funkcja lewej komory
Funkcja lewej komory jest kluczowym parametrem oceny wydolności serca. Lewa komora odpowiada za pompowanie natlenowanej krwi do układu naczyniowego, dostarczając tlen i składniki odżywcze do wszystkich tkanek organizmu. Prawidłowa funkcja lewej komory warunkuje utrzymanie odpowiedniego rzutu serca i ciśnienia tętniczego.
W ocenie funkcji lewej komory szczególne znaczenie ma frakcja wyrzutowa (LVEF), która określa stosunek objętości wyrzutowej do objętości końcoworozkurczowej. Prawidłowa LVEF wynosi powyżej 50-55%. Obniżenie frakcji wyrzutowej poniżej tych wartości może świadczyć o niewydolności serca z obniżoną frakcją wyrzutową (HFrEF). Inne parametry oceny funkcji lewej komory obejmują objętość końcoworozkurczową i końcowoskurczową, indeks masy mięśnia serca czy parametry odkształcenia miokardium.
Diagnostyka funkcji lewej komory opiera się głównie na badaniach obrazowych, wśród których złotym standardem jest echokardiografia. Inne metody obejmują rezonans magnetyczny serca (CMR), tomografię komputerową oraz badania radioizotopowe. Zaburzenia funkcji lewej komory mogą wynikać z wielu przyczyn, w tym choroby wieńcowej, kardiomiopatii, wad zastawkowych, nadciśnienia tętniczego czy chorób układowych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Ramipril Actavis 5 mg
Ramipril Actavis, dostępny w dawkach 5 mg i 10 mg w formie tabletek, jest inhibitorem ACE o szerokim spektrum zastosowań w kardiologii i nefrologii. Lek wykazuje potwierdzoną skuteczność w leczeniu nadciśnienia tętniczego, zarówno w monoterapii, jak i terapii skojarzonej, obniżając ciśnienie skurczowe i rozkurczowe. Ponadto, Ramipril Actavis jest rekomendowany w profilaktyce sercowo-naczyniowej u pacjentów z jawną chorobą miażdżycową (np. choroba niedokrwienna serca, przebyty udar, choroba naczyń obwodowych) oraz u chorych z cukrzycą i dodatkowymi czynnikami ryzyka. Lek wykazuje także działanie nefroprotekcyjne w cukrzycowej nefropatii kłębuszkowej (mikroalbuminuria, białkomocz) oraz w nefropatii niecukrzycowej z białkomoczem ≥3 g/dobę. W niewydolności serca poprawia funkcję lewej komory i wydolność wysiłkową, a w prewencji wtórnej po zawale mięśnia sercowego zmniejsza umieralność, gdy jest włączany powyżej 48 godzin od zdarzenia.
białkomocz, choroba naczyń obwodowych, choroba niedokrwienna serca, ciśnienie tętnicze, cukrzyca, działanie nefroprotekcyjne, funkcja lewej komory, inhibitor konwertazy angiotensyny, leczenie skojarzone, lek przeciwnadciśnieniowy, mikroalbuminuria, monoterapia, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, nefropatia kłębuszkowa, nefropatia niecukrzycowa, nietolerancja laktozy, niewydolność serca, ostra faza zawału, prewencja wtórna, profilaktyka sercowo-naczyniowa, ramipril, schorzenie układu sercowo-naczyniowego, terapia skojarzona, udar mózgu, wydolność wysiłkowa, zawał mięśnia sercowego - Leksykon chorób i schorzeń
Miażdżyca – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Miażdżyca tętnic wieńcowych jest przewlekłą chorobą układu krążenia, której prognozowanie opiera się na ocenie tradycyjnych czynników ryzyka oraz zaawansowanych technik obrazowania i uczenia maszynowego. Kluczowym markerem prognostycznym jest wskaźnik uwapnienia tętnic wieńcowych (CAC), który koreluje z ryzykiem choroby wieńcowej i zdarzeń sercowo-naczyniowych. Ocena całkowitej powierzchni blaszki miażdżycowej (TPA) w tętnicach szyjnych przewyższa pomiar grubości kompleksu intima-media (IMT) w predykcji zawału mięśnia sercowego. Zaawansowane metody obrazowania, takie jak tomografia komputerowa tętnic wieńcowych (CTCA) i ultrasonografia wewnątrznaczyniowa (IVUS), pozwalają na identyfikację cech blaszki (np. obciążenie blaszką ≥70%, minimalna średnica światła ≤4,0 mm, cienkowłóknista czapeczka ateromatu), które są niezależnymi predyktorami poważnych zdarzeń sercowo-naczyniowych (MACE). W badaniu PROSPECT HR dla obciążenia blaszką ≥70% wynosił 5,03 (95% CI 2,51-10,11, p≤0,001).
