etomidat
Etomidat to środek nasenny i anestetyk ogólny o krótkim czasie działania, stosowany głównie do indukcji znieczulenia ogólnego. Działa poprzez wzmocnienie aktywności receptora GABA-A w ośrodkowym układzie nerwowym, co prowadzi do depresji funkcji mózgu i wywoływania stanu znieczulenia.
Lek charakteryzuje się korzystnym profilem hemodynamicznym – powoduje minimalny spadek ciśnienia tętniczego i częstości akcji serca, co czyni go szczególnie przydatnym u pacjentów niestabilnych hemodynamicznie, w tym w stanach wstrząsowych. Etomidat podawany jest dożylnie, a jego działanie anestetyczne rozpoczyna się w ciągu 30-60 sekund i utrzymuje przez około 3-5 minut.
Istotnym ograniczeniem etomidatu jest jego wpływ na funkcję nadnerczy – hamuje syntezę kortyzolu poprzez blokowanie enzymu 11β-hydroksylazy, co może prowadzić do przejściowej niewydolności nadnerczy. Z tego powodu nie zaleca się jego długotrwałego stosowania ani podawania w ciągłym wlewie. Inne działania niepożądane obejmują ból w miejscu podania, mioklonie oraz nudności i wymioty po zabiegu.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Etomidate-Lipuro 2 mg/ml
Etomidate-Lipuro, zawierający 2 mg/ml etomidatu, jest dożylnym anestetykiem o krótkim czasie działania klinicznego, jednak jego wpływ na zdolności psychomotoryczne pacjenta utrzymuje się znacznie dłużej. Zgodnie z charakterystyką produktu, pacjenci po podaniu leku nie powinni prowadzić pojazdów mechanicznych ani obsługiwać maszyn przez minimum 24 godziny, nawet przy prawidłowym stosowaniu. Lekarze mają obowiązek poinformować pacjentów o tym ograniczeniu, wyjaśniając ryzyko związane z prowadzeniem pojazdów w tym okresie oraz potencjalne konsekwencje prawne. Zaleca się również dokumentowanie przekazania tych informacji w historii choroby oraz dostarczenie pacjentowi pisemnych zaleceń dotyczących zakazu prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn po zabiegu.
- Leksykon chorób i schorzeń
Zespół cushinga – Leczenie
Zespół Cushinga to złożone zaburzenie endokrynologiczne charakteryzujące się hiperkortyzolemią, której leczenie jest ściśle uzależnione od etiologii. W przypadku jatrogennego zespołu Cushinga kluczowe jest stopniowe zmniejszanie dawek glikokortykosteroidów pod kontrolą lekarską oraz leczenie powikłań takich jak hiperglikemia, nadciśnienie i osteoporoza. Choroba Cushinga spowodowana gruczolakiem przysadki wymaga przede wszystkim chirurgicznego usunięcia guza metodą przezklinową, z efektywnością 80-90% dla mikrogruczolaków i 30-70% dla makrogruczolaków. W przypadku guza nadnercza preferowana jest adrenalektomia, często laparoskopowa, z koniecznością dożywotniej substytucji hormonalnej po obustronnym usunięciu nadnerczy. Ektopowy zespół Cushinga wymaga resekcji guza, a w przypadku nowotworów złośliwych – chemioterapii i radioterapii. Farmakoterapia, obejmująca inhibitory steroidogenezy (ketokonazol, metyrapon, osilodrostat) oraz leki modulujące wydzielanie ACTH (pasireotid, kabergolina), stosowana jest jako terapia uzupełniająca lub w sytuacjach przeciwwskazań do operacji.
adrenalektomia, choroba Cushinga, dyslipidemia, ektopowe wydzielanie ACTH, ektopowy zespół Cushinga, etomidat, gruczolak przysadki, guz nadnercza, hiperkortyzolemia, hipokaliemia, insulinooporność, kabergolina, ketokonazol, kwasica ketonowa, lek glikokortykosteroidowy, metyrapon, mifepristone, niewydolność nadnerczy, nóż gamma, obustronna adrenalektomia, operacja przezklinowa, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, osteoporoza, pasireotid, radiochirurgia stereotaktyczna, technika endoskopowa, terapia protonowa, zaburzenia lipidowe, zespół Cushinga - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Etomidate-Lipuro 2 mg/ml
Etomidate-Lipuro to emulsja do wstrzykiwań o stężeniu 2 mg/ml, stosowana wyłącznie dożylne przez lekarzy z umiejętnością intubacji i dostępem do sprzętu resuscytacyjnego. Dawka nasenna u dorosłych wynosi 0,15-0,3 mg/kg m.c. (0,075-0,15 ml/kg m.c.), natomiast u dzieci powyżej 6 miesiąca życia, młodzieży do 15 roku życia oraz osób starszych zaleca się dawkę 0,15-0,2 mg/kg m.c. (0,075-0,1 ml/kg m.c.), dostosowaną indywidualnie do efektów klinicznych. U pacjentów z marskością wątroby oraz leczonych neuroleptykami dawkę należy zmniejszyć. W stanach padaczkowych podaje się szybko (w ciągu 10 sekund) dawkę 0,3 mg/kg m.c. (0,15 ml/kg m.c.), którą można powtarzać w razie potrzeby.
