mimowolne ruchy

Mimowolne ruchy (dyskineza) to niekontrolowane, nieprawidłowe ruchy ciała, które występują bez udziału woli pacjenta. Mogą one przybierać różne formy, takie jak drżenie, pląsawica, dystonia, tiki, mioklonie czy atetoza. Najczęściej dotyczą kończyn, twarzy, szyi lub tułowia i mogą mieć charakter rytmiczny lub nieregularny.

Etiologia mimowolnych ruchów jest zróżnicowana i obejmuje choroby neurodegeneracyjne (choroba Parkinsona, pląsawica Huntingtona), zaburzenia metaboliczne, choroby naczyniowe mózgu, infekcje OUN, zatrucia lekami lub toksynami, czy polekowe dyskinezy (szczególnie po neuroleptykach, lewodopie). Mogą też towarzyszyć zaburzeniom psychicznym lub występować jako efekt uboczny farmakoterapii.

Diagnostyka mimowolnych ruchów wymaga dokładnego wywiadu klinicznego, badania neurologicznego oraz często badań obrazowych (MRI, CT), elektrofizjologicznych (EEG, EMG) i laboratoryjnych. Leczenie zależy od przyczyny podstawowej i może obejmować farmakoterapię (leki przeciwdrgawkowe, przeciwparkinsonowskie, blokery kanałów wapniowych), zabiegi neurochirurgiczne (DBS – głęboka stymulacja mózgu) lub terapię toksyną botulinową.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Propofol Baxter

Propofol Baxter to emulsja do wstrzykiwań zawierająca 20 mg propofolu/ml, stosowana do sedacji podczas zabiegów chirurgicznych i diagnostycznych. W trakcie podawania konieczne jest ciągłe monitorowanie pacjenta pod kątem hipotensji, niedrożności dróg oddechowych oraz hipoksemii. Propofol może wywoływać mimowolne ruchy, co stanowi ryzyko podczas procedur wymagających unieruchomienia. Wskazane jest odczekanie do pełnego wybudzenia pacjenta przed przeniesieniem lub wypisem, gdyż działanie uspokajające może utrzymywać się do 12 godzin, a w pojedynczych przypadkach obserwuje się wydłużony czas wybudzania z towarzyszącym wzrostem napięcia mięśniowego. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z zaburzeniami serca, układu oddechowego, nerek, wątroby, hipowolemią oraz w złym stanie ogólnym, podając lek wolniej i monitorując funkcje życiowe. Propofol może indukować bradykardię, czasem prowadzącą do zatrzymania akcji serca, co wymaga rozważenia podania leków przeciwcholinergicznych.
arytmia serca, bradykardia, ciśnienie śródczaszkowe, depresja krążeniowo-oddechowa, emulsja do wstrzykiwań, hepatomegalia, hiperkaliemia, hiperlipidemia, hipowolemia, klirens propofolu, kwasica metaboliczna, lek przeciwcholinergiczny, mimowolne ruchy, napad drgawkowy, napięcie mięśniowe, neurotoksyczność, niedobór tlenu, niedrożność dróg oddechowych, niewydolność nerek, niewydolność płucna, niewydolność serca, obniżenie ciśnienia krwi, ostra porfiria, padaczka, posocznica, przepływ mózgowy, rabdomioliza, uraz głowy, uzależnienie od propofolu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności serca, zaburzenie czynności układu oddechowego, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie metabolizmu tłuszczów, zaburzenie mitochondrialne, zakażenie dróg oddechowych, zatrzymanie akcji serca, zespół Brugadów, zespół popropofolowy, znieczulenie ogólne, żywienie pozajelitowe
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Torecan 6,5 mg/ml

