endoskopia nosa
Endoskopia nosa (rynoskopia endoskopowa) to minimalnie inwazyjna procedura diagnostyczna, która umożliwia szczegółowe badanie jam nosowych, przewodów nosowych, zatok przynosowych oraz części nosowej gardła. Badanie wykonuje się przy użyciu endoskopu – cienkiej, elastycznej lub sztywnej rurki wyposażonej w źródło światła i kamerę, która umożliwia lekarzowi dokładną wizualizację wnętrza nosa.
Wskazaniami do endoskopii nosa są: przewlekłe zapalenie zatok przynosowych, nawracające krwawienia z nosa, przewlekła niedrożność nosa, polipy nosa, podejrzenie ciała obcego, diagnostyka guzów jamy nosowej, ocena septoplastyki lub innych zabiegów wewnątrznosowych oraz ocena pod kątem strukturalnych nieprawidłowości. Badanie to jest również często wykorzystywane w diagnostyce chorób alergicznych dróg oddechowych.
Procedura endoskopii nosa jest zazwyczaj wykonywana w znieczuleniu miejscowym w gabinecie laryngologicznym. Przed badaniem pacjent otrzymuje aerozol nosowy zawierający środek znieczulający oraz obkurczający naczynia krwionośne, co minimalizuje dyskomfort i poprawia widoczność struktur anatomicznych. Endoskopia nosa jest procedurą bezpieczną, a ryzyko powikłań jest minimalne, choć mogą wystąpić nieznaczne krwawienia, reakcje alergiczne na środki znieczulające czy dyskomfort podczas badania.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Krwawienie z nosa – Diagnostyka i diagnoza
Krwawienie z nosa (epistaxis) jest powszechnym stanem nagłym w laryngologii, dotykającym do 60% populacji, z około 6% dorosłych wymagających leczenia. Wyróżnia się krwawienia przednie (90-95% przypadków), pochodzące z splotu Kiesselbacha, oraz krwawienia tylne, trudniejsze do opanowania i częstsze u osób starszych. Diagnostyka obejmuje szczegółowy wywiad dotyczący częstotliwości, nasilenia, okoliczności krwawienia, chorób współistniejących, stosowanych leków (szczególnie przeciwpłytkowych i przeciwkrzepliwych) oraz badanie fizykalne z oceną stanu ogólnego, ciśnienia tętniczego, tętna i objawów zaburzeń krzepnięcia. Kluczowe jest badanie endoskopowe nosa, zwłaszcza przy krwawieniach nawracających lub tylnych, umożliwiające lokalizację źródła krwawienia i wykluczenie patologii. W cięższych przypadkach wskazane są badania laboratoryjne, takie jak morfologia krwi, PT/INR, aPTT, czas krwawienia, próby wątrobowe oraz badania obrazowe (TK, MRI) i angiografia w wybranych sytuacjach.
badanie genetyczne, badanie przesiewowe, badanie układu krzepnięcia, choroba von Willebranda, czas częściowej tromboplastyny po aktywacji, czas protrombinowy, diagnostyka molekularna, dziedziczna teleangiektazja krwotoczna, edukacja pacjenta, endoskopia nosa, epistaxis, kortykosteroid donosowy, krwawienie przednie, krwawienie tylne, lek przeciwkrzepliwy, lek przeciwpłytkowy, małopłytkowość, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, morfologia krwi, nadpłytkowość samoistna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, rezonans magnetyczny, rynoskopia przednia, skala nasilenia krwawienia z nosa, splot Kiesselbacha, tomografia komputerowa, wstrząs hipowolemiczny, zaburzenie krzepnięcia, zakażenie SARS-CoV-2 - Leksykon chorób i schorzeń
Ból zatokowy – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Ból zatokowy jest wynikiem zapalenia i obrzęku błon śluzowych zatok przynosowych, manifestującym się tępy bólem w okolicach czoła, policzków, za nosem i wokół oczu, nasilającym się przy pochylaniu lub leżeniu. Etiologia obejmuje infekcje wirusowe, bakteryjne, alergie, polipy nosowe, skrzywienie przegrody oraz zmiany ciśnienia atmosferycznego. Diagnostyka różnicowa jest kluczowa, gdyż aż 90% przypadków samodiagnozowanych jako ból zatokowy to migrena, która może imitować objawy zatokowe, ale wymaga odmiennego leczenia. W diagnostyce stosuje się wywiad, badanie fizykalne (opukiwanie zatok), badania obrazowe (RTG, CT, MRI), endoskopię oraz testy alergiczne. Leczenie zależy od przyczyny i obejmuje NLPZ, paracetamol, leki zmniejszające przekrwienie, mukolityki, kortykosteroidy donosowe lub doustne, przeciwhistaminowe oraz antybiotyki wyłącznie w bakteryjnym zapaleniu zatok. Domowe metody wspomagające to inhalacje, płukanie nosa solą fizjologiczną, kompresy oraz odpowiednie nawodnienie i odpoczynek.