benzodiazepiny, dawka nasenna, dostępność biologiczna, drgawki, droga dożylna, dyfuzja leku, emulsja do wstrzykiwań, emulsja olej w wodzie, etomidat, intubacja dotchawicza, lek neuroleptyczny, marskość wątroby, martwica tkanki, mioklonia, napad padaczkowy, padaczka, sprzęt do resuscytacji, stan padaczkowy, wstrzyknięcie dotętnicze - Leksykon substancji czynnych
Etomidat – Dawkowanie i sposób podawania
Etomidat jest anestetykiem dożylnym dostępnym w formie emulsji Etomidate-Lipuro (2 mg/ml) oraz roztworu Hypnomidate (2 mg/ml). Dawkowanie u dorosłych wynosi 0,15-0,3 mg/kg mc. (0,075-0,15 ml/kg mc. Etomidate-Lipuro) lub 0,3 mg/kg mc. Hypnomidate, co zwykle wywołuje sen trwający 4-5 minut. U dzieci powyżej 6 miesiąca życia i młodzieży do 15 lat dawka wynosi 0,15-0,2 mg/kg mc. (0,075-0,1 ml/kg mc. Etomidate-Lipuro), z możliwością zwiększenia dawki Hypnomidate o około 30% dawki dorosłych. Osoby starsze oraz pacjenci z marskością wątroby lub leczeni neuroleptykami wymagają zmniejszenia dawki (0,15-0,2 mg/kg mc.). W stanach padaczkowych zaleca się szybkie wstrzyknięcie dawki 0,3 mg/kg mc. (0,15 ml/kg mc. Etomidate-Lipuro) w ciągu 10 sekund, z możliwością powtórzeń.
benzodiazepina, dawka nasenna, diazepam, dystrybucja leku, emulsja do wstrzykiwań, etomidat, Etomidate-Lipuro, fentanyl, Hypnomidate, lek neuroleptyczny, lek przeciwbólowy, marskość wątroby, mioklonia, napad padaczkowy, opioid, premedykacja, roztwór do wstrzykiwań, sen farmakologiczny, środek anestetyczny, stan padaczkowy, tendencja do drgawek, wstrzyknięcie dotętnicze - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Etomidate-Lipuro
Etomidate-Lipuro, stosowany do indukcji znieczulenia, wykazuje potencjał porfirogeniczny i jest przeciwwskazany u pacjentów z dziedzicznymi zaburzeniami biosyntezy hemu ze względu na ryzyko zaostrzenia objawów i kryzysu porfirycznego. Podanie większych dawek, zwłaszcza w połączeniu z innymi lekami depresyjnymi dla OUN, może wywołać przejściowy bezdech, co wymaga przygotowania do wspomagania oddychania. Nawet pojedyncze dawki mogą indukować przemijającą niewydolność nadnerczy poprzez hamowanie 11-β-hydroksylazy, skutkując obniżeniem stężenia kortyzolu w surowicy. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów w stanie krytycznym, np. z posocznicą, gdzie supresja nadnerczy może pogorszyć rokowanie. W przypadku długotrwałych zabiegów lub istniejących zaburzeń czynności kory nadnerczy zaleca się uzupełnienie glikokortykosteroidami, np. hydrokortyzonem w dawce 50-100 mg.
11-β-hydroksylaza, analgezja, bezdech, biosynteza hemu, dieta niskosodowa, działanie przeciwbólowe, emulsja tłuszczowa, etomidat, glikokortykosteroidy, hydrokortyzon, kora nadnerczy, kortyzol w surowicy, kryzys porfiryczny, nadwrażliwość na orzeszki ziemne, niedoczynność nadnerczy, niewydolność nadnerczy, ośrodkowy układ nerwowy, posocznica, reakcja anafilaktyczna, supresja nadnerczy, synteza kortyzolu - Leksykon leków
Interakcje leku – Rocuronium bromide hameln 10 mg/ml
Bromek rokuronium, jako niedepolaryzujący środek blokujący przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco modyfikować jego siłę i czas działania. Leki nasilające efekt blokady to m.in. halogenowe lotne anestetyki (sewofluran, izofluran, desfluran), które wymagają redukcji dawki bromku rokuronium ze względu na synergistyczne działanie na płytkę nerwowo-mięśniową. Wysokie dawki leków indukujących znieczulenie (tiopental, propofol, ketamina, etomidat) oraz antybiotyki aminoglikozydowe, linkozamidowe, polipeptydowe i acylaminopenicylinowe również nasilają i wydłużają blokadę, co wymaga ścisłego monitorowania przewodnictwa nerwowo-mięśniowego. Długotrwałe stosowanie kortykosteroidów może prowadzić do przedłużenia bloku i ryzyka miopatii. Z kolei inhibitory acetylocholinoesterazy (neostygmina, edrofonium, pirydostygmina) odwracają blokadę, co jest wykorzystywane w praktyce klinicznej do zakończenia działania bromku rokuronium. Warto podkreślić, że bromek rokuronium może przyspieszać początek działania lidokainy, co ma potencjalne znaczenie kliniczne.