Lek Torecan zawiera tietyloperazynę w stężeniu 6,5 mg/ml w formie roztworu do wstrzykiwań i wymaga indywidualnego dostosowania dawki w zależności od nasilenia objawów klinicznych. Standardowa dawka wynosi 6,5 mg jeden do trzech razy na dobę, podawana głównie domięśniowo. W stanach nagłych dopuszcza się podanie dożylne jednej ampułki (6,5 mg), jednak ze względu na ryzyko niedociśnienia tętniczego podanie to powinno być powolne i ograniczone do wyjątkowych sytuacji. Profilaktycznie w celu zapobiegania nudnościom i wymiotom pooperacyjnym zaleca się podanie 6,5 mg domięśniowo na około 30 minut przed zakończeniem zabiegu. U pacjentów geriatrycznych (≥75 lat) leczenie nie powinno przekraczać dwóch miesięcy ze względu na ryzyko objawów pozapiramidowych.
droga parenteralna, jabłczan, metabolizm leku, mimowolne ruchy, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, nudności pooperacyjne, objawy pozapiramidowe, parametry czynności wątroby, pirosiarczyn sodu, roztwór do wstrzykiwań, sorbitol, tietyloperazyna, Torecan, upośledzona funkcja wątroby, wstrzyknięcie domięśniowe, wstrzyknięcie dożylne, wymioty pooperacyjne, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Propofol-Lipuro

Propofol-Lipuro (propofol 10 mg/ml) jest emulsją do wstrzykiwań lub infuzji, wymagającą podawania wyłącznie przez personel z odpowiednim przeszkoleniem anestezjologicznym lub specjalistów intensywnej terapii. Podczas stosowania konieczne jest ciągłe monitorowanie parametrów życiowych pacjenta, w tym drożności dróg oddechowych, wentylacji, saturacji tlenem oraz dostępności sprzętu resuscytacyjnego. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko hipotensji, niedrożności dróg oddechowych i desaturacji, które mogą wymagać natychmiastowej interwencji. W trakcie sedacji z zachowaniem świadomości mogą wystąpić mimowolne ruchy pacjenta, co w przypadku zabiegów wymagających unieruchomienia może wymagać pogłębienia sedacji lub zastosowania środków zwiotczających. Po zakończeniu podawania leku pacjent musi być w pełni wybudzony przed przeniesieniem, a czas wybudzania zwykle nie przekracza 12 godzin, choć mogą wystąpić wydłużenia z towarzyszącym wzrostem napięcia mięśniowego.
anestezjologia, asystolia, atropina, bradykardia, depresja oddechowa, desaturacja, drgawki, drożność dróg oddechowych, działanie wagolityczne, hipotensja, hipowolemia, klirens, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwdrgawkowy, mimowolne ruchy, napięcie nerwu błędnego, niedrożność dróg oddechowych, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność układu oddechowego, niewydolność wątroby, oddział intensywnej terapii, padaczka, pojemność minutowa serca, propofol, sedacja z zachowaniem świadomości, upośledzenie świadomości, uzależnienie od propofolu, wyniszczenie, zwiększone napięcie mięśniowe
Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Olanzapine +pharma 5 mg

Olanzapina, składnik preparatu Olanzapine +pharma, wykazuje działania niepożądane, które mogą istotnie obniżać zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Do najczęstszych należą senność (≥1/100 pacjentów), zawroty głowy, objawy pozapiramidowe (akatyzja, parkinsonizm, dyskineza), niedociśnienie ortostatyczne oraz działanie antycholinergiczne, które mogą powodować zaburzenia widzenia i koncentracji. W początkowej fazie terapii zaleca się wstrzymanie od prowadzenia pojazdów do czasu ustalenia indywidualnej reakcji pacjenta na lek. Konieczne jest monitorowanie nasilenia objawów oraz informowanie pacjenta o ryzyku związanym z jednoczesnym stosowaniem alkoholu lub innych substancji nasilających działanie uspokajające olanzapiny.
akatyzja, częstoskurcz, dyskineza, dyzartria, działanie antycholinergiczne, mimowolne ruchy, niedociśnienie ortostatyczne, objawy pozapiramidowe, obniżony poziom świadomości, olanzapina, parkinsonizm, pobudzenie i agresywność, przedawkowanie olanzapiny, senność, śpiączka, zaburzenia akomodacji oka, zaburzenia koordynacji, zaburzenia widzenia, zasłabnięcie, zawroty głowy
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Torecan 6,5 mg

