifikację MYCN oraz mutacje NF2, co wiąże się z agresywnym przebiegiem choroby. Kluczowe zmiany genetyczne obejmują delecję 22q12.3-22q13.33, amplifikację 1q21.1-32.1, a także mutacje i fuzje genowe specyficzne dla lokalizacji guza. Indeks proliferacyjny Ki-67 >7% stanowi istotny marker złośliwości.
aberracje chromosomowe, amplifikacja MYCN, chromotripsja, delecja CDKN2A, delecja chromosomu, ependymoma nadnamiotowe, ependymoma rdzenia kręgowego, ependymoma śluzowo-brodawkowate, ependymoma tylnego dołu czaszki, fuzja ZFTA-RELA, hipoksja, indeks Ki-67, kanał centralny rdzenia kręgowego, komórki ependymalne, komórki macierzyste nowotworowe, komórki progenitorowe, kompleks PRC2, mechanizmy epigenetyczne, metylacja DNA, modyfikacje histonów, nerwiakowłókniakowatość typu 1, nerwiakowłókniakowatość typu 2, nowotwór ośrodkowego układu nerwowego, onkogen MYCN, sekwencjonowanie RNA, szlak Hippo, szlak NF-κB, szlak Notch, szlak PI3K, szlak Sonic Hedgehog, układ komorowy mózgu, zespół Li-Fraumeni, zespół Turcota - Leksykon chorób i schorzeń
Rak mięśniakomięśniowy – Patofizjologia i mechanizm
Rhabdomyosarcoma (RMS) jest najczęstszym mięsakiem tkanek miękkich u dzieci, stanowiącym 5-10% nowotworów złośliwych wieku dziecięcego. RMS wywodzi się z komórek mezenchymalnych różnicujących się w kierunku mięśni szkieletowych, choć może występować także w tkankach pozbawionych mięśni. Główne podtypy to zarodkowy (ERMS) i pęcherzykowy (ARMS), różniące się charakterystycznymi zmianami genetycznymi: ARMS często wykazuje translokacje t(2;13)(q35;q14) lub t(1;13)(p36;q14) prowadzące do powstania onkogennych białek fuzyjnych PAX3-FOXO1 lub PAX7-FOXO1, natomiast ERMS cechuje się utratą heterozygotyczności w regionie 11p15.5 oraz mutacjami w szlakach RAS, SHH i IGF. Zaburzenia osi RTK/RAS/PI3K stwierdzono u 93% przypadków RMS, z nadekspresją FGFR4 u około 7% pacjentów z FP-RMS, co wpływa na proliferację i oporność na apoptozę. Epigenetyczne mechanizmy, takie jak rekrutacja HDAC1 przez TBX2, również odgrywają istotną rolę w patogenezie RMS.