aminoglikozyd, anestetyk wziewny, antybiotyk polipeptydowy, blok nerwowo-mięśniowy, blokada nerwowo-mięśniowa, bloker kanału wapniowego, bromek rokuronium, bupiwakaina, edrofonium, etomidat, fenytoina, gabeksat, halogenowe leki znieczulające, indukcja enzymatyczna, indukcja znieczulenia, inhibitor acetylocholinoesterazy, inhibitor MAO, inhibitor proteazy, karbamazepina, ketamina, kortykosteroid, kwas gammahydroksymasłowy, lek miejscowo znieczulający, lidokaina, linkozamid, miopatia, neostygmina, niedepolaryzujący bloker nerwowo-mięśniowy, pirydostygmina, pochodna aminopirydyny, propofol, sugammadeks, suksametonium, tetracyklina, tiopental, ulinastatyna, zaburzenie psychomotoryczne - Leksykon substancji czynnych
Etomidat – Wskazania do stosowania
Etomidat jest anestetykiem dożylnym o szybkim początku i krótkim czasie działania, stosowanym głównie do indukcji znieczulenia ogólnego, znieczulenia dodatkowego w znieczuleniu miejscowym oraz podczas krótkich zabiegów diagnostycznych i ambulatoryjnych. Jego unikalny profil farmakodynamiczny, charakteryzujący się minimalnym wpływem na hemodynamikę, czyni go lekiem z wyboru u pacjentów kardiologicznych oraz w kardiochirurgii. Preparaty dostępne na rynku polskim to Etomidate-Lipuro (2 mg/ml, emulsja typu „olej w wodzie”) oraz Hypnomidate (2 mg/ml, wodny roztwór do wstrzykiwań), które różnią się postacią farmaceutyczną i potencjalnym profilem działań niepożądanych.
akcja serca, anestezjologia, całkowite znieczulenie dożylne, ciśnienie tętnicze, emulsja do wstrzykiwań, etomidat, Etomidate-Lipuro, farmakodynamika, Hypnomidate, indukcja znieczulenia, interakcja lekowa, kardiochirurgia, parametry hemodynamiczne, przeciwwskazanie, roztwór do wstrzykiwań, środek anestetyczny, środek przeciwbólowy, środek wziewny, stabilność hemodynamiczna, układ sercowo-naczyniowy, właściwości analgetyczne, zabieg diagnostyczny, zabieg kardiochirurgiczny, znieczulenie miejscowe, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Interakcje leku – Hypnomidate 2 mg/ml
Etomidat (Hypnomidate 2 mg/ml) wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza w anestezjologii. Współpodawanie z lekami działającymi na ośrodkowy układ nerwowy, takimi jak neuroleptyki, opioidy i leki sedatywne, prowadzi do synergistycznego nasilenia działania nasennego, co wymaga rozważenia redukcji dawki etomidatu. Szczególną uwagę należy zwrócić na opioidy z grupy fentanylu: alfentanyl skraca końcowy okres półtrwania etomidatu do 29 minut, co może skutkować wcześniejszym wybudzeniem pacjenta, natomiast dożylny fentanyl zmniejsza 2-3 krotnie klirens osoczowy i objętość dystrybucji etomidatu, bez wpływu na okres półtrwania, co często wymaga zmniejszenia dawki etomidatu. Ponadto, etomidat może nasilać działanie hipotensyjne leków obniżających ciśnienie tętnicze poprzez przejściowe zmniejszenie oporu obwodowego naczyń, co wymaga ścisłego monitorowania parametrów hemodynamicznych.
alfentanyl, depresja oddechowa, etanol, etomidat, fentanyl, indukcja znieczulenia, ketamina, klirens osoczowy, lek hipotensyjny, lek neuroleptyczny, lek sedatywny, norketamina, objętość dystrybucji, okres półtrwania, opioid, opór obwodowy, parametr farmakokinetyczny, parametr hemodynamiczny, sedacja - Leksykon leków
Interakcje leku – Fentanyl WZF 50 mcg/ml
Fentanyl WZF w dawce 50 µg/ml, podawany dożylnie, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Leki działające hamująco na ośrodkowy układ nerwowy (OUN), takie jak opioidy, barbiturany, benzodiazepiny, neuroleptyki, środki do znieczulenia ogólnego oraz gabapentynoidy, nasilają opioidową depresję oddechową, co wymaga redukcji dawki fentanylu, zwłaszcza u pacjentów oddychających spontanicznie. Silne inhibitory CYP3A4 (np. rytonawir, ketokonazol) zmniejszają klirens fentanylu nawet o ⅔, wydłużając jego działanie i zwiększając ryzyko depresji oddechowej, co wymaga szczególnej ostrożności i potencjalnej redukcji dawki. Umiarkowane inhibitory CYP3A4 (flukonazol, worykonazol) również zwiększają ekspozycję na fentanyl, a leki zwiotczające mięśnie bez działania wagolitycznego mogą wywołać bradykardię lub zatrzymanie akcji serca. Ponadto, jednoczesne stosowanie leków serotoninergicznych (SSRI, SNRI, IMAO) zwiększa ryzyko zespołu serotoninowego, co wymaga unikania takiego połączenia lub ścisłego monitorowania pacjenta.