Produkt leczniczy Torecan zawiera tietyloperazynę w dawce 6,5 mg (dimaleinian tietyloperazyny) i jest stosowany w dawkowaniu od 6,5 mg do 19,5 mg na dobę, podawanym 1-3 razy dziennie w zależności od nasilenia objawów. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek dawkowanie wymaga indywidualnego dostosowania i zachowania ostrożności, natomiast u osób z zaburzeniami czynności wątroby konieczne jest monitorowanie parametrów wątrobowych podczas stosowania leku, zwłaszcza przy dużych dawkach lub długotrwałej terapii. U pacjentów w wieku ≥75 lat leczenie powinno trwać nie dłużej niż 2 miesiące, z rozważeniem niższych dawek początkowych i ścisłym monitorowaniem działań niepożądanych, w szczególności mimowolnych ruchów. Lek nie jest zalecany u dzieci poniżej 15 roku życia ze względu na brak danych klinicznych.
badanie laboratoryjne, dimaleinian tietyloperazyny, dolegliwość żołądkowa, laktoza jednowodna, mimowolne ruchy, monitorowanie czynności wątroby, nietolerancja cukrów, objaw niepożądany, parametry funkcji wątroby, sacharoza, substancja czynna, tabletka powlekana, tietyloperazyna, Torecan, wywiad medyczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon substancji czynnych
Cylastatyna – Przedawkowanie

Cylastatyna jest stosowana wyłącznie w połączeniu z imipenemem, najczęściej w równych dawkach 500 mg + 500 mg, w preparatach takich jak Imipenem + Cilastatin AptaPharma czy Imipenem/Cilastatin Kabi. Przedawkowanie tej kombinacji manifestuje się głównie objawami neurologicznymi (drgawki, stany dezorientacji, splątanie, drżenie), żołądkowo-jelitowymi (nudności, wymioty) oraz sercowo-naczyniowymi (hipotensja, bradykardia). Brak jest precyzyjnych danych dotyczących dawek wywołujących poszczególne objawy oraz specyficznego antidotum dla tej kombinacji leków.
bradykardia, cylastatyna, dezorientacja, drgawki, drżenie, funkcja nerek, funkcja wątroby, hemodializa, hipotensja, imipenem, imipenem z cylastatyną, mimowolne ruchy, napad drgawkowy, napad toniczno-kloniczny, niedociśnienie tętnicze, nudności, ośrodkowy układ nerwowy, parametry życiowe, splątanie, wymioty, zaburzenie neurologiczne, zaburzenie sercowo-naczyniowe, zaburzenie świadomości, zaburzenie żołądkowo-jelitowe
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Memotropil 800 mg

Memotropil, zawierający piracetam w dawce 800 mg, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na piracetam, inne pochodne pirolidonu oraz substancje pomocnicze, w tym lak z żółcienią pomarańczową (E 110, 0,01 mg/tabletka), żółcienią chinolinową (E 104, 1,90 mg/tabletka) oraz lecytynę sojową (1,68 mg/tabletka). Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z alergią na soję lub orzeszki ziemne, u których stosowanie leku jest przeciwwskazane. Ponadto, Memotropil nie powinien być stosowany u osób ze schyłkową niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 20 ml/min) ze względu na ryzyko kumulacji piracetamu i zwiększonego ryzyka działań niepożądanych.
farmakoterapia, funkcja nerek, klirens kreatyniny, krwawienie śródmózgowe, lecytyna sojowa, Memotropil, mimowolne ruchy, nadwrażliwość, nadwrażliwość na soję, nietolerancja leku, piracetam, pląsawica Huntingtona, pochodne pirolidonu, schyłkowa niewydolność nerek, stan neurologiczny, substancje pomocnicze, tabletki powlekane, żółcień chinolinowa, żółcień pomarańczowa
Leksykon leków
Przedawkowanie – Lynagex XR 165 mg

Przedawkowanie pregabaliny zawartej w preparacie Lusama (dostępne dawki: 82,5 mg, 165 mg, 330 mg, tabletki o przedłużonym uwalnianiu) może prowadzić do poważnych zaburzeń neurologicznych i psychiatrycznych. Najczęściej obserwowane objawy to senność, splątanie, pobudzenie oraz niepokój ruchowy, które odzwierciedlają depresyjny wpływ leku na ośrodkowy układ nerwowy. Rzadziej występują napady padaczkowe, w tym uogólnione toniczno-kloniczne, oraz śpiączka – stan bezpośrednio zagrażający życiu. W przypadku ciężkiego przedawkowania, zwłaszcza przy wystąpieniu śpiączki lub napadów, konieczna jest intensywna opieka medyczna i monitorowanie funkcji życiowych pacjenta.
dezorientacja, drgawki toniczno-kloniczne, drożność dróg oddechowych, hemodializa, intensywna opieka medyczna, mimowolne ruchy, napad drgawkowy, napad padaczkowy, niepokój ruchowy, ośrodkowy układ nerwowy, pregabalina, śpiączka, stany splątania, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, zaburzenia neurologiczne i psychiatryczne, zaburzenie świadomości
Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Olanzapine Lekam 15 mg

Olanzapina powinna być stosowana u kobiet w wieku rozrodczym, planujących ciążę, będących w ciąży lub karmiących piersią wyłącznie po dokładnej analizie stosunku korzyści do ryzyka. Brak jest odpowiednich kontrolowanych badań u kobiet ciężarnych, dlatego lek należy stosować tylko wtedy, gdy korzyści terapeutyczne dla matki przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu. Szczególną ostrożność należy zachować w trzecim trymestrze ciąży, gdyż noworodki narażone na olanzapinę mogą wykazywać objawy pozapiramidowe i odstawienne, takie jak pobudzenie, hipertonia, hipotonia, drżenie, senność, zaburzenia oddechowe oraz trudności w karmieniu. W związku z tym noworodki wymagają bacznej obserwacji po urodzeniu.
drżenie, ekspozycja na lek, hipertonia, hipotonia, karmienie piersią, lek przeciwpsychotyczny, mimowolne ruchy, objawy odstawienne, objawy pozapiramidowe, obniżone napięcie mięśniowe, olanzapina, pobudzenie, senność, trudności w karmieniu, trymestr ciąży, wiek rozrodczy, wzmożone napięcie mięśniowe, zaburzenia oddechowe, zaburzenia ruchowe
Leksykon substancji czynnych
Tietyloperazyna – Dawkowanie i sposób podawania

Tietyloperazyna, o działaniu przeciwwymiotnym i przeciwpsychotycznym, jest dostępna w postaciach: tabletek powlekanych, czopków oraz roztworu do wstrzykiwań, każda zawierająca 6,5 mg substancji czynnej. Standardowe dawkowanie wynosi 6,5 mg jeden do trzech razy na dobę, niezależnie od formy podania. Roztwór do wstrzykiwań podaje się domięśniowo lub dożylnie, przy czym podanie dożylne powinno być ograniczone do sytuacji nagłych i wykonywane powoli ze względu na ryzyko niedociśnienia. W profilaktyce wymiotów pooperacyjnych zaleca się podanie 6,5 mg domięśniowo na 30 minut przed zakończeniem zabiegu.
czopek, metabolizm leku, mimowolne ruchy, niedociśnienie, podanie leku, postać farmaceutyczna, profilaktyka wymiotów, roztwór do wstrzykiwań, tabletka powlekana, tietyloperazyna, wymioty pooperacyjne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Torecan 6,5 mg