chimeryczny czynnik transkrypcyjny, czynnik wzrostu hepatocytów, gen fuzyjny PAX3-FOXO1, gen supresorowy nowotworu, inhibitor kinazy zależnej od cykliny, insulinopodobny czynnik wzrostu, kinaza fosfatydyloinozytolu 3, komórki mezenchymalne, metylacja histonów, mięsak tkanek miękkich, mutacja aktywująca, nerwiakowłókniakowatość typu 1, promieniowanie jonizujące, przejście nabłonkowo-mezenchymalne, rak podstawnokomórkowy, receptor FGFR, receptorowa kinaza tyrozynowa, regulacja epigenetyczna, retinoblastoma dziedziczny, rhabdomyosarcoma, szlak JAK-STAT, szlak mTOR, szlak Notch, szlak Ras/Raf/MEK/ERK, szlak Sonic Hedgehog, translokacja chromosomowa, utrata heterozygotyczności, utrata imprintingu, zespół Beckwitha-Wiedemanna, zespół Costello, zespół Li-Fraumeni, zespół Noonana, zespół Rubinsteina-Taybiego - Leksykon chorób i schorzeń
Ameloblastoma – Etiologia i przyczyny
Ameloblastoma to rzadki, najczęściej łagodny guz odontogenny pochodzenia nabłonkowego, rozwijający się głównie w żuchwie (80% przypadków) i szczęce (20%). Patogeneza guza jest wieloczynnikowa, obejmująca mutacje genetyczne, czynniki środowiskowe oraz lokalne zaburzenia w obrębie jamy ustnej. Kluczowe mutacje dotyczą szlaku MAPK, zwłaszcza mutacji BRAF V600E (około 60% przypadków), a także mutacji RAS i FGFR2, które łącznie występują w 79% przypadków. Drugim istotnym szlakiem jest Sonic Hedgehog (SHH), z mutacjami genu SMO w około 20% przypadków, powiązanymi z wyższym ryzykiem nawrotów. Ameloblastoma wykazuje agresywny charakter miejscowy, powodując resorpcję kości poprzez aktywację osteoklastów (m.in. przez RANKL, MMP-2, MMP-9, IL-1, PTHrP) oraz tworzenie mikrośrodowiska hipoksycznego sprzyjającego inwazji guza. Występują różne formy kliniczne i histopatologiczne, zróżnicowane pod względem ryzyka nawrotów i agresywności, przy czym nawroty obserwuje się u 10-90% pacjentów, najczęściej w ciągu 5 lat po leczeniu.
ameloblastoma, ameloblastoma jednokomorowy, ameloblastoma obwodowy, blaszka zębowa, gen supresorowy nowotworu, guz odontogenny, hiperkalcemia, interleukina-1, kamień nazębny, łagodny guz, metylacja p16, mutacja BRAF V600E, mutacja genetyczna, mutacja RAS, osteoklast, PTHrP, rak ameloblastyczny, receptor czynnika wzrostu fibroblastów, resorpcja kości, resztki nabłonkowe Malasseza, szlak Sonic Hedgehog, szlak sygnałowy MAPK, torbiel zawiązkowa, torbiel zębopochodna, transformacja złośliwa, zespół paraneoplastyczny - Leksykon chorób i schorzeń
Mięsak – Patofizjologia i mechanizm
Mięsaki to rzadkie, złośliwe nowotwory mezenchymalne, stanowiące około 1% wszystkich nowotworów złośliwych u dorosłych, z zachorowalnością około 50 przypadków na milion osób. Charakteryzują się dużą heterogennością morfologiczną i molekularną, dzieląc się na mięsak o prostym kariotypie, z charakterystycznymi translokacjami chromosomowymi i białkami fuzyjnymi (np. EWS-FLI1 w 85-95% mięsaka Ewinga, SYT-SSX w mięsaku maziówkowym), oraz mięsak o złożonym kariotypie z licznymi niespecyficznymi zmianami genomowymi, często obejmującymi zaburzenia szlaków Rb i p53. Kluczowe mechanizmy onkogenne obejmują deregulację transkrypcyjną, zaburzenia sygnalizacji komórkowej (szlaki MAPK/RAS/ERK, PI3K/AKT/mTOR, Sonic Hedgehog) oraz epigenetyczne zmiany, w tym nadekspresję HDAC klasy I, co czyni je potencjalnymi celami terapeutycznymi. W mięsaku Ewinga, białko fuzyjne EWS-FLI1 wymaga białek BET do regulacji genów proliferacji i przeżycia, a inhibitory HDAC wykazują obiecujące działanie. Amplifikacje genów takich jak MDM2 (w 70% mięsaków intimalnych) i CDK4 (w tłuszczakowatokomórkowym) wpływają na deregulację cyklu komórkowego i apoptozy, co jest istotne dla terapii celowanych, np. milademetanem – inhibitorem MDM2.
