diplopia jednooczna
Diplopia jednooczna (monokularna) to zaburzenie widzenia, w którym pacjent widzi podwójnie nawet przy zakryciu jednego oka. Jest to stan odmienny od diplopii dwuocznej (binokularnej), która ustępuje po zamknięciu jednego oka.
Przyczyny diplopii jednoocznej mają zwykle charakter optyczny i obejmują anomalie rogówki (np. keratokonus), soczewki (zaćma, podwichnięcie soczewki) lub wady refrakcji. Może być również związana z patologiami siatkówki, takimi jak retinopatia cukrzycowa czy otwór w plamce żółtej.
Diagnostyka diplopii jednoocznej obejmuje szczegółowe badanie okulistyczne z oceną rogówki, soczewki i siatkówki. Leczenie jest ukierunkowane na przyczynę podstawową i może obejmować korekcję optyczną, leczenie chirurgiczne zaćmy lub innych patologii oka. Diplopia jednooczna rzadko ma związek z patologiami neurologicznymi, co odróżnia ją od diplopii dwuocznej.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Podwójne widzenie – Diagnostyka i diagnoza
Podwójne widzenie (diplopia) jest objawem wymagającym szczegółowej diagnostyki różnicowej, obejmującej rozróżnienie diplopii jednoocznej (monokularnej) i obuocznej (binokularnej). Diplopia jednooczna utrzymuje się przy zamknięciu jednego oka i najczęściej wynika z patologii strukturalnych oka, takich jak zaćma, astygmatyzm czy zmętnienia ciała szklistego. Diplopia obuoczna pojawia się tylko przy otwartych obu oczach i wskazuje na zaburzenia w ustawieniu gałek ocznych lub uszkodzenia nerwów czaszkowych (III, IV, VI). Charakter przesunięcia obrazów (poziomy, pionowy, skośny) pozwala ukierunkować diagnostykę na konkretne mięśnie lub nerwy. Diagnostyka obejmuje szczegółowy wywiad, badanie okulistyczne (w tym testy ruchomości oczu i cover test), ocenę neurologiczną oraz badania obrazowe (MRI, CT, angiografia) u pacjentów z objawami neurologicznymi, postępującym przebiegiem lub poniżej 50. roku życia. Badania laboratoryjne, w tym przeciwciała przeciw receptorowi acetylocholiny, hormony tarczycy i markery zapalne, są wskazane w zależności od podejrzenia etiologii, np. miastenii gravis czy olbrzymiokomórkowego zapalenia tętnic.
astygmatyzm, choroba Gravesa-Basedowa, diplopia, diplopia jednooczna, diplopia obuoczna, diplopia pionowa, diplopia pozioma, dystrofia rogówki, elektromiografia pojedynczego włókna, hormony tarczycy, miastenia gravis, mięśnie oczne, olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic, orbitopatia tarczycowa, porażenie nerwu bloczkowego, porażenie nerwu odwodzącego, porażenie nerwu okoruchowego, przeciwciała przeciwko receptorowi acetylocholiny, przetoka tętniczo-żylna, rezonans magnetyczny, stożek rogówki, stwardnienie rozsiane, tomografia komputerowa, zaćma, zakrzepica zatoki jamistej, zapalenie opon mózgowych, zapalenie zatok, zespół suchego oka, zez - Leksykon chorób i schorzeń
Keratoconus – Objawy
Keratoconus to postępujące, niezapalne schorzenie rogówki, charakteryzujące się ścieńczeniem i stożkowatym uwypukleniem, prowadzącym do nieregularnego astygmatyzmu i pogorszenia widzenia. Choroba zwykle rozpoczyna się w okresie dojrzewania lub wczesnej dorosłości, z progresją trwającą 10-20 lat, a następnie stabilizacją w czwartej dekadzie życia. Progresja jest szybsza u młodszych pacjentów, zwłaszcza dzieci, i może być monitorowana za pomocą parametrów takich jak maksymalna keratometria (Kmax), zmiany w tylnej powierzchni rogówki, grubość rogówki w najcieńszym punkcie oraz zmiany refrakcji (np. przesunięcie miopijne o ≥0,5 D lub wzrost cylindra o ≥1,0 D w ciągu 12 miesięcy). Objawy obejmują początkowo łagodne zaburzenia widzenia, które z czasem nasilają się do znacznego zniekształcenia obrazu, diplopii jednoocznej, a w zaawansowanych stadiach – bliznowacenia i nieregularnego kształtu rogówki, co utrudnia korekcję soczewkami kontaktowymi.
aberracja wyższego rzędu, astygmatyzm, astygmatyzm nieregularny, badanie lampą szczelinową, bliznowacenie rogówki, cross-linking rogówki, diplopia jednooczna, ektazja rogówki, keratoconus, keratometria maksymalna, krótkowzroczność, nabłonek rogówki, najlepsza skorygowana ostrość wzroku, pierścień Fleischera, promieniowanie ultrafioletowe A, przeszczep rogówki, ryboflawina, ścieńczenie rogówki, soczewka gazoprzepuszczalna, stożek rogówki, topografia rogówki, zaburzenie widzenia - Leksykon chorób i schorzeń
Podwójne widzenie – Epidemiologia
Podwójne widzenie (diplopia) stanowi istotny problem kliniczny, z roczną liczbą około 804 647 wizyt ambulatoryjnych i 49 790 wizyt na oddziałach ratunkowych w USA, gdzie 70,4% wizyt ambulatoryjnych odbywa się u okulistów. Diplopia dzieli się na jednooczną (25,1%) i dwuoczną (74,9%), z dominującą etiologią naczyniową (28,66%) i pourazową (24,66%). W oddziałach ratunkowych około 15% przypadków wiąże się z poważnymi diagnozami neurologicznymi, takimi jak udar niedokrwienny mózgu. Częstość występowania diplopii wzrasta z wiekiem, szczególnie u osób powyżej 60. roku życia, bez predylekcji płciowej czy rasowej. Wśród chorób współistniejących istotne są cukrzyca, nadciśnienie tętnicze, jaskra, choroba Parkinsona, stwardnienie rozsiane oraz nowotwory, które mogą powodować diplopię poprzez różne mechanizmy patogenetyczne, w tym porażenia nerwów czaszkowych, zwłaszcza nerwu VI.
AMD, choroba autoimmunologiczna, choroba naczyniowa, choroba tarczycy, diplopia, diplopia jednooczna, heteroforia, meningitis, miastenia, nadciśnienie, niedowidzenie, oczopląs, podwójne widzenie, porażenie nerwu czaszkowego, porażenie nerwu odwodzącego, prezbiopia, przemijający atak niedokrwienny, retinopatia, SM, strabizm, TIA, udar niedokrwienny, zapalenie oczodołu, zapalenie tętnicy skroniowej