mismatch repair
Mismatch repair (MMR) to kluczowy komórkowy mechanizm naprawy DNA odpowiedzialny za rozpoznawanie i korygowanie błędów powstałych podczas replikacji DNA, takich jak nieprawidłowe sparowania nukleotydów oraz małe insercje i delecje. System MMR znacząco zwiększa wierność replikacji DNA, redukując częstość spontanicznych mutacji o 100-1000 razy.
W mechanizmie MMR uczestniczą specyficzne białka, w tym kompleksy MutS (MSH2, MSH3, MSH6) odpowiedzialne za rozpoznanie nieprawidłowego sparowania, oraz MutL (MLH1, PMS2), które koordynują proces naprawy. Po wykryciu błędu dochodzi do wycięcia fragmentu DNA zawierającego nieprawidłowość, a następnie ponownej syntezy prawidłowej sekwencji w oparciu o nić matrycową.
Defekty w systemie MMR prowadzą do niestabilności genomu i zwiększonej częstości mutacji punktowych. Dziedziczne mutacje w genach MMR (najczęściej MLH1, MSH2, MSH6, PMS2) są przyczyną zespołu Lyncha (HNPCC), dziedzicznego raka jelita grubego niezwiązanego z polipowatością. Nieprawidłowości w systemie MMR odgrywają również rolę w patogenezie różnych nowotworów sporadycznych, szczególnie raka jelita grubego, endometrium i żołądka.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Rak gruczołów łojowych – Patofizjologia i mechanizm
Rak łojowy (sebaceous carcinoma, SC) to rzadki, agresywny nowotwór skóry wywodzący się z gruczołów łojowych, stanowiący 0,2-4,6% wszystkich złośliwych nowotworów skóry, z 5-10% śmiertelnością. Etiopatogeneza obejmuje ekspozycję na promieniowanie UV, immunosupresję (np. po przeszczepach narządów, AIDS), infekcje HPV i HIV oraz tło genetyczne, zwłaszcza zespół Muira-Torre’a (MTS) – wariant zespołu Lyncha z mutacjami w genach naprawy DNA (MLH1, MSH2, MSH6, PMS2). Molekularnie wyróżnia się trzy klasy raka łojowego: związany z uszkodzeniem UV, z niestabilnością mikrosatelitarną (MSI) oraz pauci-mutacyjny, co koreluje z lokalizacją i przebiegiem klinicznym. Kluczowe szlaki sygnałowe zaangażowane w patogenezę to Wnt/β-katenina, PI3K/AKT/mTOR, Sonic Hedgehog, TGF-β oraz CASPASE-3/YAP, a także ekspresja HER2 i VEGF, co wskazuje na potencjalne cele terapii celowanej. Histopatologicznie rak łojowy wykazuje zróżnicowane wzorce wzrostu i różnicowania, z dominacją wzorca zrazikowego i obecnością komórek bazaloidalnych oraz sebocytów, a immunohistochemicznie cechuje się ekspresją EMA, BerEp4, AR, CK7, Ki-67 (mediana 35%, zakres 5-80%) i p53 (mediana 10%, zakres 0-80%), gdzie ekspresja p53 ≥10% i Ki-67 ≥25% wspierają rozpoznanie.