apoptoza, białko fuzyjne, biomarker prognostyczny, chimeryczny czynnik transkrypcyjny, chrzęstniakomięsak, CRISPR/Cas9, cykl komórkowy, cytokina zapalna, deacetylaza histonów, deregulacja epigenetyczna, dermatofibrosarcoma protuberans, ferroptoza, GIST, inhibitor HDAC, inhibitor MDM2, inhibitor punktów kontrolnych immunologicznych, kostniakomięsak, liposarcoma, macierz zewnątrzkomórkowa, mięsak Ewinga, mięsak gładkokomórkowy, mięsak Kaposiego, mięsak maziówkowy, mięsak nabłonkowaty, mikrośrodowisko immunologiczne, mutacja germinalna, naczyniakomięsak, naczyniakomięsak piersi, niestabilność genomowa, nowotwór mezenchymalny, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, obrzęk limfatyczny, onkogen, promieniowanie jonizujące, przeciwciało monoklonalne, receptor limfocytów T, śluzakowłókniakomięsak, supresor nowotworów, szlak MAPK, szlak PI3K, szlak Rb, szlak Sonic Hedgehog, szlak YAP/TAZ, terapia celowana, terapia kombinowana, tkanka łączna, translokacja chromosomowa - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół alkoholowy płodu – Patofizjologia i mechanizm
Zespół alkoholowy płodu (FAS) jest ciężkim zespołem wad wrodzonych wynikającym z prenatalnej ekspozycji na alkohol, który działa jako silny teratogen. Alkohol przenika swobodnie przez łożysko, osiągając u płodu stężenia równoważne z matczynymi, a jego metabolizm u płodu jest znacznie ograniczony (aktywność dehydrogenazy alkoholowej poniżej 10% w porównaniu do dorosłych). Ekspozycja na alkohol prowadzi do stresu oksydacyjnego, zwiększonej produkcji reaktywnych form tlenu (ROS), uszkodzenia DNA i apoptozy neuronów, szczególnie w okresie synaptogenezy, gdy poziom alkoholu we krwi przekracza 0,2% (200 mg/dl) przez co najmniej 4 godziny. Alkohol zaburza proliferację, migrację i różnicowanie komórek nerwowych, wpływa na rozwój oligodendrocytów, a także modyfikuje szlaki sygnalizacyjne (m.in. Sonic Hedgehog, kwasu retinowego) oraz epigenetyczne mechanizmy metylacji DNA, co prowadzi do trwałych deficytów neurobehawioralnych i strukturalnych uszkodzeń mózgu, takich jak mikroencefalia, zmniejszona objętość mózgu, nieprawidłowości ciała modzelowatego i móżdżku. Ponadto, alkohol powoduje zaburzenia hormonalne (HPA, hormony tarczycy, IGF-1), niedobory składników odżywczych i przewlekłe niedotlenienie płodu, co dodatkowo pogłębia patologię.
aldehyd octowy, apolipoproteina E, apoptoza, białko zasadowe mieliny, ciało modzelowate, czynnik martwicy nowotworów alfa, dehydrogenaza alkoholowa, glej promienisty, hormony tarczycy, insulinopodobny czynnik wzrostu 1, jądra podstawy, komórki macierzyste, koneksyna 43, kwas retinowy, łożysko, metylacja DNA, metylacja histonów, mikroencefalia, móżdżek, napad padaczkowy, neurodegeneracja, neurozapalenie, oligodendrocyty, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, płyn owodniowy, przodomózgowie, reaktywne formy tlenu, receptor NMDA, różnicowanie komórek, spektrum alkoholowych zaburzeń płodu, śródmózgowie, stres oksydacyjny, synaptogeneza, szlak Sonic Hedgehog, teratogen, zespół alkoholowy płodu - Leksykon chorób i schorzeń
Rozszczep wargi i podniebienia – Patofizjologia i mechanizm
Rozszczep wargi i podniebienia jest jedną z najczęstszych wad wrodzonych twarzoczaszki, o złożonej etiologii wieloczynnikowej, obejmującej zarówno czynniki genetyczne, jak i środowiskowe. Embriologicznie, wada wynika z nieprawidłowej fuzji wyrostków twarzowych i płytek podniebiennych w okresie 4-8 tygodnia ciąży, co prowadzi do utrzymania otwartej przestrzeni między nimi. Kluczowe szlaki molekularne zaangażowane w patogenezę to m.in. TGF-β, BMP, Sonic Hedgehog (SHH), WNT oraz czynniki transkrypcyjne takie jak Msx1, IRF6 i TBX1. Utrata funkcji receptorów, np. TgfR3, czy zaburzenia w splicingu tRNA (np. gen DDX1) wpływają na proliferację, migrację i różnicowanie komórek, co skutkuje rozszczepem. Czynniki ryzyka środowiskowe to m.in. palenie tytoniu, cukrzyca, niedobory kwasu foliowego (witamin B6 i B12), ekspozycja na teratogeny oraz alkohol w ciąży. Suplementacja kwasu foliowego przed ciążą wykazuje działanie ochronne.
angiogeneza, apoptoza, białko morfogenetyczne kości, cząsteczka adhezji komórkowej, czynnik regulacyjny interferonu, czynnik transkrypcyjny, czynnik wzrostu fibroblastów, komórki grzebienia nerwowego, kostnienie, łuk skrzelowy, mowa hiponazalna, naczyniowy śródbłonkowy czynnik wzrostu, płytka podniebienna, płytkopochodny czynnik wzrostu, proliferacja komórek, różnicowanie komórkowe, rozszczep podniebienia pierwotnego, rozszczep wargi i podniebienia, stres oksydacyjny, szlak Sonic Hedgehog, szlak sygnalizacyjny, transferowy RNA, transformacja nabłonkowo-mezenchymalna, transformujący czynnik wzrostu beta, wada wrodzona twarzoczaszki, wolne rodniki - Leksykon chorób i schorzeń
Chordoma – Patofizjologia i mechanizm
Chordoma to rzadki, pierwotny złośliwy nowotwór kości wywodzący się z pozostałości struny grzbietowej, charakteryzujący się nadekspresją czynnika transkrypcyjnego brachyury (kodowanego przez gen TBXT). Duplikacje TBXT występują w 44% rodzinnych i amplifikacje w 27% sporadycznych przypadków. Patogeneza obejmuje aktywację szlaków sygnałowych FGF/MEK/ERK, PI3K/AKT/mTOR (z fosforylacją białek Akt, TSC2 i EIF4EBP1 odpowiednio w 92%, 96% i 98% przypadków) oraz receptorów tyrozynowych EGFR, PDGFR (obecny w 100% przypadków) i c-Met. Utrata genów supresorowych CDKN2A (p16/p15) w 30% i PTEN w 80% przypadków, a także delecje SMARCB1 w podtypie słabo zróżnicowanym, sprzyjają progresji choroby. Epigenetyczne mechanizmy, takie jak hipermetylacja DNA i dysregulacja miRNA (np. ADAR1 wpływający na miR-10a i miR-125a), również odgrywają rolę w patogenezie.
biologia molekularna, cykl komórkowy, czynnik transkrypcyjny, czynnik transkrypcyjny brachyury, czynnik wzrostu fibroblastów, deaminaza adenozyny, duplikacja genu, embriogeneza, gen TBXT, hipermetylacja DNA, inhibitor mTOR, kariotyp, komórki macierzyste, metylacja DNA, mikroRNA, mTOR, niestabilność chromosomowa, nowotwór złośliwy, polimorfizm pojedynczego nukleotydu, przejście nabłonkowo-mezenchymalne, receptor czynnika wzrostu naskórka, receptor płytkopochodnego czynnika wzrostu, receptorowa kinaza tyrozynowa, struna grzbietowa, szlak PI3K/AKT/mTOR, szlak Sonic Hedgehog, terapia molekularna, wyspa CpG, złośliwy nowotwór kości