leki indukujące enzymy wątrobowe

Leki indukujące enzymy wątrobowe stanowią grupę substancji farmakologicznych, które stymulują aktywność enzymów cytochromu P450 (CYP450) w wątrobie. Ten mechanizm prowadzi do przyspieszenia metabolizmu wielu leków, co może skutkować zmniejszeniem ich stężenia w surowicy i osłabieniem działania terapeutycznego.

Do najważniejszych induktorów enzymatycznych należą: karbamazepina, fenytoina, fenobarbital, prymidon, ryfampicyna oraz ziele dziurawca. Indukcja enzymatyczna jest procesem stopniowym, zwykle rozpoczynającym się po kilku dniach stosowania leku i osiągającym maksimum po 1-2 tygodniach. Po odstawieniu induktora efekt może utrzymywać się przez kilka dni do kilku tygodni.

Klinicznie zjawisko indukcji enzymatycznej ma szczególne znaczenie w kontekście interakcji lekowych. Może prowadzić do istotnego zmniejszenia skuteczności jednocześnie stosowanych leków, w tym doustnych środków antykoncepcyjnych, leków przeciwzakrzepowych, immunosupresyjnych czy przeciwnowotworowych. U pacjentów przyjmujących induktory enzymatyczne często konieczne jest zwiększenie dawki innych stosowanych leków lub wybór alternatywnych preparatów niepodlegających metabolizmowi wątrobowemu.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Przedawkowanie – Fluxin (500 mg + 200 mg + 25 mg)/ml

Preparat Fluxin zawiera paracetamol (500 mg), kwas askorbinowy (200 mg) oraz maleinian feniraminy (25 mg), których przedawkowanie może prowadzić do poważnych powikłań. Przedawkowanie maleinianu feniraminy wiąże się z ryzykiem wystąpienia drgawek, zaburzeń świadomości, a nawet śpiączki, szczególnie u dzieci. Paracetamol w dawkach przekraczających zalecane może powodować w pierwszych 24 godzinach objawy prodromalne takie jak bladość, nudności, wymioty, brak apetytu i bóle brzucha, a następnie w okresie 12-48 godzin rozwija się uszkodzenie wątroby, zaburzenia metabolizmu glukozy i kwasica metaboliczna. Ciężkie zatrucie może skutkować encefalopatią, krwotokami, hipoglikemią, obrzękiem mózgu oraz ostrą niewydolnością nerek z objawami bólu lędźwiowego i krwiomoczu. Kwas askorbinowy w dawkach powyżej 1 g/dobę u pacjentów z niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej (G6PD) może wywołać hemolizę, a także powodować oparzenia błony śluzowej żołądka, biegunkę i bóle brzucha.
chroniczne niedożywienie, drgawki, encefalopatia, hemoliza, hepatotoksykologia, hipoglikemia, kwas askorbowy, kwasica metaboliczna, leki indukujące enzymy wątrobowe, maleinian feniraminy, metionina, N-acetylocysteina, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedobór G6PD, niewydolność wątroby, obrzęk mózgu, ostra martwica kanalików nerkowych, ostra niewydolność nerek, paracetamol, śpiączka, toksykologia, węgiel aktywny, witamina C, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia świadomości, zapalenie trzustki
Leksykon leków
Przedawkowanie – Kivenul 200 mg + 500 mg

Przedawkowanie leku Kivenul, zawierającego 200 mg ibuprofenu i 500 mg paracetamolu na tabletkę, stanowi poważne zagrożenie zdrowotne ze względu na toksyczne działanie obu substancji. Dawki toksyczne ibuprofenu u dzieci przekraczają 400 mg/kg masy ciała, a u dorosłych efekt toksyczny jest mniej przewidywalny. Paracetamol stwarza ryzyko hepatotoksyczności już przy dawce 5 g u pacjentów z czynnikami ryzyka oraz przy dawce 10 g (20 tabletek Kivenul) u osób zdrowych. Objawy przedawkowania obejmują zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego, układu nerwowego, metaboliczne, hematologiczne, a także uszkodzenie wątroby i nerek. Wczesne objawy ibuprofenu pojawiają się w pierwszych godzinach, natomiast toksyczność paracetamolu manifestuje się po 12-48 godzinach, co wymaga długotrwałego monitorowania pacjenta.
astma oskrzelowa, dawka toksyczna ibuprofenu, drgawki, encefalopatia, hepatotoksyczność, hipoglikemia, ibuprofen z paracetamolem, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwasica metaboliczna, leki indukujące enzymy wątrobowe, leki przeciwpadaczkowe, martwica kanalików nerkowych, mukowiscydoza, N-acetylocysteina, nadużywanie alkoholu, niedobór glutationu, niewydolność wątroby, obrzęk mózgu, okres półtrwania ibuprofenu, ostra niewydolność nerek, szumy uszne, uszkodzenie wątroby, węgiel aktywny, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia widzenia, zakażenie HIV, zapalenie trzustki, zawroty głowy
Leksykon substancji czynnych
Nifuratel – Interakcje