autonomiczny układ nerwowy, blaszka miażdżycowa, choroba tętnic wieńcowych, embolizacja dystalna, funkcja lewej komory, MACE, miażdżyca, miażdżyca dużych tętnic, miażdżyca tętnic wieńcowych, miażdżycowa choroba sercowo-naczyniowa, migotanie przedsionków, niestabilna dławica piersiowa, niewydolność serca, ostry zespół wieńcowy, terapia hipolipemizująca, tomografia komputerowa klatki piersiowej, troponina T, uczenie maszynowe, udar mózgu, udar niedokrwienny, ultrasonografia wewnątrznaczyniowa, wskaźnik uwapnienia tętnic wieńcowych, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie sercowo-naczyniowe, zwapnienie tętnic wieńcowych - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Normodipine 5 mg
Lek Normodipine zawiera amlodypinę w dawkach 5 mg lub 10 mg w postaci bezylanu, dostępny w formie tabletek. Przeciwwskazania do stosowania obejmują nadwrażliwość na amlodypinę lub pochodne dihydropirydyny oraz na substancje pomocnicze, ciężkie niedociśnienie tętnicze, wstrząs (w tym kardiogenny), zwężenie drogi odpływu z lewej komory (np. ciężka stenoza aortalna) oraz hemodynamicznie niestabilną niewydolność serca po świeżo przebytym zawale mięśnia sercowego. Stosowanie leku w tych stanach może prowadzić do poważnych powikłań, w tym zagrożenia życia, dlatego konieczne jest dokładne zebranie wywiadu i ocena stanu klinicznego pacjenta przed rozpoczęciem terapii.
amlodypina, beta-bloker, bezylan amlodypiny, bloker kanału wapniowego, dihydropirydyna, funkcja lewej komory, gradient ciśnienia, inhibitor ACE, lek przeciwnadciśnieniowy, niedociśnienie tętnicze, niestabilność hemodynamiczna, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, sartan, stenoza aortalna, wazodylatacja, wstrząs kardiogenny, zawał mięśnia sercowego, zwężenie drogi odpływu - Leksykon chorób i schorzeń
Amyloidoza – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Amyloidoza łańcuchów lekkich (AL) charakteryzuje się odkładaniem nieprawidłowo sfałdowanych białek amyloidowych, z zajęciem serca jako głównym czynnikiem determinującym śmiertelność. Mediana przeżycia pacjentów z potwierdzonym zajęciem serca wynosi około 1,5 roku, a w stadium IIIb zaawansowanej amyloidozy sercowej spada do 4-6 miesięcy. Kluczowymi biomarkerami prognostycznymi są NT-proBNP, troponina sercowa (cTn) oraz różnica stężeń wolnych łańcuchów lekkich (dFLC), gdzie wartości dFLC ≥ 29,4 mg/dL (kappa) lub ≥ 18,2 mg/dL (lambda) korelują z gorszym przeżyciem (10,9 vs 37,1 miesiąca, p < 0,001). Systemy oceny stopnia zaawansowania, takie jak Mayo2004/European, wykorzystujące poziomy NT-proBNP i troponiny, skutecznie różnicują ryzyko pacjentów. Ponadto, funkcjonalne parametry lewej komory, w tym globalne odkształcenie podłużne (HR 1,12; p=0,007) oraz objętość końcowo-skurczowa (HR 1,02; p=0,001), są niezależnymi predyktorami rokowania.