Torecan w postaci czopków doodbytniczych zawiera 6,5 mg tietyloperazyny (dimaleinian tietyloperazyny) i jest stosowany w leczeniu nudności i wymiotów. Zalecana dawka wynosi 6,5 mg (1 czopek) podawany 1-3 razy na dobę, z maksymalną dawką dobową 19,5 mg (3 czopki). Dawkowanie należy dostosować do nasilenia objawów i indywidualnej odpowiedzi pacjenta. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i wątroby konieczna jest ostrożność oraz ewentualne dostosowanie dawki, a w przypadku przewlekłego stosowania w dużych dawkach wskazane jest monitorowanie funkcji wątroby. Leku nie zaleca się stosować u dzieci poniżej 15 roku życia ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności. U osób w podeszłym wieku (≥75 lat) czas terapii nie powinien przekraczać 2 miesięcy z uwagi na ryzyko objawów pozapiramidowych, a dawkowanie powinno być ostrożnie modyfikowane pod kontrolą kliniczną.
choroba współistniejąca, dimaleinian tietyloperazyny, interakcje lekowe, mimowolne ruchy, nasilenie objawów, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nudności i wymioty, objawy pozapiramidowe, pacjent pediatryczny, pacjent w podeszłym wieku, parametry funkcji wątroby, podanie doodbytnicze, terapia przeciwwymiotna, tietyloperazyna, wywiad medyczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Propofol-Lipuro 2% (20 mg/ml) emulsja do wstrzykiwań lub infuzji

Propofol-Lipuro 2% to emulsja do wstrzykiwań zawierająca 20 mg/ml propofolu, przeznaczona do stosowania wyłącznie przez personel medyczny z odpowiednim przeszkoleniem anestezjologicznym lub specjalistycznym w intensywnej terapii. Podczas podawania konieczne jest ciągłe monitorowanie pacjenta, w tym parametrów hemodynamicznych i oddechowych, z zapewnieniem natychmiastowego dostępu do sprzętu podtrzymującego funkcje życiowe (utrzymanie drożności dróg oddechowych, sztuczna wentylacja, podawanie tlenu, resuscytacja). Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko hipotensji, niedrożności dróg oddechowych oraz desaturacji, zwłaszcza podczas sedacji z zachowaniem świadomości. Po zabiegu pacjent musi być w pełni wybudzony przed przeniesieniem, a czas wybudzania może się wydłużyć do 12 godzin, zwłaszcza u osób starszych lub z chorobami współistniejącymi. Zaleca się zapewnienie opieki osoby towarzyszącej oraz unikanie jednoczesnego stosowania innych środków uspokajających, w tym benzodiazepin, opiatów i alkoholu.
anestezjologia, asystolia, bradykardia, depresja oddechowa, desaturacja, desaturacja hemoglobiny, drożność dróg oddechowych, emulsja oleju w wodzie, emulsja tłuszczowa, hiperlipidemia, hipoproteinemia, hipotensja, hipowolemia, klirens propofolu, lek przeciwcholinergiczny, mimowolne ruchy, monitorowanie pacjenta, niedrożność dróg oddechowych, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, niewydolność serca, niewydolność wątroby, oddział intensywnej terapii, padaczka, powikłania układu oddechowego, resuscytacja, sedacja zabiegowa, uzależnienie lekowe, wybudzenie pacjenta, wzmożone napięcie mięśniowe, zaburzenia metabolizmu tłuszczów, zapalenie trzustki
Leksykon substancji czynnych
Bromowodorek dekstrometorfanu – Działania niepożądane