Nifuratel wykazuje korzystny profil interakcji farmakologicznych, co potwierdzają badania kliniczne oraz wieloletnie monitorowanie bezpieczeństwa stosowania. Nie odnotowano istotnych interakcji z innymi lekami zarówno w postaci doustnej (Macmiror 200 mg tabletki powlekane), jak i miejscowej dopochwowej (Macmiror Complex maść dopochwowa, Macmiror Complex 500 globulki). Jedyną klinicznie istotną interakcją jest reakcja disulfiramowa wywołana jednoczesnym spożyciem alkoholu etylowego, objawiająca się zaczerwienieniem twarzy i ciała, bólem i zawrotami głowy, tachykardią, spadkiem ciśnienia tętniczego, nudnościami, wymiotami oraz uczuciem duszności. Mechanizm tej interakcji polega na hamowaniu przez nifuratel enzymu dehydrogenazy aldehydowej, co prowadzi do akumulacji aldehydu octowego. Pacjentów należy poinformować o konieczności unikania alkoholu podczas terapii oraz przez 48 godzin po jej zakończeniu.
aldehyd octowy, dehydrogenaza aldehydowa, globulki dopochwowe, hipotensja, inhibitor enzymów wątrobowych, interakcja fizykochemiczna, lek przeciwzakrzepowy, leki indukujące enzymy wątrobowe, Macmiror Complex, maść dopochwowa, metabolit, nifuratel, nystatyna, pochodna nitrofuranu, reakcja disulfiramowa, tachykardia
Leksykon substancji czynnych
Lewonorgestrel – Dawkowanie i sposób podawania

Lekarz powinien zwrócić uwagę na różnorodność dawkowania lewonorgestrelu w zależności od formy farmaceutycznej i wskazań klinicznych. W antykoncepcji awaryjnej stosuje się jednorazową dawkę 1,5 mg (1500 μg) jak najszybciej, najlepiej w ciągu 12 godzin, nie później niż 72 godziny po stosunku, z koniecznością powtórzenia dawki w przypadku wymiotów w ciągu 3 godzin. U pacjentek przyjmujących leki indukujące enzymy wątrobowe zaleca się podwójną dawkę 3 mg lub preferowanie wkładki miedzianej (Cu-IUD). W złożonych tabletkach antykoncepcyjnych lewonorgestrel występuje w dawkach od 50 μg do 150 μg, zwykle w połączeniu z etynyloestradiolem (20–40 μg), przy schematach 21 dni aktywnych i 7 dni przerwy lub placebo. W przypadku pominięcia tabletki, szczególnie przy opóźnieniu >12 godzin, konieczne jest stosowanie dodatkowej antykoncepcji lub zmiana schematu przyjmowania. Systemy domaciczne (IUS) zawierają od 13,5 mg do 52 mg lewonorgestrelu, uwalniając od 6 do 20 μg/24h, z czasem działania od 3 do 8 lat, stosowane zarówno w antykoncepcji, jak i leczeniu nadmiernych krwawień miesiączkowych. Systemy transdermalne (np. Fem 7 Combi) dostarczają 10 μg/24h lewonorgestrelu w fazie II terapii, stosowanej w cyklu 4-tygodniowym z wymianą co 7 dni.
antykoncepcja awaryjna, antykoncepcja postkoitalna, etynyloestradiol, hormonalna terapia zastępcza, inwolucja macicy, krwawienie z odstawienia, leki indukujące enzymy wątrobowe, lewonorgestrel, nadmierne krwawienie miesiączkowe, progestagen, rozszerzenie kanału szyjki macicy, system terapeutyczny domaciczny, system transdermalny, tabletki antykoncepcyjne, wkładka wewnątrzmaciczna z miedzią, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Paracetamol Biofarm 500 mg