amyloidoza, amyloidoza AL, amyloidoza łańcuchów lekkich, amyloidoza sercowa, amyloidoza systemowa, biomarkery sercowe, biopsja mięśnia sercowego, frakcja wyrzutowa, funkcja lewej komory, funkcja serca, klasa czynnościowa NYHA, komórki plazmatyczne, minimalna choroba resztkowa, niewydolność serca, NT-proBNP, odpowiedź hematologiczna, przerost lewej komory, skurczowe ciśnienie w tętnicy płucnej, stratyfikacja ryzyka, troponina sercowa - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Atram 25 25 mg
Karwedylol, substancja czynna preparatu Atram, jest nieselektywnym beta-adrenolitykiem z dodatkową blokadą receptorów alfa1-adrenergicznych (kod ATC: C07AG02), co nadaje mu unikalny profil farmakodynamiczny. Jego działanie obejmuje wazodylatację poprzez blokadę alfa1, obniżenie obwodowego oporu naczyniowego oraz hamowanie układu renina-angiotensyna-aldosteron przez blokadę receptorów beta, co skutkuje zmniejszeniem aktywności reninowej osocza i rzadkim występowaniem retencji płynów. Karwedylol nie wykazuje wewnętrznej aktywności sympatykomimetycznej, stabilizuje błony komórkowe i posiada właściwości przeciwutleniające, co potwierdzono zarówno in vitro, jak i in vivo. W przeciwieństwie do klasycznych beta-blokerów, nie zaburza profilu lipidowego (zachowany stosunek HDL/LDL) ani równowagi elektrolitowej, a także nie wpływa negatywnie na czynność nerek i obwodowy przepływ krwi, minimalizując ryzyko objawów takich jak uczucie zimna kończyn.
aktywność reninowa osocza, aktywność sympatykomimetyczna, antagonista wapnia, choroba niedokrwienna serca, dializoterapia, działanie beta-adrenolityczne, działanie przeciwdławicowe, działanie przeciwniedokrwienne, enancjomer, funkcja lewej komory, hemodializoterapia, kardiomiopatia rozstrzeniowa, lipoproteina o dużej gęstości, lipoproteina o małej gęstości, nadciśnienie nerkopochodne, nadciśnienie tętnicze, obciążenie następcze serca, obciążenie wstępne serca, opór obwodowy, pacjent dializowany, profil lipidowy, przepływ nerkowy krwi, przeszczepienie nerki, przewlekła niewydolność nerek, przewlekła niewydolność serca, receptor alfa-adrenergiczny, receptor alfa1-adrenergiczny, receptor beta-adrenergiczny, równowaga elektrolitowa, śmiertelność, stabilizacja błon komórkowych, stres oksydacyjny, układ renina-angiotensyna-aldosteron, właściwość przeciwutleniająca, wolny rodnik tlenowy, zaburzenie czynności lewej komory - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Concor Cor 1,25 1,25 mg
Concor Cor (bisoprolol fumaranu) jest wskazany w leczeniu stabilnej, przewlekłej niewydolności serca z zaburzoną czynnością skurczową lewej komory. Lek dostępny jest w dawkach 1,25 mg, 2,5 mg, 3,75 mg oraz 7,5 mg, co pozwala na precyzyjne dostosowanie terapii do indywidualnych potrzeb pacjenta. Tabletki o dawkach 2,5 mg, 3,75 mg i 7,5 mg posiadają rowek dzielący, umożliwiający podział na równe części, co zwiększa elastyczność dawkowania. Wskazania do stosowania obejmują pacjentów ze stabilnym stanem klinicznym, potwierdzonym zaburzeniem kurczliwości lewej komory (najczęściej ocenianym echokardiograficznie) oraz koniecznością kontroli częstości rytmu serca i redukcji obciążenia następczego.