benzodiazepiny, bradykardia, cytochrom P450 3A4, depresja oddechowa, działanie addytywne, etomidat, farmakokinetyka, fentanyl, flukonazol, gabapentynoidy, IMAO, inhibitory CYP3A4, inhibitory monoaminooksydazy, inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny, inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny, itrakonazol, klirens, klirens osoczowy, leki opioidowe, leki serotoninergiczne, leki zwiotczające mięśnie, midazolam, neuroleptyki, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, rytonawir, SNRI, SSRI, zespół serotoninowy, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Skład i postać leku – Dexmedetomidine Kalceks 100 mcg/ml
Dexmedetomidine Kalceks to koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji o stężeniu 100 µg/ml, zawierający deksmedetomidyny chlorowodorek jako substancję czynną. Produkt dostępny jest w ampułkach 2 ml (200 µg), fiolkach 4 ml (400 µg) oraz 10 ml (1000 µg). Po rozcieńczeniu stężenie końcowe roztworu powinno wynosić 4 µg/ml lub 8 µg/ml, przygotowywane przez odpowiednie rozcieńczenie koncentratu w płynach infuzyjnych takich jak 5% roztwór glukozy, płyn Ringera, płyn Ringera z mleczanami, mannitol 20% lub 0,9% roztwór NaCl. Roztwory należy delikatnie wymieszać i przed podaniem kontrolować pod kątem obecności cząstek i odbarwień. Produkt jest kompatybilny z wieloma lekami stosowanymi w anestezjologii i intensywnej terapii, w tym środkami zwiotczającymi, lekami sedacyjnymi, wazoaktywnymi oraz substytutami osocza.
bezylan atrakurium, bromek glikopirolanu, bromek pankuronium, bromek rokuronium, bromek wekuronium, chlorek miwakurium, chlorek sodu, chlorowodorek deksmedetomidyny, chlorowodorek fenylefryny, cytrynian fentanylu, deksmedetomidyna, dobutamina, dopamina, etomidat, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, leki antycholinergiczne, leki inotropowe, leki sedacyjne, leki wazoaktywne, mannitol, midazolam, noradrenalina, płyn Ringera, płyn Ringera z mleczanami, roztwór do infuzji, roztwór glukozy, roztwór sodu chlorku, siarczan atropiny, siarczan morfiny, środki zwiotczające, substytuty osocza, sukcynylocholina, tiopental sodu, woda do wstrzykiwań - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Hypnomidate 2 mg/ml
Hypnomidate, zawierający etomidat w stężeniu 2 mg/ml, jest stosowany głównie do indukcji znieczulenia ogólnego, a także jako znieczulenie dodatkowe przy znieczuleniu miejscowym. Jego krótki czas działania umożliwia szybkie wybudzenie pacjenta po zabiegach diagnostycznych lub ambulatoryjnych, co jest szczególnie korzystne w procedurach wymagających szybkiego powrotu świadomości. Preparat dostępny jest w formie roztworu do wstrzykiwań, gdzie każda ampułka zawiera 20 mg etomidatu oraz 3,5 ml glikolu propylenowego jako substancji pomocniczej.
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Etomidate-Lipuro 2 mg/ml
Etomidate-Lipuro w stężeniu 2 mg/ml, dostępny w ampułkach 10 ml (20 mg etomidatu), jest wskazany do indukcji znieczulenia ogólnego u pacjentów poddawanych procedurom anestezjologicznym, w tym krótkotrwałym zabiegom diagnostycznym i terapeutycznym. Lek ma postać emulsji typu „olej w wodzie” zawierającej 1,0 g oleju sojowego oraz 0,23 mg sodu (w postaci sodu oleinianu) na ampułkę, co wymaga uwagi u pacjentów z alergią na soję, natomiast ilość sodu jest znikoma i nie stanowi przeciwwskazania u osób na diecie niskosodowej. Etomidate wykazuje działanie nasenne i uspokajające, jednak nie posiada właściwości analgetycznych, dlatego w procedurach krótkotrwałych konieczne jest łączne stosowanie odpowiedniego środka przeciwbólowego.
alergia na soję, analgetyk, dieta niskosodowa, działanie nasenne, działanie uspokajające, emulsja do wstrzykiwań, emulsja olej w wodzie, etomidat, indukcja znieczulenia, olej sojowy, procedura anestezjologiczna, środek przeciwbólowy, substancja czynna, właściwość analgetyczna, zabieg chirurgiczny, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Hypnomidate 2 mg/ml
Etomidat jest dożylnym lekiem do znieczulenia ogólnego o krótkotrwałym działaniu nasennym, stosowanym w dawce 0,2-0,3 mg/kg masy ciała (około 10 ml preparatu Hypnomidate u dorosłych). Indukuje sen w około 10 sekund, utrzymujący się przez około 5 minut, z możliwością wydłużenia czasu działania po premedykacji lekami uspokajającymi. Farmakodynamika etomidatu obejmuje działanie przeciwdrgawkowe oraz neuroprotekcyjne, jednak brak efektu przeciwbólowego wymaga łączenia go z analgetykami podczas procedur zabiegowych. Lek charakteryzuje się szybkim metabolizmem wątrobowym, co skutkuje szybkim wybudzeniem bez typowych objawów niepożądanych, takich jak senność czy zawroty głowy. Minimalny wpływ na układ sercowo-naczyniowy oraz brak uwalniania histaminy czynią go bezpiecznym wyborem u pacjentów kardiologicznych, bez negatywnego wpływu na funkcję wątroby.
aldosteron, anestezjologia, czynność nadnerczy, działanie nasenne, działanie przeciwdrgawkowe, etomidat, hydroliza, komórka mózgowa, kortyzol, lek przeciwbólowy, niedotlenienie, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, osocze krwi, podanie dożylne, premedykacja, reakcja alergiczna, synteza steroidów, układ sercowo-naczyniowy, uwalnianie histaminy, właściwości neuroprotekcyjne, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Etomidate-Lipuro 2 mg/ml
Etomidate-Lipuro to emulsja do wstrzykiwań zawierająca etomidat w stężeniu 2 mg/ml, stosowana jako środek znieczulający. Brak jest wystarczających danych klinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania etomidatu u kobiet w ciąży, dlatego lek powinien być podawany w tej grupie pacjentek wyłącznie w wyjątkowych sytuacjach klinicznych, gdy nie ma alternatyw. Lekarz powinien szczegółowo omówić z pacjentką potencjalne ryzyko i korzyści, podkreślając brak dowodów na teratogenność, ale także brak pełnej gwarancji bezpieczeństwa. W przypadku kobiet karmiących piersią, etomidat przenika do mleka, co wymaga tymczasowego wstrzymania karmienia na co najmniej 24 godziny po podaniu leku, z jednoczesnym odciąganiem i zniszczeniem mleka w tym okresie, aby zminimalizować ryzyko ekspozycji dziecka.