Paracetamol Biofarm w dawce 500 mg jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na paracetamol lub substancje pomocnicze, ciężką niewydolnością wątroby oraz nerek, a także u osób z chorobą alkoholową. W przypadku ciężkiej dysfunkcji wątroby i nerek metabolizm i eliminacja paracetamolu są znacznie upośledzone, co zwiększa ryzyko akumulacji toksycznych metabolitów i uszkodzenia hepatocytów. Alkohol dodatkowo indukuje enzymy mikrosomalne wątroby, nasilając hepatotoksyczne działanie leku nawet przy standardowych dawkach. W takich sytuacjach stosowanie Paracetamolu Biofarm 500 mg jest bezwzględnie odradzane, a konieczne jest rozważenie alternatywnych metod leczenia.
charakterystyka produktu leczniczego, choroba alkoholowa, dawka terapeutyczna, działanie niepożądane, enzymy mikrosomalne wątroby, hepatotoksyczność, hepatotoksyczność paracetamolu, leki indukujące enzymy wątrobowe, metabolity hepatotoksyczne, metabolizm paracetamolu, modyfikacja dawkowania, nadwrażliwość na paracetamol, niedobór glutationu, niedożywienie, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, przedawkowanie, toksyczne metabolity, upośledzenie funkcji wątroby, uszkodzenie hepatocytów
Leksykon leków
Przedawkowanie – Metafen 200 mg + 325 mg

Metafen zawiera ibuprofen (200 mg) oraz paracetamol (325 mg), których przedawkowanie może prowadzić do poważnych powikłań, zwłaszcza hepatotoksyczności związanej z paracetamolem. Dawka toksyczna paracetamolu u dorosłych wynosi ≥10 g (około 31 tabletek Metafenu), co wiąże się z wysokim ryzykiem uszkodzenia wątroby, natomiast dawka ≥5 g (około 15 tabletek) może być toksyczna u pacjentów z czynnikami ryzyka, takimi jak przewlekłe stosowanie leków indukujących enzymy wątrobowe, nadużywanie alkoholu czy niedobór glutationu. Objawy przedawkowania paracetamolu pojawiają się w ciągu pierwszych 24 godzin i obejmują nudności, wymioty, ból brzucha oraz jadłowstręt, a w ciągu 12-48 godzin mogą rozwinąć się ciężkie powikłania, takie jak niewydolność wątroby, encefalopatia, kwasica metaboliczna, a nawet zgon. Ibuprofen w przedawkowaniu wywołuje głównie objawy ze strony przewodu pokarmowego, ale w ciężkich przypadkach może prowadzić do zaburzeń neurologicznych, kwasicy metabolicznej, niewydolności nerek oraz zaostrzenia astmy oskrzelowej.
arytmia, astma oskrzelowa, białkomocz, czas protrombinowy, diazepam, drgawki, encefalopatia, fenobarbital, fenytoina, hepatotoksyczność, ibuprofen, karbamazepina, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwiomocz, kwasica metaboliczna, leki indukujące enzymy wątrobowe, leki rozszerzające oskrzela, lorazepam, martwica kanalików nerkowych, metionina, mukowiscydoza, N-acetylocysteina, nefrotoksyczność, niedobór glutationu, niewydolność wątroby, obrzęk mózgu, ośrodkowy układ nerwowy, ostra niewydolność nerek, paracetamol, prymidon, ryfampicyna, śpiączka, uszkodzenie wątroby, węgiel aktywny, zaburzenie neurologiczne, zapalenie trzustki
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Metafen Paracetamol 500 mg

Metafen Paracetamol w dawce 500 mg jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na paracetamol lub substancje pomocnicze, ciężką niewydolnością nerek oraz wątroby, a także u osób z chorobą alkoholową. W tych stanach metabolizm i eliminacja paracetamolu są zaburzone, co prowadzi do kumulacji leku i zwiększonego ryzyka działań niepożądanych, w tym hepatotoksyczności i nefrotoksyczności. Szczególnie istotne jest unikanie leku u pacjentów z indukcją enzymów wątrobowych przez alkohol lub inne leki, gdyż zwiększa to produkcję toksycznego metabolitu NAPQI, co potęguje uszkodzenie wątroby.
biotransformacja paracetamolu, charakterystyka produktu leczniczego, choroba alkoholowa, ciężka niewydolność nerek, dawka terapeutyczna, detoksykacja metabolitów, dostosowanie dawki, działanie hepatotoksyczne, hepatotoksyczność, indukcja enzymów wątrobowych, leki indukujące enzymy wątrobowe, metabolizm paracetamolu, modyfikacja dawkowania, monitorowanie funkcji wątroby, nadwrażliwość na paracetamol, NAPQI, niewydolność wątroby, reakcja uczuleniowa, toksyczny metabolit, uszkodzenie wątroby, wyczerpanie glutationu
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Paracetamol Farmina 500 mg