beta-adrenolityk, bisoprolol, dekompensacja niewydolności serca, dysfunkcja skurczowa lewej komory, echokardiografia, funkcja lewej komory, kontrola rytmu serca, niewydolność lewej komory, obciążenie następcze, objawy niewydolności serca, ostra niewydolność serca, przewlekła niewydolność serca, układ współczulny, zaburzenia kurczliwości serca, zaburzona czynność skurczowa lewej komory, zaostrzenie niewydolności serca - Leksykon substancji czynnych
Propafenon – Wskazania do stosowania
Propafenon w postaci chlorowodorku jest lekiem antyarytmicznym klasy IC, stosowanym w terapii objawowych tachyarytmii nadkomorowych, takich jak częstoskurcz węzłowy, częstoskurcz nadkomorowy u pacjentów z zespołem Wolffa-Parkinsona-White’a oraz napadowe migotanie przedsionków, a także ciężkich, objawowych tachyarytmii komorowych zagrażających życiu. Preparaty dostępne na polskim rynku to Polfenon, Rytmonorm oraz Tonicard, w formie tabletek powlekanych o dawkach 150 mg i 300 mg oraz roztworu do wstrzykiwań (3,5 mg/ml, 70 mg/ampułka) stosowanego w nagłych przypadkach wymagających szybkiego działania. Propafenon jest wskazany wyłącznie w sytuacjach, gdy arytmia powoduje istotne objawy kliniczne lub stanowi zagrożenie dla pacjenta, a jego stosowanie wymaga potwierdzenia rozpoznania oraz wykluczenia przeciwwskazań, w tym oceny funkcji lewej komory serca i parametrów przewodzenia na EKG.
amiodaron, badanie elektrokardiograficzne, badanie holterowskie, badanie laboratoryjne, chlorowodorek propafenonu, częstoskurcz nadkomorowy, częstoskurcz węzłowy, działanie antyarytmiczne, działanie proarytmiczne, echokardiografia, forma parenteralna, funkcja lewej komory, kołatanie serca, lek antyarytmiczny, napadowe migotanie przedsionków, roztwór do wstrzykiwań, strukturalna choroba serca, tabletka powlekana, tachyarytmia komorowa, tachyarytmia nadkomorowa, węzeł przedsionkowo-komorowy, zaburzenie rytmu serca, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Amlodipine Bluefish 5 mg
Amlodypina, będąca pochodną dihydropirydyny i działająca jako bloker kanałów wapniowych, jest przeciwwskazana u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze preparatu Amlodipine Bluefish (5 mg). Bezwzględne przeciwwskazania obejmują ciężkie niedociśnienie tętnicze, wstrząs (w tym kardiogenny), zwężenie drogi odpływu z lewej komory (np. znaczną stenozę aortalną) oraz hemodynamicznie niestabilną niewydolność serca po ostrym zawale mięśnia sercowego. Mechanizm działania amlodypiny polega na rozszerzaniu naczyń obwodowych, co w wymienionych stanach może prowadzić do niebezpiecznego spadku ciśnienia tętniczego, hipoperfuzji narządowej oraz pogorszenia funkcji skurczowej mięśnia sercowego.