Bromowodorek dekstrometorfanu, stosowany w dawkach 12 mg (Gripblocker Express) oraz 15 mg (Gripex Noc), jest ośrodkowo działającym lekiem przeciwkaszlowym wykorzystywanym w terapii objawowej przeziębienia i grypy. Działania niepożądane obejmują głównie układ nerwowy (umiarkowane zmęczenie, zawroty głowy – częstość ≥1/1 000 do <1/100; senność, omamy – bardzo rzadko <1/10 000), przewód pokarmowy (nudności, wymioty – częstość ≥1/1 000 do <1/100) oraz reakcje nadwrażliwości (bardzo rzadko <1/10 000). Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko uzależnienia, które występuje bardzo rzadko, ale jest istotne zwłaszcza przy nadużywaniu leku, zwłaszcza w populacji młodych dorosłych i adolescentów. Przedawkowanie może prowadzić do poważnych objawów neurologicznych, kardiotoksyczności (tachykardia, wydłużenie QTc), a w ciężkich przypadkach do śpiączki, depresji oddechowej i drgawek.
ataksja, benzodiazepiny, bromowodorek dekstrometorfanu, depresja oddechowa, dezorientacja, drgawki, dystonia, działanie ośrodkowe, Gripblocker Express, Gripex Noc, hipertermia, kardiotoksyczność, mimowolne ruchy, nalokson, napad padaczkowy, napięcie mięśniowe, niewydolność oddechowa, nudności, objawy dyspeptyczne, oczopląs, omamy, omamy wzrokowe, osłupienie, pobudzenie, problemy żołądkowo-jelitowe, przedawkowanie dekstrometorfanu, psychoza toksyczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, senność, śpiączka, splątanie, substancja przeciwkaszlowa, tachykardia, uzależnienie, węgiel aktywny, wydłużenie odstępu QTc, wymioty, wzmożona pobudliwość, zaburzenia koordynacji ruchowej, zaburzenia percepcji, zaburzenia równowagi, zaburzenie rytmu serca, zawroty głowy, zespół serotoninowy, zmęczenie
Leksykon leków
Działania niepożądane – Provive 10 mg/ml

Provive (propofol 10 mg/ml, emulsja do wstrzykiwań/infuzji) jest stosowany w anestezjologii i intensywnej terapii do indukcji i podtrzymania znieczulenia. Indukcja przebiega zazwyczaj łagodnie, z minimalnymi objawami pobudzenia. Najczęstsze działania niepożądane to ból w miejscu wstrzyknięcia (≥1/10), który można ograniczyć podając lek do dużych żył przedramienia lub jednocześnie z lidokainą, oraz niedociśnienie tętnicze (≥1/100 do <1/10), które w sporadycznych przypadkach wymaga leczenia płynami dożylnymi i spowolnienia podawania propofolu. Inne często obserwowane działania to bradykardia, przemijający bezdech podczas indukcji, ból głowy oraz nudności i wymioty podczas wybudzania. Należy uwzględnić, że działania niepożądane mogą wynikać zarówno z leku, jak i z procedur medycznych lub stanu pacjenta.
anafilaksja, arytmia serca, asystolia, ból głowy, ból w miejscu wstrzyknięcia, bradykardia, ciężka bradykardia, depresja oddechowa, drgawki, emulsja do wstrzykiwań, gorączka pooperacyjna, hepatomegalia, hiperkaliemia, hiperlipidemia, indukcja znieczulenia, kwasica metaboliczna, leczenie inotropowe, martwica tkanek, mimowolne ruchy, napad padaczkowy, nastrój euforyczny, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność serca, nudności i wymioty, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, opistotonus, ostra niewydolność wątroby, podanie pozanaczyniowe, priapizm, procedura anestezjologiczna, propofol, rabdomioliza, skurcz oskrzeli, uniesienie odcinka ST, zabarwienie moczu, zakrzepica, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie żył, zespół Brugada, zespół propofolowy
Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Metoclopramidi hydrochloridum Noridem 5 mg/ml

Metoklopramid w postaci roztworu do wstrzykiwań (Metoclopramidi hydrochloridum Noridem, 5 mg/ml) może znacząco wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn ze względu na działania niepożądane takie jak senność, zawroty głowy, dyskinezy oraz dystonie. Objawy te prowadzą do zaburzeń równowagi, spowolnienia reakcji, mimowolnych ruchów oraz nieprawidłowej postawy ciała, co bezpośrednio obniża sprawność psychomotoryczną pacjenta. Szczególnie niebezpieczne są zaburzenia widzenia wynikające z wpływu leku na mięśnie gałkoruchowe, które mogą powodować trudności w ocenie sytuacji na drodze i wydłużony czas reakcji. Dawka stosowana w ampułce 2 ml zawierającej 10,54 mg metoklopramidu chlorowodorku jednowodnego (odpowiadająca 10 mg metoklopramidu chlorowodorku bezwodnego) niesie ze sobą istotne ryzyko wystąpienia tych działań niepożądanych.
benzodiazepina, dyskineza, dystonia, działanie niepożądane, efekt sedatywny, lek przeciwhistaminowy, Metoclopramidi hydrochloridum Noridem, metoklopramid, metoklopramid chlorowodorek bezwodny, metoklopramid chlorowodorek jednowodny, mimowolne ruchy, opioidowy lek przeciwbólowy, roztwór do wstrzykiwań, schorzenie neurologiczne, schorzenie psychiatryczne, senność, skurcz mięśni, sprawność psychofizyczna, sprawność psychomotoryczna, substancja czynna, zaburzenie widzenia, zawroty głowy
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Provive

