choroba Gravesa-Basedowa
Choroba Gravesa-Basedowa to autoimmunologiczne schorzenie tarczycy, będące najczęstszą przyczyną nadczynności tego gruczołu. Charakteryzuje się produkcją przeciwciał przeciwko receptorowi TSH (TRAb), które aktywują ten receptor i stymulują nadmierną produkcję hormonów tarczycy – tyroksyny (T4) i trijodotyroniny (T3).
W obrazie klinicznym choroby dominują objawy tyreotoksykozy: tachykardia, nadmierna potliwość, drżenie rąk, nietolerancja ciepła, utrata masy ciała przy zwiększonym apetycie oraz zaburzenia emocjonalne. Charakterystyczne dla choroby Gravesa-Basedowa są: wole tarczycy, orbitopatia (wytrzeszcz oczu, obrzęk powiek, zaburzenia ruchomości gałek ocznych) oraz dermopatia (obrzęk przedgoleniowy).
Diagnostyka opiera się na oznaczeniu stężenia TSH (obniżone), wolnych hormonów tarczycy (podwyższone) oraz przeciwciał przeciwko receptorowi TSH. W obrazowaniu ultrasonograficznym tarczyca jest powiększona z wzmożonym przepływem naczyniowym. Leczenie obejmuje stosowanie tyreostatyków (metimazol, propylotiouracyl), leczenie radiojodem lub zabieg chirurgiczny w przypadku braku skuteczności farmakoterapii lub nawrotów choroby.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Darunavir Accord
Darunavir Accord, stosowany w terapii HIV-1, wymaga podawania doustnego w skojarzeniu z rytonawirem jako wzmacniaczem farmakokinetycznym oraz innymi lekami przeciwretrowirusowymi. Regularna ocena odpowiedzi virologicznej jest niezbędna, a w przypadku braku skuteczności wskazane jest wykonanie badań oporności. U pacjentów z mutacjami DRV-RAM, wiremią ≥100 000 kopii/mL lub liczbą CD4+ <100 x 10⁶/L schemat z dawką raz na dobę nie jest zalecany. Darunavir nie jest rekomendowany u dzieci poniżej 3 lat lub o masie ciała <15 kg. W ciąży stosowanie powinno być rozważane jedynie przy przewadze korzyści nad ryzykiem. U osób powyżej 65 lat należy zachować ostrożność ze względu na współistniejące choroby i zmienioną farmakokinetykę. W trakcie terapii obserwowano ciężkie reakcje skórne (0,4%), w tym zespół DRESS i Stevens-Johnsona (<0,1%), a także zapalenie wątroby (0,5%), szczególnie u pacjentów z przewlekłym HBV/HCV. W przypadku objawów ciężkich działań niepożądanych należy natychmiast przerwać leczenie.
autoimmunologiczne zapalenie wątroby, choroba Gravesa-Basedowa, cytomegalowirusowe zapalenie siatkówki, działania niepożądane, glikoproteina p, hemodializa, hemofilia, immunosupresja, inhibitor CYP3A, martwica kości, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, nietolerancja galaktozy, ostra uogólniona osutka krostkowa, Pneumocystis jirovecii, półpasiec, przewlekłe zapalenie wątroby, reaktywacja immunologiczna, terapia przeciwretrowirusowa, wirus opryszczki, wysypka polekowa, zaburzenia chodu, zaburzenia czynności wątroby, zakażenie HIV, zapalenie spojówek, zapalenie wątroby indukowane lekiem, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon chorób i schorzeń
Selektywna niedobór iga – Patofizjologia i mechanizm
Selektywny niedobór IgA (SIgAD) jest najczęstszym pierwotnym niedoborem odporności, definiowanym jako stężenie IgA w surowicy poniżej 0,07 mg/ml przy prawidłowych poziomach innych klas immunoglobulin. Patogeneza SIgAD jest heterogenna i obejmuje defekt różnicowania limfocytów B, prowadzący do zahamowania przełączania klas na IgA oraz niedojrzały fenotyp komórek B z ekspresją IgM i IgD, ale brakiem zdolności do produkcji IgA. Kluczową rolę odgrywają zaburzenia w sieci cytokin, w tym niedobory IL-4, IL-6, IL-7, IL-10, TGF-β oraz IL-21, które wpływają na przełączanie klas i różnicowanie komórek plazmatycznych. Ponadto, dysfunkcja limfocytów T pomocniczych (Th) i regulatorowych (Treg) oraz komponenty wrodzonego układu odpornościowego, takie jak cytokiny BAFF i APRIL, mają istotne znaczenie w patogenezie. Genetycznie SIgAD wiąże się z mutacjami w genach JAK3, RAG1/2, TAC1, CXCR4, STAT1 oraz polimorfizmami w TNFRSF13B (TACI), a także z haplotypem HLA 8.1 (A1, B8, DR3, DQ2), który jest wspólny dla innych chorób autoimmunologicznych, co sugeruje mechanizmy autoimmunologiczne w etiologii choroby.
ataksja-teleangiektazja, celiakia, choroba Gravesa-Basedowa, cukrzyca typu 1, czynnik transkrypcyjny, dojrzewanie komórek B, główny kompleks zgodności tkankowej, kłębuszkowe zapalenie nerek, kwas retinowy, limfocyt T, miastenia gravis, niedobór podklas IgG, pierwotny niedobór odporności, pospolity zmienny niedobór odporności, przeciwciało anty-IgA, receptor Toll-podobny, regulatorowy limfocyt T, reumatoidalne zapalenie stawów, selektywny niedobór IgA, toczeń rumieniowaty układowy, wstrząs anafilaktyczny - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Biotifem
Produkt leczniczy Biotifem 5 mg zawiera izomalt (293,50 mg/tabletka) i jest przeciwwskazany u pacjentów z dziedziczną nietolerancją fruktozy ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych. Kluczowym aspektem bezpieczeństwa jest interferencja biotyny z wynikami badań laboratoryjnych opartych na interakcji biotyny i streptawidyny, co może prowadzić do fałszywie obniżonych lub podwyższonych wyników. Szczególnie narażone na tę interferencję są dzieci, pacjenci z zaburzeniami czynności nerek oraz osoby przyjmujące dawki biotyny przekraczające standardowe. Przykłady klinicznie istotnych błędów diagnostycznych obejmują fałszywie dodatnie wyniki testów tarczycowych sugerujące chorobę Gravesa-Basedowa oraz fałszywie negatywne wyniki testów troponinowych u pacjentów z zawałem mięśnia sercowego.
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Biotifem MAX
Biotifem MAX zawiera 10 mg biotyny na tabletkę oraz 288,50 mg izomaltu jako substancję pomocniczą, co wyklucza jego stosowanie u pacjentów z dziedziczną nietolerancją fruktozy. Istotnym aspektem klinicznym jest wpływ biotyny na wyniki badań laboratoryjnych opartych na interakcji biotyny i streptawidyny, prowadzący do fałszywie obniżonych lub podwyższonych wyników. Ryzyko interferencji jest szczególnie wysokie u dzieci, pacjentów z niewydolnością nerek oraz przy wyższych dawkach biotyny, co wymaga ostrożnej interpretacji wyników diagnostycznych w tych grupach.
- Leksykon substancji czynnych
Biotyna – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Biotyna, witamina rozpuszczalna w wodzie, jest stosowana w leczeniu niedoborów oraz jako wsparcie w terapii schorzeń dermatologicznych i wypadania włosów. Należy jednak zwrócić szczególną uwagę na jej wpływ na wyniki badań laboratoryjnych opartych na interakcji biotyny ze streptawidyną, co może prowadzić do fałszywie obniżonych lub podwyższonych wyników, zwłaszcza w testach immunologicznych hormonów i troponin u pacjentów z zawałem mięśnia sercowego. Ryzyko to jest zwiększone u dzieci, pacjentów z niewydolnością nerek oraz przy dawkach biotyny ≥10 mg/dobę. Zaleca się odstawienie biotyny na 3 dni przed badaniami oraz poinformowanie laboratorium o jej stosowaniu. U dzieci i młodzieży preparaty biotyny stosuje się wyłącznie pod nadzorem lekarza, z ograniczeniami wiekowymi dla niektórych preparatów (np. Biotynox nie dla dzieci <12 lat).
badanie laboratoryjne, badanie tarczycy, choroba Gravesa-Basedowa, fałszywy wynik badania, interakcja biotyna-streptawidyna, łysienie, niedobór biotyny, niedobór laktazy, nietolerancja fruktozy, nietolerancja galaktozy, reakcja nadwrażliwości, schorzenie dermatologiczne, test immunologiczny, test troponinowy, witamina rozpuszczalna w wodzie, zaburzenie czynności nerek, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba gravesa-basedowa – Zapobieganie i profilaktyka
Choroba Gravesa-Basedowa (GB) jest autoimmunologiczną nadczynnością tarczycy wywołaną przez autoprzeciwciała stymulujące receptor TSH. Pomimo braku skutecznych metod pierwotnej profilaktyki, modyfikowalne czynniki ryzyka, takie jak zaprzestanie palenia tytoniu, mogą zmniejszyć ryzyko zachorowania oraz rozwój oftalmopatii tarczycowej. Dieta bogata w wapń, selen, witaminę D i magnez oraz kontrola spożycia jodu są istotne w wspieraniu funkcji tarczycy i zapobieganiu powikłaniom. Suplementacja probiotykami, witaminą D i selenem, a także regularna aktywność fizyczna i ograniczenie cukru oraz przetworzonych pokarmów, mogą korzystnie wpływać na przebieg choroby, zwłaszcza u osób genetycznie predysponowanych. W przypadku współistnienia celiakii zaleca się unikanie glutenu. Regularne badania kontrolne są kluczowe, szczególnie u pacjentów z grup ryzyka.