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Etomidate-Lipuro 2 mg/ml
Etomidate-Lipuro (etomidat 2 mg/ml) wykazuje istotny wpływ na funkcje układu oddechowego, krążenia oraz nadnerczy. Najważniejszym działaniem niepożądanym jest hamowanie syntezy steroidów w korze nadnerczy, prowadzące do obniżenia stężenia kortyzolu i zmniejszenia odpowiedzi na stres przez 3-6 godzin po pojedynczej dawce (częstość ≥1/10). W zakresie układu nerwowego często występują mioklonie (≥1/10), które można ograniczyć premedykacją opioidami lub benzodiazepinami. Inne działania niepożądane to dreszcze (rzadko, ≥1/1000 do <1/100), drgawki (bardzo rzadko, <1/10 000), a także zaburzenia rytmu serca (rzadko, ≥1/10 000 do <1/1000) i przejściowe obniżenie ciśnienia tętniczego (często, ≥1/100 do <1/10) wskutek zmniejszenia obwodowego oporu naczyniowego.
anestetyk ogólny, arytmia, benzodiazepina, bezdech, czkawka, dreszcze, drgawki, emulsja do wstrzykiwań, etomidat, fentanyl, funkcja nadnerczy, hipotensja, histamina, kora nadnerczy, kortyzol, kurcz krtani, lek hamujący OUN, mioklonia, mioklonie, nadwrażliwość, niewydolność nadnerczy, opioid, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, skurcz oskrzeli, supresja nadnerczy, synteza steroidów, układ endokrynologiczny, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, wymioty, zaburzenia układu nerwowego, zaburzenia żołądka, zatrzymanie oddychania - Leksykon substancji czynnych
Etomidat – Przeciwwskazania stosowania
Etomidat, stosowany do indukcji znieczulenia ogólnego, dostępny jest w dwóch formach: emulsji Etomidate-Lipuro (2 mg/ml, 20 mg w 10 ml, zawierającej 1,0 g oleju sojowego na ampułkę) oraz roztworu Hypnomidate (2 mg/ml, 20 mg w ampułce, zawierającego 3,5 ml glikolu propylenowego). Podstawowymi przeciwwskazaniami do stosowania obu preparatów są nadwrażliwość na etomidat oraz na substancje pomocnicze. W przypadku Etomidate-Lipuro szczególną uwagę należy zwrócić na alergię na olej sojowy, natomiast Hypnomidate może wywołać reakcje alergiczne związane z glikolem propylenowym. Ponadto, Etomidate-Lipuro jest bezwzględnie przeciwwskazany u noworodków i niemowląt poniżej 6 miesiąca życia.
alergia na soję, emulsja do wstrzykiwań, emulsja olej w wodzie, etomidat, Etomidate-Lipuro, glikol propylenowy, Hypnomidate, indukcja znieczulenia ogólnego, interakcja lekowa, lek anestetyczny, nadwrażliwość na olej sojowy, nadwrażliwość na substancję czynną, niemowlę, noworodek, reakcja alergiczna, reakcja nadwrażliwości, roztwór do wstrzykiwań, właściwość farmakodynamiczna, właściwość farmakokinetyczna, wywiad alergiczny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Hypnomidate 2 mg/ml
Ocena bezpieczeństwa leku Hypnomidate (etomidat) w dawce 2 mg/ml opiera się na danych od 812 pacjentów z czterech otwartych badań klinicznych stosujących go do indukcji znieczulenia ogólnego. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi były dyskinezy (10,3%) oraz ból żył (7,6%). Dyskinezy manifestowały się mimowolnymi ruchami mięśniowymi, głównie w pierwszych minutach po indukcji, a mioklonie występowały często jako krótkotrwałe skurcze mięśni. Ból żył, związany z właściwościami fizykochemicznymi roztworu, pojawiał się podczas wstrzykiwania i mógł prowadzić do zakrzepowego zapalenia żył (niezbyt często). Inne działania niepożądane obejmowały depresję oddechową (niezbyt często), reakcje alergiczne (rzadko) i anafilaktyczne (bardzo rzadko), nudności/wymioty oraz przejściową hipotensję (często). Szczególną uwagę zwraca potencjalna supresja nadnerczy o nieznanej częstości, istotna zwłaszcza przy wielokrotnym podawaniu, wynikająca z hamowania enzymu 11-β-hydroksylazy, co może zaburzać odpowiedź na stres u pacjentów krytycznie chorych.