amlodypina, amlodypiny bezylan, blokery kanałów wapniowych, działanie inotropowe ujemne, działanie wazodylatacyjne, echokardiografia, funkcja lewej komory, funkcja skurczowa lewej komory, hipoperfuzja narządowa, hipoperfuzja wieńcowa, nadwrażliwość na substancję czynną, niedociśnienie tętnicze, niedotlenienie narządów, niestabilna niewydolność serca, obciążenie wstępne, ostry zawał mięśnia sercowego, pochodna dihydropirydyny, preload, reakcja alergiczna, rozszerzanie naczyń krwionośnych, stenoza aortalna, wstrząs anafilaktyczny, wstrząs kardiogenny, zaburzenie perfuzji tkankowej, zwężenie drogi odpływu z lewej komory, zwężenie zastawki aortalnej - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Pricoron 10 mg
Pricoron to lek zawierający peryndopryl z argininą, dostępny w dawkach 5 mg i 10 mg, należący do inhibitorów ACE. Wskazania obejmują nadciśnienie tętnicze (zarówno pierwotne, niezależnie od stopnia zaawansowania), stabilną chorobę wieńcową oraz objawową niewydolność serca (tylko dawka 5 mg). Peryndopryl działa poprzez rozszerzenie naczyń krwionośnych, co ułatwia pompowanie krwi i obniża ciśnienie tętnicze, z efektem utrzymującym się przez 24 godziny, umożliwiając dawkowanie raz na dobę. W stabilnej chorobie wieńcowej lek zmniejsza ryzyko incydentów sercowo-naczyniowych, poprawiając perfuzję wieńcową i redukując obciążenie serca. W niewydolności serca peryndopryl poprawia funkcję lewej komory, zmniejszając obciążenie wstępne i następcze.
antagonista wapnia, beta-adrenolityk, choroba naczyń mózgowych, choroby współistniejące, ciśnienie tętnicze, diuretyk, efekt hipotensyjny, funkcja lewej komory, funkcja serca, glikozydy nasercowe, hiperkaliemia, incydent sercowo-naczyniowy, incydent sercowy, inhibitor konwertazy angiotensyny, lek przeciwpłytkowy, miażdżyca, nadciśnienie tętnicze, nietolerancja laktozy, niewydolność serca, obciążenie wstępne, perfuzja wieńcowa, peryndopryl z argininą, pierwotne nadciśnienie tętnicze, stabilna choroba wieńcowa, stężenie kreatyniny, terapia skojarzona, upośledzona funkcja nerek, zabieg rewaskularyzacyjny, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Amlopin 5 mg 5 mg
Amlodypina, będąca antagonistą kanałów wapniowych z grupy dihydropirydyn, dostępna w dawkach 5 mg i 10 mg (w postaci bezylanu), jest szeroko stosowana w leczeniu nadciśnienia tętniczego oraz choroby niedokrwiennej serca. Bezwzględne przeciwwskazania do jej stosowania obejmują nadwrażliwość na substancję czynną lub pomocnicze, ciężkie niedociśnienie tętnicze, stan wstrząsu (w tym kardiogennego), istotne zwężenie drogi odpływu z lewej komory (np. zwężenie zastawki aortalnej) oraz niestabilną hemodynamicznie niewydolność serca po ostrym zawale mięśnia sercowego. Podanie amlodypiny w tych stanach może prowadzić do pogorszenia perfuzji narządowej, destabilizacji hemodynamicznej oraz ryzyka dekompensacji sercowej.
amlodypina bezylan, antagonista wapnia, badanie echokardiograficzne, choroba niedokrwienna serca, dekompensacja hemodynamiczna, działanie inotropowo ujemne, działanie wazodylatacyjne, dziurawiec, funkcja lewej komory, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, ketokonazol, lek hipotensyjny, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na substancję czynną, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, okres półtrwania leku, pochodna dihydropirydyny, reakcja anafilaktyczna, ryfampicyna, rytonawir, wstrząs, wstrząs kardiogenny, zaburzenie funkcji wątroby, zaburzenie perfuzji narządowej, zawał mięśnia sercowego, zwężenie zastawki aortalnej - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba zastawki mitralnej – Objawy
Choroba zastawki mitralnej obejmuje różnorodne patologie wpływające na funkcję zastawki mitralnej, takie jak niedomykalność (regurgitacja), zwężenie (stenoza) oraz wypadanie płatka (prolaps). Przebieg kliniczny jest zróżnicowany, od bezobjawowego do zaawansowanego z objawami niewydolności serca, dusznością, kołataniem serca i obrzękami. Progresja choroby zależy od czynników ryzyka, takich jak wiek powyżej 50 lat, płeć męska, nadciśnienie tętnicze, BMI oraz zmiany strukturalne zastawki i powiększenie lewego przedsionka i komory. Niedomykalność klasyfikuje się w stadia A-D, gdzie stadium D charakteryzuje się ciężką niedomykalnością z objawami duszności w spoczynku, zmęczenia i dysfunkcji lewej komory. Ostra niedomykalność stanowi stan zagrożenia życia wymagający pilnej interwencji.
arytmia, choroba zastawki mitralnej, duszność, duszność wysiłkowa, dysfunkcja lewej komory, dyspnea, echokardiogram, funkcja lewej komory, infekcyjne zapalenie wsierdzia, kołatanie serca, krwioplucie, lewa komora serca, lewy przedsionek, mięsień sercowy, migotanie przedsionków, nadciśnienie płucne, nadciśnienie tętnicze, nagła śmierć sercowa, niedomykalność zastawki mitralnej, niewydolność serca, powiększenie serca, prolaps zastawki, regurgitacja, stenoza, szmer sercowy, wskaźnik masy ciała, wypadanie płatka zastawki mitralnej, zastawka mitralna, zwężenie zastawki mitralnej - Leksykon chorób i schorzeń
Przepuklina mitralna – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Przepuklina zastawki mitralnej (MVP) dotyczy około 2-3% populacji i charakteryzuje się szerokim spektrum rokowania, z większością pacjentów pozostających bezobjawowymi i z prawie normalną długością życia. W badaniu długoterminowym (średnio 13,7 roku) u 53 pacjentów z MVP, 15% doświadczyło powikłań, takich jak postępująca niedomykalność mitralna (MR), migotanie komór, infekcyjne zapalenie wsierdzia, z czego 2 pacjentów zmarło z powodu MVP. Czynniki prognostyczne gorszego rokowania obejmują obecność niedomykalności mitralnej, dysfunkcję skurczową lewej komory, wiek >50 lat, powiększenie lewego przedsionka, wiotki płatek zastawki oraz migotanie przedsionków. Około 5-10% pacjentów rozwija ciężką MR, która znacząco pogarsza rokowanie, zwłaszcza u osób z obniżoną funkcją lewej komory, gdzie ryzyko zgonu wynosi 20% w ciągu roku i 50% w ciągu 5 lat bez interwencji chirurgicznej.
algorytm XGBoost, dysfunkcja skurczowa lewej komory, funkcja lewej komory, infekcyjne zapalenie wsierdzia, migotanie komór, migotanie przedsionków, naprawa zastawki mitralnej, niedomykalność mitralna, niewydolność serca, obserwacja kontrolna, ocena kardiologiczna, operacja kardiochirurgiczna, powiększenie lewego przedsionka, przepuklina mitralna, uczenie maszynowe, wada zastawkowa serca, wymiana zastawki, zdarzenie zakrzepowo-zatorowe - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Ramve 10 mg 10 mg
Lek Ramve 10 mg, zawierający ramipryl jako substancję czynną, jest inhibitorem ACE stosowanym w leczeniu nadciśnienia tętniczego, prewencji sercowo-naczyniowej u pacjentów wysokiego ryzyka (w tym z chorobą wieńcową, przebytym udarem, zaburzeniami naczyń obwodowych oraz cukrzycą z dodatkowymi czynnikami ryzyka), a także w terapii nefropatii kłębuszkowej (mikroalbuminuria 30-300 mg/dobę, makroproteinuria ≥ 3 g/dobę) oraz objawowej niewydolności serca. Ponadto, lek jest wskazany w prewencji wtórnej po ostrym zawale mięśnia sercowego u pacjentów z objawami niewydolności serca, rozpoczynając terapię nie wcześniej niż 48 godzin po zdarzeniu. Dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane, rozpoczynając od mniejszych dawek i stopniowo zwiększając do dawki docelowej 10 mg, z uwzględnieniem stanu klinicznego i czynności nerek pacjenta.
albuminuria, aterotromboza, choroba wieńcowa, choroby nerek, cukrzyca, cukrzycowa nefropatia kłębuszkowa, czynnik ryzyka sercowo-naczyniowego, efekt pierwszej dawki, funkcja lewej komory, funkcja nerek, hiperkaliemia, hipotensja, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, kapsułka twarda, lek hipotensyjny, lek moczopędny, lek moczopędny oszczędzający potas, makroproteinuria, mikroalbuminuria, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, nefropatia kłębuszkowa, niewydolność serca, ostra faza zawału, potas w surowicy, prewencja sercowo-naczyniowa, prewencja wtórna po zawale, ramipryl, udar mózgu, zaburzenia układu sercowo-naczyniowego, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Tertens-AM 1,5 mg + 5 mg
Produkt leczniczy Tertens-AM, zawierający indapamid i amlodypinę, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancje czynne (indapamid, amlodypinę), inne sulfonamidy, pochodne dihydropirydyny oraz na substancje pomocnicze, w tym laktozę jednowodną. Nie należy stosować leku u osób z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min), encefalopatią wątrobową, ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, hipokaliemią, ciężkim niedociśnieniem tętniczym, wstrząsem (w tym kardiogennym), zwężeniem drogi odpływu z lewej komory serca (np. zwężeniem zastawki aorty dużego stopnia) oraz hemodynamicznie niestabilną niewydolnością serca po ostrym zawale mięśnia sercowego. Indapamid, jako diuretyk tiazydopodobny, może nasilać utratę potasu, co w przypadku hipokaliemii zwiększa ryzyko poważnych zaburzeń rytmu serca.
amlodypina, ciężka niewydolność nerek, ciężkie niedociśnienie tętnicze, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, diuretyk tiazydopodobny, działanie hipotensyjne, encefalopatia wątrobowa, funkcja lewej komory, hemodynamicznie niestabilna niewydolność serca, hipokaliemia, indapamid, klirens kreatyniny, laktoza jednowodna, pochodna dihydropirydyny, przepływ wieńcowy, rozszerzenie naczyń obwodowych, sulfonamid, tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu, wstrząs, wstrząs kardiogenny, zaburzenie hemodynamiczne, zaburzenie perfuzji narządowej, zaburzenie rytmu serca, zawał mięśnia sercowego, zwężenie drogi odpływu z lewej komory serca, zwężenie zastawki aorty - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Carvedilol-ratiopharm 6,25 mg
Karwedylol, substancja czynna leku Carvedilol-ratiopharm, jest wskazany w leczeniu nadciśnienia tętniczego samoistnego, przewlekłej stabilnej dławicy piersiowej oraz jako leczenie wspomagające umiarkowanej do ciężkiej stabilnej niewydolności serca. Dostępny jest w dawkach 6,25 mg, 12,5 mg oraz 25 mg, co pozwala na indywidualne dostosowanie terapii. Mechanizm działania opiera się na blokadzie receptorów alfa- i beta-adrenergicznych, co skutkuje obniżeniem oporu obwodowego, zmniejszeniem zapotrzebowania mięśnia sercowego na tlen oraz poprawą przepływu wieńcowego. W niewydolności serca karwedylol poprawia funkcję lewej komory i zmniejsza ryzyko progresji choroby oraz hospitalizacji.
Carvedilol-ratiopharm, choroba wieńcowa, diuretyk, epizod dławicowy, funkcja lewej komory, funkcja nerek, glikozyd naparstnicy, inhibitor ACE, karwedylol, laktoza jednowodna, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie tętnicze samoistne, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, opór obwodowy, pojemność minutowa serca, progresja choroby, przepływ wieńcowy, przewlekła dławica piersiowa, stabilna niewydolność serca, zaostrzenie niewydolności serca, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy