choroba układu białokrwinkowego

Choroby układu białokrwinkowego obejmują szerokie spektrum zaburzeń dotyczących leukocytów – komórek odpowiedzialnych za funkcje obronne organizmu. Mogą one przybierać postać zarówno stanów z niedoborem białych krwinek (leukopenia), jak i z ich nadmiarem (leukocytoza).

Najczęstsze schorzenia tego układu to białaczki (ostre i przewlekłe), chłoniaki, zespoły mielodysplastyczne oraz zaburzenia funkcjonalne leukocytów. Diagnostyka opiera się głównie na morfologii krwi obwodowej, badaniu szpiku kostnego, cytometrii przepływowej oraz badaniach molekularnych i cytogenetycznych.

Objawy chorób układu białokrwinkowego mogą obejmować nawracające infekcje, powiększenie węzłów chłonnych, śledziony i wątroby, osłabienie, gorączkę, zmęczenie, krwawienia oraz bóle kostne. Leczenie zależy od rodzaju schorzenia i może obejmować chemioterapię, radioterapię, przeszczepienie szpiku kostnego, terapie celowane lub immunoterapię.

Postęp w dziedzinie hematologii i onkologii przyczynił się do znacznej poprawy rokowania w wielu chorobach układu białokrwinkowego, które dawniej uważane były za nieuleczalne. Współczesne podejście terapeutyczne uwzględnia celowane oddziaływanie na mechanizmy molekularne odpowiedzialne za rozwój tych schorzeń.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl