chemioterapia wysokiego ryzyka wymiotów
Chemioterapia wysokiego ryzyka wymiotów obejmuje protokoły leczenia, które wywołują nudności i wymioty u ponad 90% pacjentów, jeśli nie zastosuje się odpowiedniej profilaktyki przeciwwymiotnej. Do tej kategorii należą m.in. schematy zawierające cisplatynę w dawce powyżej 50 mg/m², wysokie dawki cyklofosfamidu (>1500 mg/m²), dakarbazyny oraz połączenie antracyklin z cyklofosfamidem.
Standardem postępowania w przypadku chemioterapii wysokiego ryzyka wymiotów jest trójlekowa profilaktyka przeciwwymiotna składająca się z antagonisty receptora NK1 (np. aprepitant, netupitant), antagonisty receptora 5-HT3 (np. ondansetron, palonosetron) oraz deksametazonu. Taka kombinacja powinna być wdrożona przed rozpoczęciem chemioterapii i kontynuowana przez określony czas po jej zakończeniu.
Skuteczne zapobieganie nudnościom i wymiotom w tej grupie pacjentów ma kluczowe znaczenie dla utrzymania jakości życia, zapewnienia prawidłowego odżywienia oraz zwiększenia compliance w odniesieniu do dalszego leczenia onkologicznego. W niektórych przypadkach rozważa się dodanie do standardowej profilaktyki czwartego leku, najczęściej olanzapiny, szczególnie u pacjentów z wysokim ryzykiem nudności i wymiotów opóźnionych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Aprepitant Viatris 80 mg/125 mg
Aprepitant Viatris w dawkach 125 mg i 80 mg, dostępny w formie kapsułek twardych, jest wskazany do profilaktyki nudności i wymiotów indukowanych chemioterapią przeciwnowotworową o wysokim i umiarkowanym ryzyku emetogennym u dorosłych oraz młodzieży powyżej 12 roku życia. Lek zawiera aprepitant oraz sacharozę (125 mg lub 80 mg w zależności od dawki kapsułki) i jest przeznaczony wyłącznie do stosowania w terapii skojarzonej z innymi lekami przeciwwymiotnymi, takimi jak antagoniści receptora 5-HT3 i kortykosteroidy, co jest kluczowe dla optymalizacji efektu przeciwwymiotnego podczas chemioterapii.
antagonista receptora 5-HT3, aprepitant, chemioterapia przeciwnowotworowa, chemioterapia wysokiego ryzyka wymiotów, kapsułka twarda, kortykosteroid, leczenie onkologiczne, leczenie skojarzone, lek przeciwwymiotny, nudności i wymioty, potencjał emetogenny, sacharoza, terapia przeciwnowotworowa, wywoływanie wymiotów - Leksykon leków
Działania niepożądane – Aprepitant Aurovitas 125 mg/80 mg
Profil bezpieczeństwa aprepitantu został oceniony u około 6500 dorosłych oraz 184 pacjentów pediatrycznych, głównie w kontekście profilaktyki nudności i wymiotów związanych z chemioterapią o wysokim (HEC) i umiarkowanym (MEC) ryzyku. U dorosłych z HEC najczęściej obserwowano działania niepożądane takie jak czkawka (4,6% vs 2,9%), podwyższenie aktywności AlAT (2,8% vs 1,1%), niestrawność (2,6% vs 2,0%), zaparcia (2,4% vs 2,0%), ból głowy (2,0% vs 1,8%) oraz zmniejszenie łaknienia (2,0% vs 0,5%). W populacji MEC najczęściej zgłaszano zmęczenie (1,4% vs 0,9%), a u dzieci czkawkę (3,3% vs 0,0%) i zaczerwienienie twarzy (1,1% vs 0,0%). Rzadkie, ale poważne działania niepożądane obejmują reakcje anafilaktyczne, zespół Stevensa-Johnsona oraz toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka. Monitorowanie enzymów wątrobowych, liczby neutrofili oraz stężenia sodu jest kluczowe podczas terapii aprepitantem.
aminotransferaza alaninowa, bradykardia, chemioterapia umiarkowanego ryzyka wymiotów, chemioterapia wysokiego ryzyka wymiotów, częstomocz, dyspepsja, fosfataza zasadowa, fotowrażliwość, gorączka neutropeniczna, hiponatremia, infekcja gronkowcowa, jadłowstręt, niedokrwistość, nudności i wymioty pooperacyjne, obrzęk, perforacja wrzodu dwunastnicy, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, refluks żołądkowo-przełykowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zaburzenia poznawcze, zakażenie drożdżakowe, zapalenie okrężnicy neutropeniczne, zapalenie spojówek, zaparcie, zespół Stevensa-Johnsona, zgaga