ablacja radiojodem, ablacja tarczycy, celiakia, choroba autoimmunologiczna, choroba Gravesa-Basedowa, choroba Hashimoto, choroba trzewna, dieta śródziemnomorska, dysfagia, etiopatogeneza, leczenie radiojodem, nadczynność tarczycy, oftalmopatia tarczycowa, orbitopatia tarczycowa, pierwotna profilaktyka, przepuszczalność jelit, suplementacja probiotykami, terapia radioaktywnym jodem, terapia radiojodem, zapalenie tarczycy typu Hashimoto - Leksykon chorób i schorzeń
Nadczynność tarczycy – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Nadczynność tarczycy charakteryzuje się zwiększoną śmiertelnością, która w porównaniu do eutyreozy wzrasta o 35-400% ogólnie oraz o 20% z przyczyn sercowo-naczyniowych, zależnie od nasilenia i czasu trwania hipertyreozy. Nieleczona nadczynność skraca przewidywaną długość życia o 3,1-3,5 roku. Choroba Gravesa-Basedowa, będąca jedną z głównych etiologii, wykazuje dobre rokowanie pod warunkiem skutecznej kontroli hormonalnej, choć nie jest całkowicie wyleczalna. Wole guzkowe toksyczne i gruczolaki toksyczne wymagają ablacji radiojodem po stabilizacji farmakologicznej, gdyż farmakoterapia nie zapobiega progresji zmian. Skuteczność leczenia radiojodem (I-131) wynosi 83%, z 70,8% pacjentów rozwijających niedoczynność tarczycy i 6,7% pozostających w eutyreozie; 17% pacjentów wymaga ponownego leczenia. Leczenie chirurgiczne wykazuje lepsze wyniki w redukcji ryzyka niewydolności serca i arytmii niż farmakoterapia czy radiojodoterapia.
ablacja radiojodem, arytmia, burza tarczycowa, choroba Gravesa-Basedowa, densytometria kości, dysfunkcja rozkurczowa, eutyreoza, gruczolak toksyczny, hipertyreoza, jawna nadczynność tarczycy, kardiomiopatia rozstrzeniowa, lek przeciwtarczycowy, majaczenie, migotanie przedsionków, nadciśnienie płucne, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, niewydolność serca, oftalmopatia Gravesa, osteoporoza, przeciwciała przeciwko peroksydazie tarczycowej, przełom tarczycowy, przełom tyreotoksyczny, przewlekła choroba nerek, radiojod, śmiertelność sercowo-naczyniowa, subkliniczna nadczynność tarczycy, terapia zastępcza hormonami tarczycy, udar niedokrwienny, wole guzkowe toksyczne, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon chorób i schorzeń
Wola – Objawy
Wola to patologiczne powiększenie gruczołu tarczowego, które może występować w stanie eutyreozy, nadczynności lub niedoczynności tarczycy. Objawia się widocznym lub wyczuwalnym obrzękiem w przedniej części szyi, a w przypadku dużych rozmiarów może powodować objawy uciskowe, takie jak dysfagia, duszność, chrypka czy obrzęk żył szyjnych. Wole może mieć charakter prosty (nietoksyczny), guzkowy lub wieloguzkowy, a także być związane z chorobami autoimmunologicznymi, takimi jak choroba Gravesa-Basedowa (nadczynność tarczycy, wytrzeszcz oczu) czy zapalenie tarczycy Hashimoto (niedoczynność tarczycy). Progresja wola zależy od etiologii, wieku, płci, predyspozycji genetycznych oraz czynników środowiskowych, takich jak niedobór lub nadmiar jodu. W przypadku wola toksycznego może dojść do rozwoju hipertyreozy z objawami takimi jak tachykardia, utrata masy ciała, drżenie rąk i nietolerancja ciepła.
arytmia serca, bezsenność, biopsja cienkoigłowa, choroba Gravesa-Basedowa, chrypka, depresja, dysfagia, eutyreoza, fT3, fT4, guz szyi, hipertyreoza, hipotyreoza, hormony tarczycy, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, niepokój, nieregularne miesiączkowanie, obrzęk twarzy, obrzęk żył szyjnych, osłabienie mięśni, powiększenie tarczycy, przełom tarczycowy, przyrost masy ciała, rak tarczycy, stridor, substancje wolotwórcze, sucha skóra, świszczący oddech, tachykardia, trudności w oddychaniu, TSH, układ immunologiczny, wole, wole guzkowe, wole proste, wole wieloguzkowe, wole zamostkowe, wytrzeszcz oczu, zapalenie tarczycy, zapalenie tarczycy Hashimoto, zaparcia, zmęczenie - Leksykon leków
Działania niepożądane – Abacavir + Lamivudine Sandoz 600 mg + 300 mg
Profil bezpieczeństwa produktu leczniczego Abacavir + Lamivudine Sandoz (600 mg + 300 mg, tabletki powlekane) jest zgodny z dotychczas znanymi działaniami niepożądanymi abakawiru i lamiwudyny stosowanych osobno. Najczęściej obserwowane działania niepożądane obejmują reakcje nadwrażliwości na abakawir, manifestujące się gorączką i/lub wysypką (często plamisto-grudkową lub pokrzywkową), a także objawy ze strony układu pokarmowego (nudności, wymioty, biegunka), układu nerwowego (ból głowy), oraz ogólne (letarg, uczucie zmęczenia). W bardzo rzadkich przypadkach odnotowano poważne reakcje skórne, takie jak rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, które wymagają trwałego odstawienia abakawiru. Ponadto, rzadko obserwowano kwasicę mleczanową, neuropatię obwodową, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby oraz rabdomiolizę. Warto podkreślić, że ponowne podanie abakawiru po wystąpieniu reakcji nadwrażliwości może prowadzić do gwałtownego nawrotu objawów z ryzykiem zagrażającego życiu obniżenia ciśnienia tętniczego i zgonu.
anafilaksja, aplazja czerwonokrwinkowa, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, bezsenność, biegunka, ból głowy, choroba autoimmunologiczna, choroba Gravesa-Basedowa, gorączka, jadłowstręt, kinaza kreatynowa, kwasica mleczanowa, letarg, limfadenopatia, limfopenia, małopłytkowość, martwica kości, nadwrażliwość na abakawir, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, niewydolność wątroby, nudność, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, patogen oportunistyczny, rabdomioliza, reakcja nadwrażliwości, reakcja niepożądana, rozpad mięśni, rumień wielopostaciowy, terapia przeciwretrowirusowa, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wymioty, wysypka, zapalenie spojówek, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zespół reaktywacji immunologicznej, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon substancji czynnych
Efawirenz – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Efavirenz w skojarzeniu z emtrycytabiną i tenofowirem dizoproksylem nie powinien być stosowany jednocześnie z innymi preparatami zawierającymi te same substancje czynne, analogami cytydyny (np. lamiwudyną), a także z adefowirem dipiwoksylem, alafenamidem tenofowiru, dydanozyną oraz lekami przeciwwirusowymi stosowanymi w terapii HCV (np. sofosbuwirem/welpataswirem). Efawirenz może obniżać stężenia welpataswiru i woksylaprewiru, co zmniejsza skuteczność terapii. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lek jest przeciwwskazany przy ciężkich dysfunkcjach, a przy umiarkowanych i łagodnych wymaga ostrożności i monitorowania enzymów wątrobowych. W trakcie terapii obserwowano ryzyko niewydolności wątroby, szczególnie u pacjentów z przewlekłym wirusowym zapaleniem wątroby typu B lub C, u których odstawienie leku może prowadzić do zaostrzenia choroby wątroby. Efawirenz może wydłużać odstęp QTc, co wymaga ostrożności u pacjentów z ryzykiem arytmii.