choroba Bowena, czynnik transformujący wzrostu beta, ekspresja PTEN, ekspresja VEGF, gen p53, gen PTCH1, HPV, immunosupresja, inwazja naczyniowo-limfatyczna, limfangiogeneza, mismatch repair, naczyniowy czynnik wzrostu śródbłonka, naprawa niesparowanych zasad DNA, niepolipowaty rak jelita grubego, niestabilność mikrosatelitarna, nowotwór skóry, promieniowanie ultrafioletowe, przerzut odległy, przeszczep narządu, radioterapia głowy i szyi, rak łojowy, receptor androgenowy, receptor naskórkowego czynnika wzrostu, retinoblastoma, rogowacenie słoneczne, szlak Hedgehog, szlak PI3K/AKT/mTOR, szlak Sonic Hedgehog, szlak sygnałowy, szlak TGF-β, szlak Wnt/β-katenina, zakażenie HPV, zespół Lyncha, zespół Muira-Torre’a, znamię łojowe - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół lyncha – Patofizjologia i mechanizm
Zespół Lyncha, dziedziczony autosomalnie dominująco, jest najczęstszym zespołem predyspozycji do raka jelita grubego, odpowiadającym za 1-7% przypadków tego nowotworu. Etiologia zespołu opiera się na mutacjach germinalnych w genach naprawy błędnie sparowanych nukleotydów DNA (MMR): MLH1 (50%), MSH2 (40%), MSH6, PMS2 oraz delecjach EPCAM, które prowadzą do inaktywacji MSH2. Dysfunkcja systemu MMR skutkuje niestabilnością mikrosatelitarną (MSI), szczególnie wysoką (MSI-H, >40% markerów zmienionych), co jest charakterystyczne dla guzów zespołu Lyncha. Proces kancerogenezy jest przyspieszony, z transformacją gruczolaka w raka trwającą 1-3 lata (w porównaniu do 8-17 lat w nowotworach sporadycznych), a ryzyko rozwoju raka jelita grubego do 75. roku życia wynosi od 34,1% (PMS2) do 84,3% (MSH2). Diagnostyka molekularna obejmuje ocenę MSI, immunohistochemię białek MMR, sekwencjonowanie genów oraz badanie metylacji promotora MLH1 i mutacji BRAF w celu wykluczenia raków sporadycznych.
badanie immunohistochemiczne, delecja genu EPCAM, gen MLH1, gen MSH2, gen MSH6, gen PMS2, hipermetylacja promotora, HNPCC, inhibitory punktów kontrolnych, metylacja promotora, mismatch repair, mutacja linii germinalnej, mutacja napędzająca, mutacja punktowa, niestabilność mikrosatelitarna, poradnictwo genetyczne, rak endometrium, rak jelita grubego, sekwencja gruczolak-rak, utrata heterozygotyczności, zespół Lyncha, zespół Muira-Torre’a - Leksykon chorób i schorzeń
Rak gruczołów łojowych – Zapobieganie i profilaktyka
Rak gruczołów łojowych (sebaceous carcinoma) jest rzadkim, ale potencjalnie agresywnym nowotworem skóry, którego etiologia pozostaje nie do końca poznana. Profilaktyka opiera się głównie na ochronie przed ekspozycją na promieniowanie UV, w tym stosowaniu filtrów przeciwsłonecznych o szerokim spektrum UVA/UVB z SPF 15+ na co dzień oraz SPF 30+ podczas długotrwałej ekspozycji, ograniczeniu czasu przebywania na słońcu w godzinach 10:00-16:00, noszeniu odzieży ochronnej oraz unikaniu solariów. Wczesne wykrycie jest kluczowe i obejmuje comiesięczne samobadanie skóry oraz coroczne badania dermatologiczne, szczególnie u pacjentów po leczeniu. Istotne jest także rozpoznanie zespołu Muir-Torre, związanego z predyspozycją genetyczną do tego nowotworu, co wymaga wdrożenia badań przesiewowych MMR (mismatch repair) w celu identyfikacji zespołu Lyncha/Muir-Torre i umożliwienia profilaktyki nowotworów współistniejących, np. raka jelita grubego.
badanie dermatologiczne, biopsja, dermatolog, filtr przeciwsłoneczny, metody chirurgiczne, mismatch repair, nowotwór skóry, okulary przeciwsłoneczne, profilaktyka nawrotów, promieniowanie UV, rak gruczołów łojowych, rokowanie, samobadanie skóry, SPF 30, wczesne wykrycie nowotworu, wizyty kontrolne, zespół Lyncha, zespół Muir-Torre