Propofol wymaga specjalistycznej wiedzy anestezjologicznej oraz dostępności sprzętu resuscytacyjnego, w tym respiratorów, ze względu na ryzyko niedociśnienia, niedrożności dróg oddechowych i niedotlenienia. Monitorowanie pacjenta jest obligatoryjne, a podawanie leku przez operatora zabiegu jest przeciwwskazane. System TCI zaleca początkowe stężenie docelowe propofolu równe zero, co wymaga dostosowania dawek u pacjentów wcześniej leczonych tym lekiem. Propofol nie jest wskazany do sedacji u pacjentów z ASA IV oraz u noworodków i dzieci poniżej 1 miesiąca życia ze względu na zmniejszony i zmienny klirens, co zwiększa ryzyko przedawkowania i zapaści krążeniowo-oddechowej. Produkt Provive 20 mg/ml nie jest zalecany u dzieci poniżej 3 lat z powodu trudności w precyzyjnym dawkowaniu. Stosowanie propofolu w intensywnej terapii wiąże się z ryzykiem zespołu propofolowego, objawiającego się kwasicą metaboliczną, rabdomiolizą, hiperkaliemią, hepatomegalią, niewydolnością nerek, hiperlipidemią, zaburzeniami rytmu serca, zmianami w EKG (zespół Brugadów) oraz gwałtowną niewydolnością serca, szczególnie przy dawkach >4 mg/kg/h przez >48 godzin.
asystolia, bezdech, bradykardia, choroba mitochondrialna, ciśnienie śródczaszkowe, endoskopia diagnostyczna, hemoliza, hepatomegalia, hiperkalemia, hiperlipidemia, hipowolemia, indukcja znieczulenia, klasyfikacja ASA, klirens propofolu, kwasica metaboliczna, lecytyna, lek przeciwcholinergiczny, leki inotropowe, leki wazokonstrykcyjne, lidokaina, lizolecytyna, mimowolne ruchy, napięcie nerwu błędnego, niedociśnienie, niedotlenienie, niedrożność dróg oddechowych, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wielonarządowa, normotermia, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, posocznica, przepływ mózgowy, rabdomioliza, sedacja, sprzęt resuscytacyjny, steroidy, system TCI, uraz głowy, uzależnienie od propofolu, wyniszczenie organizmu, wzmożone napięcie mięśniowe, zaburzenia metaboliczne, zaburzenia metabolizmu tłuszczów, zaburzenia rytmu serca, zakażenie układu oddechowego, zapalenie nagłośni, zapaść krążeniowo-oddechowa, zespół Brugadów, zespół propofolowy, zespół przeciążenia tłuszczami, znieczulenie, znieczulenie ogólne
Leksykon substancji czynnych
Propofol – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności

Propofol jest anestetykiem dożylnym o szerokim zastosowaniu w anestezjologii i intensywnej terapii, wymagającym podawania wyłącznie przez wykwalifikowany personel medyczny z ciągłym monitorowaniem układu oddechowego i krążenia. Podawanie propofolu wiąże się z ryzykiem poważnych działań niepożądanych, takich jak hipotensja, bradykardia (w tym asystolia), depresja oddechowa oraz mimowolne ruchy pacjenta podczas sedacji. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z niewydolnością układu krążenia, oddechowego, nerek, wątroby, hipowolemią oraz u osób osłabionych. Klirens propofolu jest zależny od przepływu krwi, co wymaga dostosowania dawki u pacjentów z obniżoną pojemnością minutową serca. Zalecane jest unikanie podawania propofolu u noworodków i dzieci poniżej 16 lat do sedacji, ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności oraz ryzyko neurotoksyczności przy długotrwałym stosowaniu. Propofol może nasilać ryzyko drgawek u pacjentów z padaczką i jest przeciwwskazany podczas terapii elektrowstrząsowej.
anestezjologia i intensywna terapia, arytmia serca, asystolia, bezdech przemijający, bradykardia, choroba mitochondrialna, ciśnienie śródczaszkowe, desaturacja, drożność dróg oddechowych, EDTA, hepatomegalia, hiperkaliemia, hiperlipidemia, hipotensja, hipowolemia, klirens propofolu, kwasica metaboliczna, lek cholinolityczny, mimowolne ruchy, napięcie mięśniowe, napięcie nerwu błędnego, niedociśnienie tętnicze, niedrożność dróg oddechowych, niewydolność nerek, niewydolność układu krążenia, niewydolność układu oddechowego, niewydolność wątroby, normotermia, porfiria, przepływ mózgowy, rabdomioliza, resuscytacja, sedacja, wentylacja kontrolowana, zespół Brugada, zespół propofolowy
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Tetmodis 25 mg

Tetmodis 25 mg to preparat zawierający tetrabenazynę, stosowany w leczeniu hiperkinetycznych zaburzeń motorycznych w przebiegu choroby Huntingtona. Każda tabletka zawiera 25 mg substancji czynnej oraz 60,8 mg laktozy, co jest istotne u pacjentów z nietolerancją tego cukru. Lek jest wskazany u pacjentów z potwierdzoną diagnozą choroby Huntingtona, u których występują mimowolne ruchy (pląsawica, dyskineza) znacząco wpływające na funkcjonowanie, zwłaszcza gdy inne metody leczenia są niewystarczające lub w przypadku nasilonych objawów hiperkinetycznych. Tabletki są żółte, okrągłe, z linią podziału umożliwiającą podzielenie dawki na 12,5 mg, co pozwala na precyzyjne dostosowanie terapii.
choroba Huntingtona, choroba neurodegeneracyjna, dyskineza, działania niepożądane, mimowolne ruchy, nietolerancja laktozy, ośrodkowy układ nerwowy, pląsawica, tetrabenazyna
Leksykon leków
Przedawkowanie – ApoRopin 4 mg

Przedawkowanie ropinirolu, substancji czynnej ApoRopin dostępnego w tabletkach o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 2 mg, 4 mg i 8 mg, stanowi poważne zagrożenie ze względu na nadmierną stymulację receptorów dopaminergicznych. Objawy kliniczne obejmują nudności i wymioty (związane z działaniem na ośrodek wymiotny), hipotensję ortostatyczną, zaburzenia świadomości od senności do majaczenia, dyskinezy, halucynacje (głównie wzrokowe), pobudzenie psychoruchowe oraz tachykardię. Mechanizmy tych objawów wynikają z nadmiernej aktywacji receptorów dopaminergicznych w ośrodkowym układzie nerwowym oraz wpływu na układ sercowo-naczyniowy i limbiczny. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów w podeszłym wieku, z niewydolnością wątroby lub nerek oraz u osób przyjmujących inhibitory CYP1A2, które mogą zwiększać stężenie ropinirolu.
antagonista dopaminy, dyskineza, działanie dopaminergiczne, halucynacja, hipotensja ortostatyczna, inhibitor CYP1A2, leczenie podtrzymujące funkcje życiowe, metoklopramid, mimowolne ruchy, neuroleptyk, nudności i wymioty, ośrodek wymiotny, parametr hemodynamiczny, pobudzenie psychoruchowe, postać o przedłużonym uwalnianiu, receptor dopaminergiczny, ropinirol, strefa wyzwalająca wymioty, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, tachykardia, układ limbiczny, zaburzenia świadomości