adefowir dipiwoksyl, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, choroba Gravesa-Basedowa, dydanozyna, efawirenz, emtrycytabina, hipofosfatemia, inhibitor proteazy, lamiwudyna, marskość wątroby, martwica kości, miłorząb dwuklapowy, myśli samobójcze, napad drgawkowy, niewydolność wątroby, osteomalacja, ostra niewydolność nerek, rumień wielopostaciowy, ryfampicyna, sofosbuwir/welpataswir, tenofowir dizoproksyl, terapia przeciwretrowirusowa, torsade de pointes, wirusowe zapalenie wątroby, wydłużenie odstępu QT, zakażenie oportunistyczne, zapalenie siatkówki, zespół Fanconiego, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Atazanavir Accord
Atazanawir, stosowany w terapii zakażenia HIV, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na liczne potencjalne działania niepożądane i interakcje lekowe. Nie zaleca się przekraczania dawki rytonawiru powyżej 100 mg/dobę w skojarzeniu z atazanawirem, z wyjątkiem sytuacji współpodawania z efawirenzem, gdzie dawkę rytonawiru można zwiększyć do 200 mg/dobę przy ścisłym monitorowaniu. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, zwłaszcza z przewlekłym zapaleniem typu B lub C, istnieje podwyższone ryzyko ciężkich działań hepatotoksycznych, co wymaga intensywnej obserwacji i ewentualnego przerwania terapii. Atazanawir nie wymaga modyfikacji dawki u pacjentów z niewydolnością nerek, jednak jest przeciwwskazany u osób poddawanych hemodializie. W badaniach klinicznych odnotowano bezobjawowe, zależne od dawki wydłużenie odstępu PR, co wymaga ostrożności u pacjentów z zaburzeniami przewodzenia serca oraz przy jednoczesnym stosowaniu leków wydłużających odstęp QT. U pacjentów z hemofilią typu A i B obserwowano nasilenie krwawień, co sugeruje konieczność informowania tej grupy o ryzyku.
atazanawir, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, bilirubina pośrednia, blok przedsionkowo-komorowy, choroba Gravesa-Basedowa, CYP3A4, dyslipidemia, hemodializa, hemofilia, hiperbilirubinemia, inhibitor PDE5, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy, kamica nerkowa, kamica żółciowa, leczenie przeciwretrowirusowe, martwica kości, nietolerancja galaktozy, przewlekła choroba nerek, przewlekłe zapalenie wątroby, reakcja zapalna, rumień wielopostaciowy, rytonawir, terapia przeciwretrowirusowa, transferaza UDP-glukuronozylowa, wydłużenie odstępu PR, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zapalenie płuc, zapalenie siatkówki, zespół reaktywacji immunologicznej, zespół Stevensa-Johnsona, zespół wysypki polekowej - Leksykon substancji czynnych
Emtrycytabina – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Emtrycytabina, jako nukleozydowy analog cytydyny, jest kluczowym składnikiem terapii przeciwretrowirusowej HIV-1, jednak jej stosowanie wymaga szczególnej ostrożności. Nie zaleca się jednoczesnego podawania emtrycytabiny z innymi lekami zawierającymi tę samą substancję czynną lub analogami cytydyny (np. lamiwudyną), a także z dydanozyną, tenofowirem alafenamidem oraz preparatami sofosbuwiru/welpataswiru/woksylaprewiru ze względu na ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Emtrycytabina jest głównie wydalana przez nerki, dlatego u pacjentów z klirensem kreatyniny <50 ml/min stosowanie jest przeciwwskazane lub wymaga modyfikacji dawki, której nie można precyzyjnie dostosować w przypadku leków złożonych. Monitorowanie czynności nerek (klirens kreatyniny, stężenie fosforanów w surowicy) powinno odbywać się regularnie, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka nefrotoksyczności, a w przypadku stężenia fosforanów <1,5 mg/dl (0,48 mmol/l) lub klirensu kreatyniny <50 ml/min konieczna jest ponowna ocena w ciągu tygodnia. Przerwanie terapii należy rozważyć przy dalszym pogorszeniu parametrów nerkowych lub stężeniu fosforanów <1,0 mg/dl (0,32 mmol/l).
analog cytydyny, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, choroba Gravesa-Basedowa, dekompensacja czynności wątroby, dydanozyna, emtrycytabina, fosforany w surowicy, gęstość mineralna kości, hiperlaktatemia, immunosupresja, klirens kreatyniny, koinfekcja HIV-HBV, leczenie przeciwretrowirusowe, lek przeciwhistaminowy, marskość wątroby, martwica kości, nefrotoksyczność, neutropenia, niedokrwistość, nukleozydowy analog cytydyny, osteomalacja, osteoporoza, Pneumocystis jirovecii, sofosbuwir, tenofowir alafenamid, terapia przeciwretrowirusowa, wirus cytomegalii, zaburzenie czynności mitochondriów, zaburzenie czynności nerek, zakażenie oportunistyczne, zapalenie siatkówki, zapalenie wątroby typu B, zespół reaktywacji immunologicznej - Leksykon chorób i schorzeń
Nadczynność tarczycy – Leczenie
Nadczynność tarczycy (hipertyreoza) charakteryzuje się nadmierną produkcją hormonów tarczycy, co może prowadzić do poważnych powikłań kardiologicznych, kostnych, mięśniowych oraz zaburzeń płodności i cyklu menstruacyjnego. Podstawowe metody leczenia obejmują farmakoterapię lekami przeciwtarczycowymi (tionamidy: metimazol i propylotiouracyl), terapię radiojodem (I-131) oraz tyreoidektomię. Metimazol jest preferowany ze względu na mniejszą toksyczność, natomiast propylotiouracyl stosuje się u kobiet w pierwszym trymestrze ciąży z uwagi na ryzyko teratogenności metimazolu. Terapia lekami trwa zwykle 12-18 miesięcy, a remisja w chorobie Gravesa-Basedowa osiągana jest u 20-50% pacjentów. Radiojodoterapia jest skuteczna u około 90% chorych, z efektem terapeutycznym widocznym po 6-8 tygodniach, jednak wiąże się z wysokim ryzykiem niedoczynności tarczycy (ponad 90% w pierwszym roku), wymagającej dożywotniej suplementacji lewotyroksyną. Tyreoidektomia, choć rzadziej stosowana, jest wskazana w przypadku dużego wola uciskającego drogi oddechowe, podejrzenia nowotworu, aktywnej oftalmopatii Gravesa-Basedowa lub planowanej ciąży, z wskaźnikiem wyleczenia 80-90% i ryzykiem powikłań neurologicznych.
beta-adrenolityki, burza tarczycowa, choroba Gravesa-Basedowa, endokrynolog, glikokortykosteroid, gruczolak toksyczny, hormony tarczycy, lek przeciwtarczycowy, lewotyroksyna, metimazol, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, oftalmopatia Gravesa-Basedowa, propylotiouracyl, przełom tarczycowy, radiojod, remisja choroby, terapia radiojodem, tionamid, tyreoidektomia, tyreotoksykoza, wole wieloguzkowe toksyczne - Leksykon leków
Działania niepożądane – Darunavir Accord 600 mg
Darunavir Accord, zawierający darunawir w dawkach 75 mg, 150 mg, 300 mg i 600 mg, stosowany z rytonawirem (600 mg/100 mg dwa razy na dobę lub 800 mg/100 mg raz na dobę), wykazuje profil bezpieczeństwa obejmujący działania niepożądane u 51,3% pacjentów w badaniach klinicznych (n=2613), ze średnim czasem terapii 95,3 tygodnia. Najczęstsze objawy to biegunka (≥1/10), nudności, wysypka, ból głowy i wymioty (≥1/100 do <1/10). Ciężkie działania niepożądane obejmują ostrą niewydolność nerek, zawał mięśnia sercowego, zespół zapalnej reaktywacji immunologicznej, małopłytkowość, martwicę kości, zapalenie wątroby i gorączkę. Profil bezpieczeństwa u pacjentów wcześniej nieleczonych jest podobny, z wyjątkiem częstszych, lecz łagodnych nudności. Działania niepożądane sklasyfikowano według układów i narządów, z częstościami od bardzo często (≥1/10) do rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), co umożliwia precyzyjne monitorowanie i ocenę ryzyka terapii.
aftowe zapalenie jamy ustnej, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, choroba Gravesa-Basedowa, cytolityczne zapalenie wątroby, darunawir z rytonawirem, dna moczanowa, hemofilia, hepatomegalia, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hipertriglicerydemia, insulinooporność, kamica nerkowa, małopłytkowość, martwica kości, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, nadwrażliwość na lek, nefropatia kryształowa, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedoczynność tarczycy, obrzęk naczynioruchowy, osteoporoza, ostra niewydolność nerek, rabdomioliza, refluks żołądkowo-przełykowy, rumień wielopostaciowy, stłuszczenie wątroby, wirusowe zapalenie wątroby, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, zespół zapalnej reaktywacji immunologicznej - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Darunavir Glenmark
Darunavir Glenmark, stosowany w terapii przeciwretrowirusowej zakażenia HIV, wymaga podawania doustnego w połączeniu z rytonawirem jako wzmacniaczem farmakokinetycznym oraz innymi lekami przeciwretrowirusowymi. Nie zaleca się stosowania u pacjentów z mutacjami oporności na darunawir, wiremią ≥100 000 kopii/ml lub liczbą CD4+ <100 x 10⁶/l, a także u dzieci poniżej 3 lat lub o masie ciała <15 kg. W trakcie terapii należy monitorować odpowiedź wirologiczną i wykonywać badania oporności w przypadku jej utraty. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, zwłaszcza z przewlekłym zapaleniem typu B lub C, konieczne jest częstsze monitorowanie AspAT/AlAT, a w przypadku ciężkich zaburzeń wątroby darunavir jest przeciwwskazany. U osób starszych (≥65 lat) zaleca się ostrożność ze względu na możliwe współistniejące choroby i zmniejszoną funkcję wątroby. Nie wymaga się zmiany dawkowania u pacjentów z niewydolnością nerek, a leki są słabo usuwane podczas dializy.