Przed zastosowaniem preparatu Paracetamol Farmina w formie czopków (250 mg lub 500 mg) konieczne jest wykluczenie bezwzględnych przeciwwskazań, takich jak nadwrażliwość na paracetamol lub składniki pomocnicze, ciężka niewydolność nerek i/lub wątroby oraz choroba alkoholowa. U pacjentów z zaawansowaną niewydolnością narządów dochodzi do zaburzeń metabolizmu i eliminacji leku, co zwiększa ryzyko kumulacji toksycznych metabolitów i hepatotoksyczności, nawet przy standardowych dawkach. Szczególną ostrożność należy zachować u osób z przewlekłym alkoholizmem, gdzie indukcja enzymów wątrobowych i zmniejszone rezerwy glutationu potęgują toksyczne działanie NAPQI. W takich przypadkach stosowanie paracetamolu może prowadzić do poważnego uszkodzenia wątroby.
choroba alkoholowa, cytochrom P450, farmakoterapia pacjenta, funkcja narządowa, hepatotoksyczność, indukcja enzymów wątrobowych, interakcja lekowa, kumulacja leku, lek przeciwbólowy i przeciwgorączkowy, leki indukujące enzymy wątrobowe, marskość wątroby, metabolizm paracetamolu, N-acetylo-p-benzochinoimina, nadwrażliwość na substancję czynną, przewlekłe zapalenie wątroby, reakcja nadwrażliwości, rezerwy glutationu, stłuszczenie wątroby, toksyczny metabolit paracetamolu, umiarkowana niewydolność nerek, uszkodzenie wątroby
Leksykon leków
Przedawkowanie – Paracetamol MEDICINAE 500 mg

Przedawkowanie paracetamolu stanowi poważne zagrożenie hepatotoksyczne, szczególnie u dorosłych przyjmujących dawki ≥10 g (20 tabletek po 500 mg), choć dawka ≥5 g może uszkodzić wątrobę u pacjentów z czynnikami ryzyka, takimi jak przewlekłe stosowanie leków indukujących enzymy wątrobowe (karbamazepina, fenobarbiton, fenytoina, prymidon, ryfampicyna, ziele dziurawca), przewlekłe nadużywanie alkoholu czy stany związane z niedoborem glutationu (np. zaburzenia odżywiania, mukowiscydoza, HIV, kacheksja). Kliniczna dynamika zatrucia obejmuje wczesną fazę (do 24 h) z niespecyficznymi objawami jak nudności, wymioty i ból brzucha, następnie fazę uszkodzenia wątroby (12-48 h) z kwasicą metaboliczną i zaburzeniami gospodarki węglowodanowej, a w ciężkich przypadkach rozwija się ostra niewydolność wątroby z encefalopatią, krwotokami, hipoglikemią i obrzękiem mózgu. Niezależnie od uszkodzenia wątroby może wystąpić ostra niewydolność nerek z martwicą kanalików, objawiająca się bólem lędźwiowym, krwiomoczem i białkomoczem. Rzadziej obserwuje się zaburzenia rytmu serca i zapalenie trzustki.
encefalopatia, fenobarbiton, fenytoina, hepatotoksyczność paracetamolu, kacheksja, karbamazepina, kwasica metaboliczna, leki indukujące enzymy wątrobowe, martwica kanalików nerkowych, metionina, mukowiscydoza, N-acetylocysteina, niedobór glutationu, obrzęk mózgu, ostra niewydolność nerek, ostra niewydolność wątroby, prymidon, przedawkowanie paracetamolu, ryfampicyna, stężenie paracetamolu w osoczu, uszkodzenie wątroby, węgiel aktywny, zaburzenie odżywiania, zaburzenie rytmu serca, zakażenie HIV, zapalenie trzustki, ziele dziurawca
Leksykon leków
Interakcje leku – Levothyroxine Accord 100 mcg

Lewotyroksyna sodowa (Levothyroxine Accord) wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wpływać na jej skuteczność terapeutyczną oraz metabolizm. Substancje takie jak cholestyramina, kolestypol, preparaty zawierające glin, żelazo, wapń, sukralfat, orlistat, sewelamer, inhibitory pompy protonowej oraz produkty sojowe mogą znacząco zmniejszać wchłanianie lewotyroksyny, co wymaga odpowiedniego odstępu czasowego między podaniem leków lub monitorowania funkcji tarczycy i dostosowania dawki. Leki indukujące enzymy wątrobowe (barbiturany, karbamazepina, ziele dziurawca), inhibitory proteazy, estrogeny, inhibitory kinazy tyrozynowej, amiodaron oraz leki takie jak propylotiouracyl, glikokortykoidy, beta-adrenolityki wpływają na metabolizm i działanie lewotyroksyny, często wymagając ścisłej kontroli parametrów tarczycy i modyfikacji dawki. Szczególną uwagę należy zwrócić na amiodaron ze względu na ryzyko indukcji zarówno nadczynności, jak i niedoczynności tarczycy, zwłaszcza u pacjentów z wolem guzkowym.
amiodaron, badania immunologiczne tarczycy, barbiturany, białka osocza, biotyna, chlorochina, cholestyramina i kolestypol, dikumarol, estrogeny, fenytoina, frakcja wolna hormonu, furosemid, glikokortykoidy, hormonalna terapia zastępcza, hormony tarczycy, imatynib, indynawir, inhibitory kinazy tyrozynowej, inhibitory pompy protonowej, inhibitory proteazy, karbamazepina, klirens wątrobowy, klofibrat, konwersja T4 do T3, leki beta-adrenolityczne, leki indukujące enzymy wątrobowe, leki przeciwcukrzycowe, leki przeciwzakrzepowe, leki wiążące kwasy żółciowe, leki zobojętniające, lewotyroksyna sodowa, lopinawir, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, orlistat, pochodne kumaryny, preparaty zawierające glin, propylotiouracyl, rytonawir, ryzyko krwawienia, sertralina, sewelamer, środki kontrastowe z jodem, streptawidyna, sukralfat, sunitynib, wchłanianie lewotyroksyny, wole guzkowe, ziele dziurawca
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Gripex Hot Intense 1000 mg + 50 mg + 12,2 mg

Gripex Hot Intense zawiera 1000 mg paracetamolu, 50 mg kofeiny oraz 12,2 mg chlorowodorku fenylefryny i jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki aktywne lub substancje pomocnicze (m.in. sacharoza 1,875 g, aspartam 33 mg, sorbitol 2,5 mg, sód 117,2 mg). Nie należy go stosować u osób przyjmujących jednocześnie inne preparaty zawierające paracetamol, kofeinę lub fenylefrynę, a także u pacjentów stosujących inhibitory MAO, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, zydowudynę, ciężką niewydolność wątroby lub nerek. Preparat jest przeciwwskazany u pacjentów z zaburzeniami sercowo-naczyniowymi, arytmiami, nadciśnieniem tętniczym, cukrzycą, guzem chromochłonnym nadnercza, nadczynnością tarczycy, jaskrą z zamkniętym kątem przesączania, rozrostem gruczołu krokowego oraz u osób z wrodzonym niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej i reduktazy methemoglobinowej. Ponadto, lek nie powinien być stosowany u kobiet w ciąży, karmiących piersią oraz dzieci poniżej 12. roku życia.
aminy sympatykomimetyczne, arytmia, chlorowodorek fenylefryny, choroba wrzodowa żołądka, ciśnienie wewnątrzgałkowe, działanie naczyniozwężające, fenylefryna, guz chromochłonny nadnercza, hepatotoksyczność paracetamolu, inhibitory monoaminooksydazy, jaskra z zamkniętym kątem, kofeina, leki indukujące enzymy wątrobowe, leki przeciwnadciśnieniowe, leki przeciwzakrzepowe, methemoglobinemia, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, nadwrażliwość, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, paracetamol, pheochromocytoma, przełom nadciśnieniowy, reduktaza methemoglobinowa, rozrost gruczołu krokowego, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, tyreotoksykoza, zaburzenia rytmu serca, zydowudyna
Leksykon leków
Przedawkowanie – Inflanor Plus 200 mg + 500 mg