bezdech, ból żył, depresja oddechowa, dyskineza, etomidat, hipotensja, hipowolemia, kortyzol, mioklonia, niewydolność krążeniowo-oddechowa, niewydolność nadnerczy, niewydolność serca, nudności, obrzęk naczynioruchowy, padaczka, premedykacja, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, skurcz oskrzeli, supresja nadnerczy, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia drgawkowe, zaburzenia hemodynamiczne, zakrzepowe zapalenie żył, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Interakcje leku – Epistatus 7,5 mg
Midazolam, metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne z inhibitorami i induktorami tego enzymu, co wpływa na jego stężenie w osoczu oraz działanie kliniczne. Inhibitory CYP3A4, takie jak azole przeciwgrzybicze (ketokonazol, worykonazol, flukonazol, itrakonazol, posakonazol), makrolidy (erytromycyna, klarytromycyna), inhibitory proteazy HIV (sakwinawir, rytonawir, lopinawir) oraz blokery kanału wapniowego (diltiazem, werapamil), mogą zwiększać stężenie midazolamu nawet do 5,4-krotnie i wydłużać jego okres półtrwania do 3-krotnie. Induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna (zmniejszenie stężenia o 60%, skrócenie okresu półtrwania o 50-60%) oraz dziurawiec zwyczajny, obniżają stężenie midazolamu, osłabiając jego działanie. Podanie midazolamu na śluzówkę jamy ustnej (Epistatus) powoduje słabsze interakcje farmakokinetyczne niż podanie doustne, jednak nawet w tym przypadku konieczne jest monitorowanie kliniczne, zwłaszcza u dzieci, ze względu na możliwość połknięcia części dawki i silniejsze interakcje.
anestetyk wziewny, antybiotyk makrolidowy, atorwastatyna, azol przeciwgrzybiczy, baklofen, bloker kanału wapniowego, cymetydyna, depresja oddechowa, diltiazem, disulfiram, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, etomidat, fentanyl, fenytoina, induktor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, ketamina, ketokonazol, klarytromycyna, lek dopaminergiczny, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek zwiotczający mięśnie, lewodopa, midazolam, omeprazol, posakonazol, propofol, ranitydyna, reakcja disulfiramowa, ryfampicyna, rytonawir, sakwinawir, sok grejpfrutowy, stężenie pęcherzykowe, werapamil, worykonazol - Leksykon leków
Przedawkowanie – Etomidate-Lipuro 2 mg/ml
Przedawkowanie etomidatu, zawartego w preparacie Etomidate-Lipuro (2 mg/ml), może prowadzić do poważnych zaburzeń neurologicznych i oddechowych, w tym wydłużenia okresu snu oraz krótkotrwałego bezdechu. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie etomidatu z wziewnymi środkami usypiającymi lub innymi lekami depresyjnymi na ośrodkowy układ nerwowy, co potęguje ryzyko przedłużonej depresji oddechowej i sedacji. Objawy przedawkowania obejmują głęboką sedację wykraczającą poza oczekiwany czas działania leku oraz zatrzymanie oddechu z hipoksemią i spadkiem saturacji, co stanowi stan zagrożenia życia wymagający natychmiastowej interwencji.
bezdech, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, drożność dróg oddechowych, działanie sedacyjne, emulsja do wstrzykiwań, etomidat, Etomidate-Lipuro, gazometria, hipoksemia, lek anestetyczny, sedacja głęboka, spadek saturacji, wentylacja zastępcza, wspomaganie oddychania, zaburzenie neurologiczne, zaburzenie oddechowe, zatrzymanie oddychania, znieczulenie ogólne - Leksykon substancji czynnych
Etomidat – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Etomidat jest stosowany do indukcji znieczulenia ogólnego, jednak jego podanie wiąże się z ryzykiem przemijającej niewydolności nadnerczy i obniżenia stężenia kortyzolu w surowicy, szczególnie u pacjentów w stanie krytycznym, np. z posocznicą. W przypadku zaburzeń czynności kory nadnerczy lub długotrwałych zabiegów chirurgicznych wskazane jest podanie egzogennego kortyzolu, np. hydrokortyzonu w dawce 50-100 mg. Długotrwałe lub wielokrotne podawanie etomidatu może tłumić wydzielanie endogennego kortyzolu i aldosteronu, dlatego należy unikać ciągłych wlewów. Po podaniu większych dawek w połączeniu z lekami hamującymi OUN może wystąpić chwilowy bezdech, co wymaga przygotowania sprzętu do resuscytacji. Etomidat może powodować przejściowe obniżenie ciśnienia tętniczego krwi poprzez zmniejszenie obwodowego oporu naczyniowego, co wymaga odpowiednich środków ostrożności, zwłaszcza u pacjentów osłabionych.
aldosteron, bezdech, biosynteza hemu, ciągły wlew, depresja oddechowa, drgawki miokloniczne, emulsja olej w wodzie, endogenny kortyzol, etomidat, Etomidate-Lipuro, fentanyl, hipotensja, hydrokortyzon, Hypnomidate, indukcja znieczulenia ogólnego, marskość wątroby, nadwrażliwość na orzeszki ziemne, neuroleptyk, niewydolność nadnerczy, obniżenie ciśnienia krwi, obwodowy opór naczyniowy, opioid, pojemność minutowa serca, posocznica, stężenie kortyzolu, zaburzenie czynności kory nadnerczy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Hypnomidate 2 mg/ml
Przeprowadzone badania przedkliniczne etomidatu, substancji czynnej produktu Hypnomidate (2 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań), wykazały, że działania toksyczne u zwierząt laboratoryjnych były bezpośrednio związane z farmakologiczną aktywnością leku. Efekty te pojawiały się jednak przy ekspozycji wielokrotnie przekraczającej maksymalną dawkę terapeutyczną stosowaną u ludzi, co ogranicza ich znaczenie kliniczne. W badaniach toksyczności reprodukcyjnej podawanie toksycznych dawek etomidatu ciężarnym samicom szczurów skutkowało zmniejszoną przeżywalnością potomstwa, jednak efekt ten był powiązany z toksycznością u matek, sugerując pośredni mechanizm działania niepożądanego.