alergia na sulfonamidy, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, badanie oporności, brak laktazy, choroba Gravesa-Basedowa, ciężka reakcja skórna, cytolityczne zapalenie wątroby, cytomegalowirusowe zapalenie siatkówki, dehydrogenaza alkoholowa, głęboka immunosupresja, glikoproteina p, hemofilia, inhibitor CYP3A, inhibitor proteazy, komórki CD4, kwaśna α1-glikoproteina, lek przeciwretrowirusowy, marskość wątroby, martwica kości, mutacja oporności na darunawir, nietolerancja galaktozy, odpowiedź wirologiczna, ostra uogólniona osutka krostkowa, Pneumocystis jirovecii, półpasiec, przewlekłe czynne zapalenie wątroby, reaktywacja wirusa opryszczki, supresja wirusa, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wiremia HIV-1 RNA, wzmacniacz farmakokinetyczny, zaburzenie gospodarki tłuszczowej, zakażenie HIV, zapalenie wątroby indukowane lekiem, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, zespół zapalnej reaktywacji immunologicznej, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, złożona terapia przeciwretrowirusowa - Leksykon chorób i schorzeń
Podwójne widzenie – Diagnostyka i diagnoza
Podwójne widzenie (diplopia) jest objawem wymagającym szczegółowej diagnostyki różnicowej, obejmującej rozróżnienie diplopii jednoocznej (monokularnej) i obuocznej (binokularnej). Diplopia jednooczna utrzymuje się przy zamknięciu jednego oka i najczęściej wynika z patologii strukturalnych oka, takich jak zaćma, astygmatyzm czy zmętnienia ciała szklistego. Diplopia obuoczna pojawia się tylko przy otwartych obu oczach i wskazuje na zaburzenia w ustawieniu gałek ocznych lub uszkodzenia nerwów czaszkowych (III, IV, VI). Charakter przesunięcia obrazów (poziomy, pionowy, skośny) pozwala ukierunkować diagnostykę na konkretne mięśnie lub nerwy. Diagnostyka obejmuje szczegółowy wywiad, badanie okulistyczne (w tym testy ruchomości oczu i cover test), ocenę neurologiczną oraz badania obrazowe (MRI, CT, angiografia) u pacjentów z objawami neurologicznymi, postępującym przebiegiem lub poniżej 50. roku życia. Badania laboratoryjne, w tym przeciwciała przeciw receptorowi acetylocholiny, hormony tarczycy i markery zapalne, są wskazane w zależności od podejrzenia etiologii, np. miastenii gravis czy olbrzymiokomórkowego zapalenia tętnic.
astygmatyzm, choroba Gravesa-Basedowa, diplopia, diplopia jednooczna, diplopia obuoczna, diplopia pionowa, diplopia pozioma, dystrofia rogówki, elektromiografia pojedynczego włókna, hormony tarczycy, miastenia gravis, mięśnie oczne, olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic, orbitopatia tarczycowa, porażenie nerwu bloczkowego, porażenie nerwu odwodzącego, porażenie nerwu okoruchowego, przeciwciała przeciwko receptorowi acetylocholiny, przetoka tętniczo-żylna, rezonans magnetyczny, stożek rogówki, stwardnienie rozsiane, tomografia komputerowa, zaćma, zakrzepica zatoki jamistej, zapalenie opon mózgowych, zapalenie zatok, zespół suchego oka, zez - Leksykon chorób i schorzeń
Nadciśnienie tętnicze u dzieci – Diagnostyka i diagnoza
Nadciśnienie tętnicze u dzieci, dotykające około 3,5% populacji pediatrycznej w USA, wymaga specyficznej diagnostyki uwzględniającej wiek, płeć i wzrost dziecka. U dzieci poniżej 13. roku życia nadciśnienie definiuje się jako wartości ciśnienia skurczowego i/lub rozkurczowego ≥95. percentyla, natomiast u młodzieży ≥13 lat jako ciśnienie ≥130/80 mmHg. Podwyższone ciśnienie tętnicze mieści się w zakresie od 90. do 95. percentyla u młodszych dzieci oraz 120-129/<80 mmHg u starszych. Diagnostyka powinna opierać się na co najmniej trzech pomiarach wykonanych w odpowiednich warunkach, z zastosowaniem mankietu o właściwym rozmiarze i preferowaną metodą osłuchiwania. Złotym standardem jest całodobowy ambulatoryjny pomiar ciśnienia tętniczego (ABPM), który pozwala na wykrycie nadciśnienia białego fartucha, maskowanego nadciśnienia oraz ocenia zmienność ciśnienia w ciągu doby, w tym podczas snu.
angiografia, badanie dna oka, badanie krwi, badanie moczu, choroba Gravesa-Basedowa, choroba nerek, cukrzyca, echokardiogram, elektrokardiogram, koarktacja aorty, nadciśnienie białego fartucha, nadciśnienie pierwotne, nadciśnienie tętnicze u dzieci, nadciśnienie wtórne, otyłość, podwyższone ciśnienie tętnicze, przerost lewej komory serca, retinopatia nadciśnieniowa, rezonans magnetyczny, stan przednadciśnieniowy, tomografia komputerowa, ultrasonografia nerek, wcześniactwo, wrodzona wada serca, wskaźnik masy ciała - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Pollinex Tree -dawki do leczenia podstawowego: 600 SU/ml, 1600 SU/ml, 4000 SU/ml; – dawki do leczenia podtrzymującego: 4000 SU/ml
Preparat Pollinex Tree, zawierający alergoidy pyłku olchy, brzozy i leszczyny adsorbowane na L-tyrozynie, jest stosowany w immunoterapii alergenowej, jednak jego podanie wymaga ścisłego przestrzegania przeciwwskazań. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na substancje pomocnicze, aktywne i przewlekłe infekcje, stany zapalne, wtórne zmiany strukturalne układu oddechowego (np. rozedma, rozstrzenie oskrzeli), astmę oskrzelową z FEV1 <70% wartości należnej, choroby autoimmunologiczne (np. autoimmunologiczne zapalenie wątroby, nefropatia IgA, stwardnienie rozsiane, choroby tarczycy, reumatoidalne zapalenie stawów, toczeń rumieniowaty układowy), niedobory odporności, aktywne procesy nowotworowe, stosowanie beta-adrenolityków oraz przeciwwskazania do stosowania adrenaliny. Dodatkowo, preparat jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 6 roku życia oraz u pacjentów z zaburzeniami metabolizmu tyrozyny, takimi jak tyrozynemia i alkaptonuria, ze względu na adsorpcję alergenów na L-tyrozynie i potencjalne ryzyko zaostrzenia tych schorzeń.
aldehyd glutarowy, alkaptonuria, anafilaksja, astma oskrzelowa, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, choroba autoimmunologiczna, choroba Gravesa-Basedowa, choroba Hashimoto, diagnostyka alergologiczna, immunoterapia alergenowa, L-tyrozyna, lek beta-adrenolityczny, lek immunosupresyjny, nadwrażliwość na substancję pomocniczą, natężona objętość wydechowa pierwszosekundowa, nefropatia IgA, niedobór odporności, obturacja dróg oddechowych, proces nowotworowy, pyłek drzew, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, reumatoidalne zapalenie stawów, rozedma płuc, rozstrzenie oskrzelowe, stan zapalny, stwardnienie rozsiane, toczeń rumieniowaty układowy, tyrozynemia - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Rimantin 50 mg
Chlorowodorek rymantadyny, substancja czynna leku Rimantin 50 mg, posiada liczne przeciwwskazania, które należy uwzględnić podczas kwalifikacji pacjenta do terapii. Lek jest bezwzględnie przeciwwskazany u osób z nadwrażliwością na rymantadynę, inne adamantany (np. amantadynę) oraz substancje pomocnicze, w tym laktozę jednowodną. Należy szczególnie zwrócić uwagę na wywiad alergiczny, gdyż reakcje nadwrażliwości mogą mieć charakter od łagodnych objawów skórnych do zagrażających życiu reakcji anafilaktycznych. Ponadto, Rimantin jest przeciwwskazany u pacjentów z ostrymi i przewlekłymi chorobami wątroby i nerek, co wynika z ryzyka kumulacji leku i zwiększonego ryzyka działań niepożądanych z powodu zaburzonego metabolizmu i eliminacji substancji czynnej.
amantadyna, chlorowodorek rymantadyny, choroba Gravesa-Basedowa, ciąża, karmienie piersią, laktoza jednowodna, nadczynność tarczycy, nadwrażliwość, niemowlę, ostra choroba nerek, ostra choroba wątroby, ostra niewydolność nerek, ostre uszkodzenie nerek, ostre uszkodzenie wątroby, przewlekła choroba nerek, reakcja anafilaktyczna, Rimantin, wole guzkowe nadczynne - Leksykon chorób i schorzeń
Rak odbytu – Etiologia i przyczyny
Rak odbytu (carcinoma ani) jest nowotworem złośliwym rozwijającym się w tkankach kanału odbytu, którego etiologia jest ściśle związana z zakażeniem wirusem brodawczaka ludzkiego (HPV). Około 90-93% przypadków przypisuje się przetrwałej infekcji HPV, zwłaszcza typom wysokiego ryzyka onkogennego HPV-16 i HPV-18, które odpowiadają za ponad 90% zachorowań. Mechanizm patogenetyczny obejmuje integrację DNA wirusa z genomem gospodarza, co prowadzi do inaktywacji białek supresorowych i niekontrolowanego podziału komórek. Przetrwała infekcja może prowadzić do rozwoju śródnabłonkowej neoplazji odbytu (AIN) i progresji do raka inwazyjnego. Ryzyko progresji HSIL do raka wynosi około 1/4000 w populacji ogólnej i 1/100 u osób z HIV, a progresja AIN do raka inwazyjnego występuje w 10-11% przypadków.
brodawka odbytu, celiakia, choroba autoimmunologiczna, choroba Gravesa-Basedowa, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba przenoszona drogą płciową, choroba zapalna jelit, dysplazja wysokiego stopnia, HPV, immunosupresja, lek immunosupresyjny, przerzutowanie, przeszczep narządów, przetoka odbytowa, przewlekłe owrzodzenie, rak odbytu, rak pochwy, rak prącia, rak sromu, rak szyjki macicy, szczepienie przeciwko HPV, toczeń, transformacja nowotworowa, układ odpornościowy, wirus brodawczaka ludzkiego, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zakażenie HIV - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Darunavir Zentiva
Darunavir Zentiva 800 mg, stosowany wyłącznie w skojarzeniu z kobicystatem lub niską dawką rytonawiru, wymaga ścisłego przestrzegania zaleceń dotyczących dawkowania i monitorowania, zwłaszcza u pacjentów z wcześniejszą terapią przeciwretrowirusową, obecnością mutacji oporności (DRV-RAM), wiremią HIV-1 RNA ≥100 000 kopii/ml oraz liczbą komórek CD4+ <100 x 10⁶/l. W trakcie ciąży stosowanie darunawiru z kobicystatem jest przeciwwskazane ze względu na znaczne obniżenie stężenia Cmin (nawet o 90%), co zwiększa ryzyko niepowodzenia wirusologicznego i transmisji HIV. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, zwłaszcza z przewlekłym zapaleniem typu B lub C, konieczne jest częstsze monitorowanie AspAT/AlAT, a w przypadku ciężkich zaburzeń wątroby lek jest przeciwwskazany. W populacji geriatrycznej oraz u dzieci poniżej 3 roku życia lub o masie ciała <15 kg brak jest wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności. Należy zwrócić uwagę na ryzyko ciężkich reakcji skórnych (0,4% pacjentów), w tym zespołu DRESS i Stevensa-Johnsona, oraz na możliwość polekowego zapalenia wątroby (0,5% pacjentów).
aktywność transaminaz, alergia na sulfonamidy, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, choroba Gravesa-Basedowa, ciężka reakcja skórna, cytolityczne zapalenie wątroby, cytomegalowirusowe zapalenie siatkówki, enzymy wątrobowe, glikoproteina p, grupa sulfonamidowa, hemofilia, indukcja enzymu CYP3A, induktor CYP3A, inhibitor CYP3A, inhibitor proteazy, klady HIV-1, klirens kreatyniny, kobicystat, komórki CD4, kwaśna glikoproteina α1, marskość wątroby, martwica kości, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, oporność na darunawir, ostra uogólniona osutka krostkowa, polekowe zapalenie wątroby, półpasiec, przewlekłe zapalenie wątroby, reaktywacja wirusa opryszczki, rytonawir, supresja wirusa, tenofowir dizoproksyl, terapia przeciwretrowirusowa, wiremia HIV-1 RNA, wylew śródskórny, wzmacniacz farmakokinetyczny, zaburzenia czynności wątroby, zapalenie płuc Pneumocystis, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, zespół zapalnej reaktywacji immunologicznej, złożona terapia przeciwretrowirusowa - Leksykon leków
Przedawkowanie – Levothyroxine Accord 50 mcg
Przedawkowanie lewotyroksyny sodowej prowadzi do nasilenia objawów nadczynności tarczycy, manifestujących się tachykardią (>100 uderzeń/min), niepokojem, pobudzeniem psychoruchowym, hiperkinezą oraz potencjalnie napadami drgawek i ostrą psychozą, szczególnie u pacjentów z predyspozycjami do zaburzeń psychotycznych. Zwiększone stężenie trijodotyroniny (T3) w surowicy stanowi najbardziej wiarygodny wskaźnik przedawkowania, przewyższając diagnostycznie podwyższone wartości T4 i fT4. Przedawkowanie może skutkować poważnymi powikłaniami układu sercowo-naczyniowego, w tym zagrażającymi życiu zaburzeniami rytmu serca oraz nagłą śmiercią sercową, zwłaszcza u osób z długotrwałym nadużywaniem lewotyroksyny.
beta-adrenolityk, choroba Gravesa-Basedowa, działanie beta-sympatykomimetyczne, gruczolak autonomiczny tarczycy, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwpsychotyczny, lewotyroksyna, lewotyroksyna sodowa, nadczynność tarczycy, nagła śmierć sercowa, napad drgawkowy, ostra psychoza, plazmafereza, receptor beta-adrenergiczny, stężenie T3, stężenie T4, tachykardia, tyreotoksykoza jatrogenna, wolna tyroksyna, zaburzenie rytmu serca, zapalenie tarczycy - Leksykon substancji czynnych
Propylotiouracyl – Działania niepożądane
Propylotiouracyl, stosowany w leczeniu nadczynności tarczycy, wiąże się z ryzykiem poważnych działań niepożądanych, z których najistotniejszą jest agranulocytoza o częstości 0,3-0,6%, zwykle pojawiająca się w ciągu pierwszych 1-3 miesięcy terapii. Agranulocytoza może wystąpić nagle i wymaga natychmiastowego odstawienia leku oraz rozważenia podania G-CSF (filgrastimu) po konsultacji hematologicznej. Inne hematologiczne powikłania obejmują neutropenię, trombocytopenię, pancytopenię, hemolizę oraz niedokrwistości hemolityczne i aplastyczne. Często obserwuje się reakcje nadwrażliwości i alergiczne wysypki skórne, a rzadziej gorączkę polekową i uszkodzenia wątroby, w tym zapalenie i niewydolność wątroby, szczególnie przy dużych dawkach. U pacjentów z chorobą Gravesa-Basedowa może wystąpić zapalenie naczyń związane z obecnością przeciwciał ANCA, które manifestuje się objawami wielonarządowymi i wymaga natychmiastowego odstawienia leku.
ageusia, agranulocytoza, aminotransferaza, bilirubina, cholestaza, choroba Gravesa-Basedowa, czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów, dysgeusia, fosfataza zasadowa, gamma-glutamylotransferaza, gorączka polekowa, hemoliza, kłębuszkowe zapalenie nerek, krwawienie pęcherzykowe, leukocytoklastyczne zapalenie naczyń, leukopenia, mieloperoksydaza, morfologia krwi, nadczynność tarczycy, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność wątroby, oczopląs, ostra niewydolność nerek, pancytopenia, parestezja, powiększenie węzłów chłonnych, propylotiouracyl, proteinaza 3, przeciwciała przeciwko cytoplazmie neutrofilów, przedwczesne dojrzewanie płciowe, reakcja nadwrażliwości, śródmiąższowe zapalenie płuc, test Coombsa, toczeń rumieniowaty, trombocytopenia, uszkodzenie nerwów obwodowych, uszkodzenie wątroby, utrata słuchu, zaburzenia nerwowo-mięśniowe, zaburzenie erytropoezy, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie wątroby, żółtaczka - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Darunavir Aurovitas
Darunavir Aurovitas w dawce 600 mg, podawany doustnie w skojarzeniu z rytonawirem jako wzmacniaczem farmakokinetycznym oraz innymi lekami przeciwretrowirusowymi, wymaga ścisłego monitorowania odpowiedzi wirologicznej i badań oporności w przypadku utraty skuteczności terapii. Nie zaleca się stosowania schematu dawkowania raz na dobę u pacjentów z mutacjami oporności DRV-RAM, wiremią HIV-1 RNA ≥ 100 000 kopii/ml lub liczbą CD4+ < 100 × 10⁶/L. Lek jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 3 lat lub o masie ciała < 15 kg oraz u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby. U kobiet w ciąży darunavir z rytonawirem stosuje się tylko, gdy korzyści przewyższają ryzyko. W populacji osób starszych (≥ 65 lat) zaleca się ostrożność ze względu na częstsze współistniejące schorzenia i polipragmazję.
AspAT AlAT, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, choroba Gravesa-Basedowa, cytolityczne zapalenie wątroby, cytomegalowirusowe zapalenie siatkówki, darunawir, dehydrogenaza alkoholowa, eozynofilia, glikoproteina p, hemofilia, immunosupresja, inhibitor CYP3A, kobicystat, komórki CD4, kwaśna glikoproteina α1, lek przeciwretrowirusowy, martwica kości, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, ostra uogólniona osutka krostkowa, Pneumocystis jirovecii, polipragmazja, półpasiec, raltegrawir, reaktywacja immunologiczna, reaktywacja wirusa opryszczki, rytonawir, terapia przeciwretrowirusowa, wiremia HIV-1 RNA, wylew śródskórny, zakażenie prątkami, zapalenie płuc, zapalenie wątroby, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba gravesa-basedowa – Epidemiologia
Choroba Gravesa-Basedowa (GB) jest najczęstszą przyczyną nadczynności tarczycy w krajach rozwiniętych, odpowiadającą za 60-80% przypadków tyreotoksykozy. Roczna częstość występowania waha się od 24,8 do 200 przypadków na 100 000 osób, z wyższymi wskaźnikami w populacjach o wysokim spożyciu jodu (np. Japonia do 200/100 000). Choroba dotyka głównie kobiety w stosunku 5:1 do 10:1, z ryzykiem zachorowania w ciągu życia wynoszącym około 3% u kobiet i 0,5% u mężczyzn. Typowy wiek zachorowania to 20-50 lat, choć choroba może wystąpić w każdym wieku, w tym u dzieci (częstość 4,58/100 000 rocznie). Predyspozycje genetyczne odpowiadają za około 79% ryzyka, z kluczową rolą genów HLA i CTLA4, natomiast czynniki środowiskowe, takie jak palenie tytoniu, nadmiar jodu, niedobór selenu i witaminy D, również wpływają na rozwój choroby. Orbitopatia Gravesa (GO) dotyczy 25-50% pacjentów z GB, z roczną częstością występowania 16/100 000 u kobiet i 2,9/100 000 u mężczyzn, a jej ryzyko zwiększają palenie, wysokie stężenia FT4 i obecność przeciwciał TSHRAb.
autoimmunologiczna choroba tarczycy, bielactwo, burza tarczycowa, celiakia, choroba Addisona, choroba Gravesa-Basedowa, cukrzyca typu 1, dermopatia, guzek tarczycy, hormon tarczycy, krioglobulinemia, lek przeciwtarczycowy, ludzki antygen leukocytarny, metimazol, migotanie przedsionków, nadczynność tarczycy, niedobór jodu, niedobór selenu, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość złośliwa, orbitopatia Gravesa, osteoporoza, przeciwciało przeciwko receptorowi TSH, przełom tarczycowy, przewlekłe zapalenie wątroby typu C, rak tarczycy, reumatoidalne zapalenie stawów, suplementacja jodu, toczeń rumieniowaty układowy, TRAb, tyreotoksykoza, wole guzkowe toksyczne, Yersinia enterocolitica, zapalenie tarczycy Hashimoto, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon chorób i schorzeń
Nadczynność tarczycy – Zapobieganie i profilaktyka
Nadczynność tarczycy (hipertyreoza) jest schorzeniem o podłożu głównie genetycznym i autoimmunologicznym, co utrudnia jej profilaktykę. Modyfikowalnym czynnikiem ryzyka pozostaje podaż jodu – zarówno jego nadmiar, jak i niedobór mogą zaburzać funkcję tarczycy. Zaleca się ograniczenie spożycia produktów bogatych w jod, takich jak wodorosty morskie, jodowana sól czy niektóre preparaty farmaceutyczne, zwłaszcza u pacjentów z chorobą Gravesa-Basedowa. W przypadku terapii radioaktywnym jodem (I-131) wskazana jest dieta niskojodowa, z jednoczesnym monitorowaniem i ewentualną suplementacją witaminy D oraz wapnia, aby zapobiec niedoborom i powikłaniom kostnym. Regularne badania kontrolne, szczególnie u osób z grup ryzyka (np. z rodzinnym występowaniem chorób tarczycy, kobiet w ciąży, pacjentów z cukrzycą czy anemią złośliwą), są kluczowe dla wczesnego wykrycia i zapobiegania powikłaniom hipertyreozy.
anemia złośliwa, choroba Gravesa-Basedowa, choroba Hashimoto, dieta przeciwzapalna, dieta roślinna, gruczoł tarczowy, hipertyreoza, hormony tarczycowe, nadczynność tarczycy, nawrót choroby, niedobór witaminy B12, niedoczynność tarczycy, olejek eteryczny, orbitopatia tarczycowa, osteoporoza, probiotyki, radioaktywny jod, selen, suplement ziołowy, terapia poznawczo-behawioralna, wapń, witamina D, zaburzenia czynności tarczycy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Biotylek Max
Biotylek Max zawiera 10 mg biotyny oraz 120 mg laktozy jednowodnej na tabletkę, co wyklucza jego stosowanie u pacjentów z dziedziczną nietolerancją galaktozy, całkowitym niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy. Lek zawiera mniej niż 23 mg sodu na tabletkę, co czyni go odpowiednim dla pacjentów na diecie ubogosodowej, zwłaszcza z chorobami układu sercowo-naczyniowego, nadciśnieniem tętniczym czy niewydolnością nerek. Należy zachować ostrożność ze względu na potencjalne interakcje biotyny z wynikami badań laboratoryjnych opartych na interakcji biotyny i streptawidyny, które mogą prowadzić do fałszywie obniżonych lub podwyższonych wyników, szczególnie u dzieci, pacjentów z niewydolnością nerek oraz osób przyjmujących wysokie dawki biotyny.
badania laboratoryjne, badania tarczycy, biotyna, choroba Gravesa-Basedowa, choroby układu sercowo-naczyniowego, dieta ubogosodowa, dolegliwości żołądkowo-jelitowe, interakcja biotyna-streptawidyna, laktoza jednowodna, nadciśnienie tętnicze, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, test troponinowy, zaburzenia czynności nerek, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Tenofovir Synoptis
Tenofovir dizoproksyl w dawce 245 mg wymaga ścisłego monitorowania, zwłaszcza funkcji nerek i metabolizmu kości. Przed terapią u pacjentów z HBV należy wykluczyć zakażenie HIV, a u zakażonych HIV-1 stosować go wyłącznie w skojarzonej terapii przeciwretrowirusowej, aby zapobiec rozwojowi oporności. Monitorowanie czynności nerek obejmuje ocenę klirensu kreatyniny oraz stężenia fosforanów w surowicy, z interwencją przy wartościach fosforanów < 1,5 mg/dl (0,48 mmol/l) lub klirensie kreatyniny < 50 ml/min. W przypadku dalszego pogorszenia parametrów nerkowych (fosforany < 1,0 mg/dl, klirens < 50 ml/min) zaleca się rozważenie przerwania terapii. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu leków nefrotoksycznych, NLPZ, inhibitorów proteazy wzmacnianych rytonawirem lub kobicystatem oraz leków wydalanych przez te same mechanizmy nerkowe (np. cydofowir), z koniecznością częstego monitorowania czynności nerek. U pacjentów z klirensem kreatyniny < 50 ml/min stosowanie tenofowiru jest możliwe tylko przy wyraźnej przewadze korzyści nad ryzykiem, a u osób z klirensem < 30 ml/min i dializowanych niezalecane.
adefowir dipiwoksylu, alafenamid tenofowiru, amfoterycyna B, aminoglikozyd, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, choroba Gravesa-Basedowa, cydofowir, dekompensacja czynności wątroby, dziedziczna nietolerancja galaktozy, foskarnet, gancyklowir, hipofosfatemia, interleukina-2, klirens kreatyniny, marskość wątroby, martwica kości, nadmiar mleczanów, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, osteomalacja, osteoporoza, ostra niewydolność nerek, pentamidyna, Pneumocystis jirovecii, przewlekłe czynne zapalenie wątroby, reaktywacja immunologiczna, skojarzona terapia przeciwretrowirusowa, stężenie fosforanów w surowicy, tenofowir dizoproksylu, wankomycyna, wirus cytomegalii, wirusowe zapalenie wątroby typu B, zaburzenie czynności nerek, zakażenie HBV, zakażenie HIV-1, zapalenie płuc, zapalenie siatkówki, zapalenie wątroby typu C, zespół Fanconiego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zmniejszenie gęstości mineralnej kości, zwiększenie aktywności AlAT - Leksykon leków
Działania niepożądane – Darunavir Accord 150 mg
Darunavir Accord, zawierający darunawir, jest stosowany w terapii zakażeń HIV, często w skojarzeniu z rytonawirem. W badaniach klinicznych u 51,3% pacjentów leczonych dawką 800 mg darunawiru i 100 mg rytonawiru raz na dobę odnotowano co najmniej jedno działanie niepożądane, przy średnim czasie terapii wynoszącym 95,3 tygodnia. Najczęstsze działania niepożądane to biegunka, nudności, wysypka, ból głowy i wymioty. Poważne powikłania obejmują ostrą niewydolność nerek, zawał mięśnia sercowego, zespół zapalnej reaktywacji immunologicznej, małopłytkowość, martwicę kości oraz zapalenie wątroby. Profil bezpieczeństwa u dzieci i młodzieży jest zbliżony do dorosłych. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko ciężkich reakcji skórnych (np. zespół Stevensa-Johnsona, zespół DRESS), powikłań kardiologicznych (w tym wydłużenie odstępu QT) oraz zaburzeń metabolicznych, takich jak cukrzyca i hiperlipidemia.