Przedawkowanie Inflanor Plus, zawierającego paracetamol i ibuprofen, stanowi poważne zagrożenie zdrowotne, zwłaszcza ze względu na ryzyko opóźnionego, ciężkiego uszkodzenia wątroby. Dla dorosłych dawka toksyczna paracetamolu wynosi ≥10 g (≥20 tabletek), a u pacjentów z grup ryzyka już ≥5 g (≥10 tabletek). Czynniki zwiększające ryzyko to m.in. stosowanie leków indukujących enzymy wątrobowe, przewlekłe spożycie alkoholu oraz niedobór glutationu. Ibuprofen u dzieci może być toksyczny powyżej 400 mg/kg mc., natomiast u dorosłych dawka toksyczna nie jest precyzyjnie określona. Objawy przedawkowania paracetamolu rozwijają się etapowo: w pierwszych 24 h występują niespecyficzne symptomy (nudności, wymioty, ból brzucha), po 12-48 h pojawiają się zaburzenia metaboliczne i wzrost parametrów wątrobowych, a powyżej 48 h może dojść do encefalopatii, ostrej niewydolności wątroby i nerek. Ibuprofen wywołuje głównie objawy ze strony przewodu pokarmowego i OUN, a w ciężkich przypadkach kwasicę metaboliczną, wydłużenie INR oraz ostrą niewydolność nerek.
aminotransferazy, astma, białkomocz, bilirubina, czas protrombinowy, czynniki krzepnięcia krwi, dezorientacja, drgawki, encefalopatia, interwencja medyczna, jadłowstręt, kreatynina i mocznik, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwiomocz, kwasica metaboliczna, leki indukujące enzymy wątrobowe, leki rozszerzające oskrzela, metionina, morfologia krwi, N-acetylocysteina, niedobór glutationu, niewydolność wątroby, obrzęk mózgu, odwodnienie, ostra niewydolność nerek, paracetamol i ibuprofen, parametry hemodynamiczne, przeszczepienie narządu, śpiączka, szumy uszne, uszkodzenie wątroby, węgiel aktywny, zaburzenia rytmu serca, zapalenie trzustki
Leksykon leków
Przedawkowanie – Tantum Flu o smaku cytrynowym 600 mg + 10 mg

Przedawkowanie preparatu Tantum Flu (600 mg paracetamolu + 10 mg fenylefryny chlorowodorku) stanowi poważne zagrożenie zdrowotne, głównie z powodu toksyczności paracetamolu, której dawka toksyczna u dorosłych wynosi ≥10 g, a u pacjentów z grup ryzyka ≥5 g. Toksyczność paracetamolu manifestuje się w pierwszej dobie niespecyficznymi objawami, takimi jak bladość skóry, nudności, wymioty, brak łaknienia i ból brzucha, a uszkodzenie wątroby pojawia się po 12-48 godzinach. Ciężkie powikłania obejmują zaburzenia metabolizmu glukozy, kwasicę metaboliczną, encefalopatię, krwotoki, hipoglikemię, obrzęk mózgu, ostrą niewydolność nerek z ostrą martwicą kanalikową, arytmie serca oraz zapalenie trzustki. Fenylefryna chlorowodorek w dawkach wyższych niż toksyczne dla paracetamolu wywołuje objawy ze strony układu sercowo-naczyniowego (nadciśnienie, tachykardia, zapaść krążeniowa) oraz ośrodkowego układu nerwowego (nerwowość, splątanie, drgawki).
alergiczne zapalenie skóry, alfa-adrenolityk, arytmia serca, białkomocz, depresja oddechowa, encefalopatia, fenobarbital, fentolamina, fenytoina, hipoglikemia, jaskra zamkniętego kąta, karbamazepina, krwiomocz, krwotok, kwasica metaboliczna, leki indukujące enzymy wątrobowe, metionina, mukowiscydoza, N-acetylocysteina, niedobór glutationu, niewydolność wątroby, obrzęk mózgu, ostra martwica kanalikowa, ostra niewydolność nerek, pokrzywka, prymidon, przedawkowanie fenylefryny, przedawkowanie leku, przerost gruczołu krokowego, reakcja alergiczna, ryfampicyna, toksyczność paracetamolu, uszkodzenie wątroby, węgiel aktywny, zaburzenie hemodynamiczne, zaburzenie metabolizmu glukozy, zakażenie HIV, zapalenie trzustki, zapaść krążeniowa