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Hypnomidate
Hypnomidate (etomidat 2 mg/ml) jest lekiem dożylnym stosowanym w indukcji znieczulenia, wymagającym szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko przejściowego obniżenia ciśnienia tętniczego krwi, spowodowanego zmniejszeniem obwodowego oporu naczyniowego. Zaleca się ułożenie pacjenta w pozycji leżącej na wznak, zapewnienie dostępu dożylnego oraz powolne wstrzykiwanie leku w tempie 10 ml/min. U pacjentów osłabionych i w podeszłym wieku należy unikać stosowania dawek przekraczających zalecane, ze względu na ryzyko zmniejszenia pojemności minutowej serca. Etomidat może powodować przemijającą niewydolność nadnerczy i obniżenie stężenia kortyzolu, szczególnie przy dawkach wielokrotnych lub ciągłym wlewie, co wymaga rozważenia suplementacji kortyzolu u pacjentów w stanie ciężkiego stresu oraz ostrożności u chorych z posocznicą i niewydolnością kory nadnerczy.
aldosteron, bezdech, ciśnienie tętnicze, depresja oddechowa, diazepam, drgawki miokloniczne, etomidat, fentanyl, hipotensja, indukcja znieczulenia, kortyzol endogenny, kortyzol w surowicy, lek opioidowy, marskość wątroby, neuroleptyk, niewydolność nadnerczy, opór naczyniowy obwodowy, pojemność minutowa serca, posocznica, stan krytyczny, zaburzenia czynności kory nadnerczy - Leksykon substancji czynnych
Etomidat – Działania niepożądane
Etomidat, stosowany do indukcji znieczulenia ogólnego, charakteryzuje się specyficznym profilem działań niepożądanych, z których najistotniejszym klinicznie jest supresja czynności kory nadnerczy. Lek hamuje 11β-hydroksylazę, co prowadzi do zahamowania syntezy kortyzolu i obniżenia jego stężenia we krwi przez około 3-6 godzin po pojedynczej dawce. Ta supresja jest bardzo częsta (≥1/10) i może powodować niestabilność hemodynamiczną, hiponatremię, hiperkaliemię oraz oporność na leki wazopresyjne, szczególnie u pacjentów w stanie krytycznym, z sepsą lub po rozległych zabiegach chirurgicznych. W związku z tym zaleca się monitorowanie funkcji nadnerczy oraz rozważenie suplementacji glikokortykoidami przy dłuższym stosowaniu etomidatu. Ponadto, często (≥1/10) obserwuje się mioklonie, które mogą utrudniać procedury intubacji i zwiększać ciśnienie śródczaszkowe, zwłaszcza u pacjentów bez premedykacji; ich wystąpienie można ograniczyć podając opioidy lub benzodiazepiny przed indukcją.
adrenalina, anestetyk ogólny, arytmia, benzodiazepiny, bezdech, ciśnienie śródczaszkowe, dyskineza, etomidat, fentanyl, glikokortykoidy, hiperkaliemia, hiponatremia, hipotensja, histamina, indukcja znieczulenia ogólnego, kora nadnerczy, kortyzol, kurcz krtani, lek przeciwhistaminowy, mioklonie, nudności i wymioty, opór naczyniowy obwodowy, reakcja anafilaktyczna, skurcz oskrzeli, supresja nadnerczy, synteza steroidów, wstrząs anafilaktyczny - Leksykon leków
Przedawkowanie – Hypnomidate 2 mg/ml
Przedawkowanie etomidatu, szczególnie po podaniu bolusowym, prowadzi do nasilenia jego działania farmakologicznego, manifestującego się głęboką sedacją, niedociśnieniem tętniczym, depresją oddechową, a w skrajnych przypadkach zatrzymaniem oddechu. Charakterystycznym objawem jest również zahamowanie czynności wydzielniczej kory nadnerczy, skutkujące supresją produkcji kortyzolu, co może prowadzić do niewydolności nadnerczy. Objawy neurologiczne, takie jak dezorientacja i przedłużone wybudzanie, utrudniają ocenę stanu pacjenta i wymagają ścisłego monitorowania. Warto podkreślić, że zahamowanie osi podwzgórze-przysadka-nadnercza może utrzymywać się po eliminacji leku, co wymaga długotrwałej obserwacji i ewentualnej kontynuacji terapii.
11-β-hydroksylaza, bolus, ciśnienie tętnicze, czynność oddechowa, depresja oddechowa, etomidat, funkcje endokrynologiczne, glikokortykoidy, hipoksemia, hipoperfuzja narządowa, hormon adrenokortykotropowy, hydrokortyzon, Hypnomidate, kora nadnerczy, kortyzol, monitorowanie neurologiczne, niedociśnienie, niewydolność nadnerczy, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, ośrodkowy układ nerwowy, płynoterapia, płyny infuzyjne, saturacja krwi, sedacja, sen farmakologiczny, supresja nadnerczy, synteza kortyzolu, układ krążenia, układ oddechowy, wentylacja zastępcza, wybudzenie, zaburzenia świadomości, zatrzymanie oddechu - Leksykon leków
Skład i postać leku – Dexmedetomidine Kabi 100 mcg/ml
Dexmedetomidine Kabi jest dostępny jako jałowy koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji o stężeniu 100 mikrogramów/ml chlorowodorku deksmedetomidyny. Preparat występuje w fiolkach o pojemnościach 2 ml (200 mikrogramów), 4 ml (400 mikrogramów) oraz 10 ml (1000 mikrogramów). Przed podaniem koncentrat wymaga rozcieńczenia do końcowego stężenia 4 lub 8 mikrogramów/ml, przy użyciu zatwierdzonych płynów infuzyjnych, takich jak 0,9% roztwór chlorku sodu, 5% roztwór glukozy, płyn Ringera, płyn Ringera z mleczanami lub 20% mannitol. Po rozcieńczeniu roztwór należy delikatnie wymieszać i skontrolować wizualnie pod kątem cząstek stałych i odbarwień. Fiolki są przeznaczone do jednorazowego użytku, a rozcieńczony roztwór wykazuje stabilność chemiczną i fizyczną przez 24 godziny w temperaturze 2–8°C lub 25°C, jednak z mikrobiologicznego punktu widzenia powinien być użyty natychmiast lub w ciągu 24 godzin, jeśli nie przygotowano go w warunkach aseptycznych.
bezylan atrakurium, bromek glikopirolanu, bromek pankuronium, bromek rokuronium, bromek wekuronium, chlorek miwakurium, chlorowodorek deksmedetomidyny, chlorowodorek fenylefryny, cytrynian fentanylu, dobutamina, dopamina, etomidat, jednorazowy użytek, koncentrat do infuzji, lek anestetyczny, lek cholinolityczny, mannitol, midazolam, noradrenalina, opioid przeciwbólowy, osmolarność, pH, płyn Ringera, płyn Ringera z mleczanami, roztwór chlorku sodu, roztwór glukozy, siarczan atropiny, siarczan morfiny, środek zwiotczający mięśnie, stabilność chemiczna, substytut osocza, sukcynylcholina, tiopental sodu, warunki aseptyczne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Hypnomidate 2 mg/ml
Hypnomidate (etomidat 2 mg/ml) jest roztworem do wstrzykiwań do podania dożylnego, stosowanym do indukcji snu trwającego 4-5 minut. Standardowa dawka indukcyjna wynosi 0,3 mg/kg masy ciała, co u większości dorosłych pacjentów odpowiada jednej ampułce (20 mg etomidatu). Maksymalna dawka nie powinna przekraczać 30 ml (3 ampułek). U dzieci poniżej 15 roku życia może być konieczne zwiększenie dawki o około 30% w celu uzyskania porównywalnej głębokości i czasu trwania snu, natomiast u osób w podeszłym wieku zaleca się dawkę początkową 0,15-0,2 mg/kg, dostosowaną indywidualnie do reakcji pacjenta. Podanie leku powinno być powolne i wyłącznie dożylne, a stosowanie Hypnomidate wymaga obecności lekarza przeszkolonego w intubacji dotchawiczej oraz dostępu do sprzętu do sztucznego oddychania.
- Leksykon chorób i schorzeń
Choroba addisona – Etiologia i przyczyny
Choroba Addisona, czyli pierwotna niedoczynność nadnerczy, to schorzenie endokrynologiczne wynikające z destrukcji około 90% kory nadnerczy, prowadzącej do niedoboru kortyzolu i aldosteronu. W krajach rozwiniętych dominującą etiologią (70-90%) jest autoimmunologiczne zapalenie nadnerczy, w którym obecne są przeciwciała przeciwko 21-hydroksylazie u 85-90% pacjentów. Początkowo obserwuje się wzrost aktywności reninowej osocza przy prawidłowym lub niskim stężeniu aldosteronu, a następnie zmniejszoną odpowiedź kortyzolu na ACTH i podwyższone stężenie ACTH w surowicy. Choroba może występować izolowanie lub w ramach zespołów wielogruczołowych, takich jak APS-1 i APS-2, często współistniejąc z innymi schorzeniami autoimmunologicznymi (np. choroby tarczycy, cukrzyca typu 1). Predyspozycje genetyczne oraz rodzinne występowanie przeciwciał przeciwnadnerczowych zwiększają ryzyko rozwoju choroby.
21-hydroksylaza, abetalipoproteinemia, adrenoleukodystrofia, aktywność reninowa osocza, amyloidoza, autoimmunologiczne zapalenie nadnerczy, bielactwo, blastomykoza, celiakia, choroba Addisona, choroba Gravesa-Basedowa, cukrzyca typu 1, etomidat, hemochromatoza, histoplazmoza, hormon adrenokortykotropowy, inhibitory punktów kontrolnych, ketokonazol, kortyzol i aldosteron, kryptokokoza, lek przeciwkrzepliwy, łysienie plackowate, marskość żółciowa, miastenia, niedokrwistość złośliwa, niewydolność jajników, posocznica meningokokowa, przeciwciała, przełom nadnerczowy, reakcja autoimmunologiczna, rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, sarkoidoza, trzeciorzędowa niedoczynność nadnerczy, wirus cytomegalii, wrodzona hiperplazja nadnerczy, wtórna niedoczynność nadnerczy, zapalenie przysadki, zapalenie tarczycy Hashimoto, zespół Schmidta, zespół Smitha-Lemliego-Opitza, zespół Waterhouse’a-Friderichsena, zespół wielogruczołowy autoimmunologiczny