aftowe zapalenie jamy ustnej, alergiczne zapalenie skóry, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, białkomocz, ból mięśniowy, bradykardia zatokowa, choroba Gravesa-Basedowa, ciężka reakcja skórna, cytolityczne zapalenie wątroby, częstoskurcz, darunawir, darunawir z rytonawirem, dehydrogenaza mleczanowa, dławica piersiowa, dna moczanowa, eozynofilia, fosfokinaza kreatynowa, ginekomastia, hemofilia, hipertriglicerydemia, insulinooporność, jadłowstręt, kamica nerkowa, kinaza kreatynowa, lek przeciwretrowirusowy, łojotokowe zapalenie skóry, małopłytkowość, martwica kości, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na lek, nefropatia kryształowa, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedoczynność tarczycy, obrzęk naczynioruchowy, osteoporoza, ostra niewydolność nerek, ostra uogólniona osutka krostkowa, parestezje, polidypsja, profil bezpieczeństwa leku, przekrwienie spojówek, rabdomioliza, refluks żołądkowo-przełykowy, rumień wielopostaciowy, skurcz mięśni, stłuszczenie wątroby, tyreotropina, wirus opryszczki, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia erekcji, zakażenie HIV, zapalenie mięśni, zapalenie stawów, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, zespół zapalnej reaktywacji immunologicznej - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Biotylek
Biotylek zawiera 5 mg biotyny oraz 60 mg laktozy jednowodnej na tabletkę, co stanowi istotne przeciwwskazanie u pacjentów z dziedziczną nietolerancją galaktozy, wrodzonym niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy. Produkt zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę, co kwalifikuje go jako lek „wolny od sodu” i umożliwia bezpieczne stosowanie u pacjentów na diecie ubogosodowej, w tym z nadciśnieniem tętniczym, niewydolnością serca oraz chorobami nerek wymagającymi ograniczenia sodu.
biotyna, choroba Gravesa-Basedowa, choroba nerek, choroba tarczycy, diagnostyka kardiologiczna, dieta ubogosodowa, fałszywie obniżone wyniki badań, fałszywie podwyższone wyniki badań, interakcja biotyny i streptawidyny, laktoza jednowodna, nadciśnienie tętnicze, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, zaburzenia czynności nerek, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon substancji czynnych
Propylotiouracyl – Właściwości farmakodynamiczne
Propylotiouracyl (PTU) jest lekiem tyreostatycznym z grupy pochodnych tiouracylu (kod ATC: H03BA02), stosowanym w terapii nadczynności tarczycy. Jego mechanizm działania opiera się na nieodwracalnym hamowaniu aktywności peroksydazy tarczycowej, enzymu kluczowego dla syntezy hormonów tarczycy. PTU zmniejsza wiązanie jodu z tyreoglobuliną, hamuje jodowanie reszt tyrozylowych oraz kondensację monojodotyrozyny (MIT) i dijodotyrozyny (DIT) do jodotyronin (T3 i T4). Dodatkowo, lek ten unikalnie hamuje dejodynację obwodową tyroksyny (T4) do trijodotyroniny (T3), co jest istotne w szybkim obniżaniu poziomu aktywnego hormonu T3, zwłaszcza w ciężkich przypadkach nadczynności tarczycy i przełomach tarczycowych. Efekt terapeutyczny pojawia się z opóźnieniem, gdyż wymaga wyczerpania zapasów hormonów związanych w tyreoglobulinie.
choroba Gravesa-Basedowa, dejodynacja obwodowa, dijodotyrozyna, działanie tyreostatyczne, etiologia choroby, eutyreoza, kompleks enzymatyczny, konwersja hormonów tarczycy, lek przeciwtarczycowy, monojodotyrozyna, nadczynność tarczycy, peroksydaza tarczycowa, propylotiouracyl, przełom tarczycowy, synteza hormonów tarczycy, tkanki obwodowe, trijodotyronina, tyreoglobulina, tyroksyna - Leksykon leków
Działania niepożądane – Atazanavir Accord 150 mg
Analiza bezpieczeństwa stosowania Atazanaviru Accord (kapsułki 150 mg, 200 mg, 300 mg) opiera się na danych z badań klinicznych oraz doświadczeniach po wprowadzeniu do obrotu, uwzględniając dawki 400 mg raz na dobę oraz 300 mg z rytonawirem 100 mg raz na dobę. Najczęstsze działania niepożądane to nudności (20%), biegunka (10%) oraz żółtaczka (13% przy 400 mg atazanawiru; 19% przy 300 mg z rytonawirem), z żółtaczką i podwyższonym stężeniem bilirubiny całkowitej (do 87% pacjentów, w tym 37% stopnia 3-4) występującymi częściej w schemacie z rytonawirem. Zgłaszano także przypadki przewlekłej choroby nerek, szczególnie przy łącznym stosowaniu atazanawiru i rytonawiru, niezależnie od ekspozycji na tenofowir, co wymaga stałego monitorowania funkcji nerek. Działania niepożądane obejmują również wysypki (często), rzadziej poważne reakcje skórne jak zespół Stevensa-Johnsona, a także zaburzenia metaboliczne, w tym wzrost masy ciała i lipidów.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, atazanawir, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, białkomocz, biegunka, blok przedsionkowo-komorowy, choroba autoimmunologiczna, choroba Gravesa-Basedowa, ginekomastia, granulocyt obojętnochłonny, hiperbilirubinemia, kamica nerkowa, kinaza kreatynowa, krwiomocz, martwica kości, miopatia, nudności, nukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, obrzęk naczynioruchowy, przewlekła choroba nerek, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowe zapalenie nerek, terapia przeciwretrowirusowa, toksyczny wykwit skórny, wirusowe zapalenie wątroby typu B, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zespół DRESS, zespół reaktywacji immunologicznej, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon chorób i schorzeń
Wole – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Wole to powiększenie gruczołu tarczowego, które może mieć charakter rozlany lub guzkowy i wiązać się z eutyroidyzmem, niedoczynnością lub nadczynnością tarczycy. Etiologia wola obejmuje niedobór jodu, choroby autoimmunologiczne (np. choroba Hashimoto, Gravesa-Basedowa), guzki tarczycy, zapalenia oraz nowotwory. Objawy kliniczne zależą od rozmiaru i przyczyny wola i mogą obejmować widoczne zgrubienie szyi, dysfagię, duszność, chrypkę oraz objawy zaburzeń hormonalnych, takie jak tachykardia, utrata masy ciała w nadczynności lub zmęczenie i przyrost masy ciała w niedoczynności. Diagnostyka opiera się na badaniu fizykalnym, oznaczeniu hormonów tarczycy i przeciwciał, ultrasonografii, biopsji cienkoigłowej oraz scyntygrafii z radioaktywnym jodem.
biopsja cienkoigłowa, chłoniak, choroba autoimmunologiczna, choroba Gravesa-Basedowa, choroba Hashimoto, dysfagia, eutyreoza, goitrogen, guzek tarczycy, lek przeciwtarczycowy, lewotyroksyna, nadczynność tarczycy, niedobór jodu, niedoczynność tarczycy, porażenie strun głosowych, powiększenie tarczycy, poziom TSH, przełom tarczycowy, radiojod, scyntygrafia tarczycy, terapia zastępcza hormonami tarczycy, tyreoidektomia, wole, wole endemiczne, wole toksyczne, zapalenie tarczycy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Darunavir Accord
Darunavir Accord, stosowany w terapii zakażeń HIV-1, wymaga szczegółowej oceny pacjenta przed rozpoczęciem leczenia oraz regularnego monitorowania odpowiedzi wirologicznej i badań oporności w przypadku braku skuteczności. Lek należy podawać doustnie w skojarzeniu z rytonawirem w małej dawce, co poprawia farmakokinetykę darunawiru, oraz z innymi lekami przeciwretrowirusowymi. Nie zaleca się stosowania schematu raz na dobę u pacjentów z wcześniejszą terapią przeciwretrowirusową, obecnością mutacji DRV-RAM, wiremią ≥100 000 kopii/mL lub liczbą CD4+ <100 x 10⁶/L. U pacjentów poniżej 3 lat lub o masie ciała <15 kg brak jest danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności. W ciąży darunavir z rytonawirem stosuje się tylko, gdy korzyści przewyższają ryzyko, a u osób powyżej 65 lat zaleca się ostrożność ze względu na możliwe współistniejące choroby i obniżoną czynność wątroby.
aminotransferazy, AspAT AlAT, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, choroba Gravesa-Basedowa, ciężka reakcja skórna, cytolityczne zapalenie wątroby, cytomegalowirusowe zapalenie siatkówki, darunawir z rytonawirem, glikoproteina p, hemofilia, immunosupresja, inhibitor CYP3A, inhibitor proteazy, komórki CD4, kwaśna glikoproteina α1, martwica kości, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, ostra uogólniona osutka krostkowa, pneumocystoza, przewlekłe zapalenie wątroby, terapia przeciwretrowirusowa, wiremia HIV, zapalenie wątroby indukowane lekiem, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, zespół zapalnej reaktywacji immunologicznej, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon substancji czynnych
Ryboflawina – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Ryboflawina (witamina B2) jest szeroko stosowana w preparatach jednoskładnikowych i złożonych, jednak u pacjentów z niewydolnością nerek wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko kumulacji i hiperwitaminozy, gdyż jest głównie wydalana z moczem. W ciężkich zaburzeniach czynności nerek konieczne może być dostosowanie dawkowania i ścisłe monitorowanie stanu klinicznego. Hemodializa może powodować znaczne straty witamin rozpuszczalnych w wodzie, co wymaga indywidualnej suplementacji. Duże dawki ryboflawiny mogą zaburzać wyniki badań laboratoryjnych, powodując fałszywie podwyższone stężenia amin katecholowych w moczu (metoda fluorymetryczna) oraz fałszywie dodatnie wyniki urobilinogenu (odczynnik Ehrlicha). Charakterystycznym efektem jest ciemnożółte zabarwienie moczu, co jest fizjologiczne i wynika z wydalania niewykorzystanej witaminy.
aminy katecholowe, cholestaza, choroba Gravesa-Basedowa, emulsja tłuszczowa, hemodializa, hiperwitaminoza, interakcja biotyny, kamica nerkowa, kamica żółciowa, marskość wątroby, niewydolność nerek, odczynnik Ehrlicha, promieniowanie ultrafioletowe, przesunięcie elektrolitów, reakcja nadwrażliwości, ryboflawina, ryboflawiny sodu fosforan, sarkoidoza, stłuszczenie wątroby, test troponinowy, urobilinogen, witaminy rozpuszczalne w wodzie, zapalenie woreczka żółciowego, zawał mięśnia sercowego, zespół ponownego odżywiania, zwłóknienie wątroby, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ritonavir Aurovitas
Rytonawir, stosowany jako inhibitor proteazy w terapii HIV-1, nie prowadzi do wyleczenia zakażenia ani AIDS, a pacjenci nadal są narażeni na zakażenia oportunistyczne i powikłania. W terapii rytonawirem należy monitorować szczególnie pacjentów z biegunką, gdyż może ona obniżać wchłanianie leku i innych stosowanych jednocześnie preparatów, a także pogarszać funkcję nerek. U chorych z hemofilią typu A i B obserwowano nasilenie krwawień podczas leczenia inhibitorami proteazy. Rytonawir może powodować wzrost masy ciała oraz stężenia lipidów i glukozy we krwi, co wymaga monitorowania zgodnie z wytycznymi HIV. W przypadku objawów zapalenia trzustki (nudności, wymioty, bóle brzucha, podwyższona lipaza/amylaza) konieczne jest przerwanie terapii. U pacjentów z ciężkim niedoborem odporności może wystąpić reakcja zapalna na oportunistyczne patogeny w pierwszych tygodniach lub miesiącach leczenia skojarzonego (CART), a także zaburzenia autoimmunologiczne.
AIDS, atorwastatyna, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, awanafil, bedakilina, blok przedsionkowo-komorowy, choroba Gravesa-Basedowa, cukrzycowa kwasica ketonowa, delamanid, digoksyna, etynyloestradiol, flutykazon, fluwastatyna, glikokortykosteroid, hemofilia, hiperbilirubinemia, inhibitor fosfodiesterazy, inhibitor proteazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kolchicyna, krwawienie maciczne, krwiak skórny, lowastatyna, martwica kości, nadciśnienie płucne, Pneumocystis jiroveci, prawastatyna, przewlekła biegunka, rabdomioliza, riocyguat, rozuwastatyna, rywaroksaban, stężenie lipidów we krwi, syldenafil, symwastatyna, tadalafil, trazodon, wardenafil, wirus cytomegalii, wirusowe zapalenie wątroby, worapaksar, wydłużenie odstępu QTc, wylew krwi do stawu, zaburzenie autoimmunologiczne, zaburzenie czynności nerek, zahamowanie czynności kory nadnerczy, zakażenie HIV-1, zakażenie oportunistyczne, zapalenie siatkówki, zapalenie trzustki, zespół Cushinga, zespół rekonstytucji immunologicznej, zespół złego wchłaniania - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Jodek sodu Na 131I, roztwór do wstrzykiwań 37-740 Mbq/ml
Jodek sodu Na 131I w roztworze do wstrzykiwań (aktywność 37-740 MBq/ml) jest radiofarmaceutykiem wykorzystywanym zarówno w diagnostyce, jak i terapii schorzeń tarczycy. Izotop 131I charakteryzuje się okresem półtrwania 8,02 dnia i emituje promieniowanie gamma o energiach 365 keV (81,7%), 637 keV (7,2%) oraz 284 keV (6,1%), a także promieniowanie beta o maksymalnej energii 606 keV. W diagnostyce umożliwia ocenę funkcji tarczycy w nadczynności i niedoczynności, a także morfologii i topografii gruczołu, w tym identyfikację ektopii oraz charakterystykę czynnościową zmian ogniskowych (guzki zimne, ciepłe i gorące). Ponadto stosowany jest jako dawka testowa do oceny kinetyki radiojodu, co pozwala na precyzyjne obliczenie aktywności terapeutycznej. W diagnostyce raka tarczycy służy do identyfikacji pozostałości tkanki po tyreoidektomii oraz lokalizacji przerzutów.
choroba Gravesa-Basedowa, dawka próbna, efektywny okres półtrwania, ektopia tarczycy, guzek autonomiczny, guzek ciepły, guzek gorący, guzek zimny, jodek sodu Na 131I, mikroprzerzut, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, promieniotwórczy izotop jodu, promieniowanie beta, promieniowanie gamma, przerzut jodochwytny, przerzut raka tarczycy, radiofarmaceutyk, rak brodawkowaty, rak pęcherzykowy, terapia izotopowa, tyreoidektomia, wole guzkowe obojętne, wole wieloguzkowe, wychwyt tarczycowy, zaburzenia czynności tarczycy, zmiana ogniskowa, zróżnicowany rak tarczycy - Leksykon substancji czynnych
Tenofowir dizoproksyl – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Tenofowir dizoproksyl, stosowany w terapii zakażenia HIV, wymaga szczególnej uwagi ze względu na ryzyko nefrotoksyczności, w tym niewydolności nerek, hipofosfatemii oraz zespołu Fanconiego. Przed rozpoczęciem leczenia należy ocenić klirens kreatyniny, a następnie monitorować czynność nerek (klirens kreatyniny i stężenie fosforanów w surowicy) po 2-4 tygodniach, 3 miesiącach oraz co 3-6 miesięcy u pacjentów bez czynników ryzyka. W przypadku stężenia fosforanów <1,5 mg/dl (0,48 mmol/l) lub klirensu kreatyniny <50 ml/min konieczna jest powtórna ocena, a przy wartości fosforanów <1,0 mg/dl (0,32 mmol/l) lub klirensie <50 ml/min leczenie należy przerwać. Należy unikać jednoczesnego stosowania z innymi produktami zawierającymi tenofowir dizoproksyl, analogami cytydyny (np. lamiwudyną), adefowirem dipiwoksylem, tenofowirem alafenamidem oraz dydanozyną. Szczególną ostrożność wymaga kojarzenie z lekami nefrotoksycznymi (aminoglikozydy, amfoterycyna B, foskarnet, gancyklowir, pentamidyna, wankomycyna, cydofowir, interleukina-2) oraz NLPZ, z koniecznością cotygodniowego monitorowania funkcji nerek w takich przypadkach.
adefowir dipiwoksyl, amfoterycyna B, aminoglikozyd, aminotransferaza, analog cytydyny, analog nukleotydu, analog nukleozydu, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, biomarker kośćca, choroba Gravesa-Basedowa, cydofowir, dydanozyna, efawirenz, emtrycytabina, fosforany w surowicy, foskarnet, gancyklowir, gęstość mineralna kości, hipofosfatemia, immunosupresja, inhibitor proteazy, interleukina-2, klirens kreatyniny, kortykosteroid, lamiwudyna, lek nefrotoksyczny, marskość wątroby, martwica kości, miłorząb dwuklapowy, nadmiar mleczanów, neutropenia, niedobór immunologiczny, niedokrwistość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, osteomalacja, osteoporoza, ostra niewydolność nerek, patogen oportunistyczny, pentamidyna, Pneumocystis jirovecii, przewlekłe czynne zapalenie wątroby, sofosbuwir, stężenie kreatyniny, tenofowir alafenamid, tenofowir dizoproksyl, terapia przeciwretrowirusowa, wankomycyna, welpataswir, wirus cytomegalii, wirusowe zapalenie wątroby typu B, woksylaprewir, wskaźnik masy ciała, zaburzenie czynności układu krwiotwórczego, zaburzenie mitochondrialne, zakażenie HIV, zapalenie płuc, zapalenie siatkówki, zapalenie wątroby typu B, zapalenie wątroby typu C, zespół Fanconiego, zespół reaktywacji immunologicznej