alergiczne zapalenie zatok, bakteryjne zapalenie zatok, balonoplastyka zatok, ból zatokowy, endoskopia nosa, endoskopowa operacja zatok, infekcja wirusowa, inhalacja, kortykosteroid, lek mukolityczny, lek przeciwhistaminowy, lek zmniejszający przekrwienie, migrena, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk błony śluzowej, płukanie nosa, polipy nosowe, przewlekłe zapalenie zatok, rezonans magnetyczny, skrzywienie przegrody nosowej, steroid donosowy, tępy ból, test alergiczny, tomografia komputerowa, uczucie pełności, zapalenie błony śluzowej, zapalenie zatok, zapalenie zatok przynosowych, zatoki przynosowe - Leksykon chorób i schorzeń
Krwawienie z nosa – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Krwawienie z nosa (epistaxis) jest powszechnym problemem klinicznym, dotykającym około 60% populacji, z 6% pacjentów wymagających interwencji medycznej. Najczęściej występuje krwawienie przednie (90% przypadków) z splotu Kiesselbacka, łatwiejsze do opanowania, podczas gdy krwawienia tylne są rzadsze, głębsze i trudniejsze do kontrolowania. Czynniki etiologiczne obejmują suche powietrze, urazy mechaniczne, infekcje, stosowanie leków donosowych, nadciśnienie tętnicze, zaburzenia krzepnięcia oraz używanie substancji donosowych. Diagnostyka obejmuje rynoskopię przednią, endoskopię nosa, ocenę parametrów życiowych i badania laboratoryjne (morfologia, koagulogram). Leczenie zachowawcze polega na ucisku nosa przez 10-15 minut, pozycji siedzącej z głową pochyloną do przodu oraz stosowaniu środków obkurczających naczynia (np. oksymetazolina). W przypadku braku efektu po 30 minutach konieczna jest interwencja specjalistyczna, w tym kauteryzacja chemiczna, elektryczna lub laserowa, tamponada przednia lub tylna, a w ciężkich przypadkach podwiązanie tętnic lub embolizacja.
anemia z niedoboru żelaza, azotan srebra, białaczka, choroba Rendu-Oslera-Webera, embolizacja naczyń, endoskopia nosa, epistaxis, hipotensja, hipowolemia, kauteryzacja, koagulogram, krwawienie, krwawienie przednie, krwawienie tylne, laryngolog, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, lek steroidowy, nadciśnienie tętnicze, przyżeganie, rynoskopia przednia, skrzywienie przegrody nosowej, sól fizjologiczna, tamponada nosa, tamponada przednia, tamponada tylna, teleangiektazje, wstrząs hipowolemiczny, zaburzenia krzepnięcia, zapalenie zatok - Leksykon chorób i schorzeń
Niealergiczny nieżyt nosa – Diagnostyka i diagnoza
Niealergiczny nieżyt nosa (NNN), zwany również nieżytem naczynioruchowym, to przewlekły stan zapalny błony śluzowej nosa, charakteryzujący się obrzękiem, wodnistym wyciekiem, kichaniem i uczuciem zatkania nosa, bez udziału mechanizmów immunologicznych zależnych od IgE. Diagnostyka opiera się na wykluczeniu alergicznego nieżytu nosa poprzez szczegółowy wywiad, badanie przedmiotowe, testy skórne i oznaczenie swoistych przeciwciał IgE, które w NNN są negatywne. W diagnostyce różnicowej uwzględnia się także infekcje, przewlekłe zapalenie zatok, polekowy nieżyt nosa oraz inne przyczyny strukturalne, które można wykluczyć za pomocą endoskopii nosa, tomografii komputerowej lub rezonansu magnetycznego. Badanie cytologiczne wydzieliny nosowej pozwala na identyfikację podtypu NARES, charakteryzującego się obecnością eozynofilów (>20% komórek) przy braku cech atopii.
alergiczny nieżyt nosa, atroficzny nieżyt nosa, błona śluzowa nosa, cytologia nosa, donosowy glikokortykosteroid, endoskopia nosa, gustatory rhinitis, hormonalny nieżyt nosa, infekcyjny nieżyt nosa, mieszany nieżyt nosa, naczynioruchowy nieżyt nosa, NARES, niealergiczny nieżyt nosa, niealergiczny nieżyt nosa z eozynofilią, nieżyt naczynioruchowy, nieżyt nosa pokarmowy, nieżyt nosa zawodowy, obrzęk błony śluzowej, polekowy nieżyt nosa, polip nosa, przerost małżowin nosowych, przewlekłe zapalenie zatok przynosowych, rezonans magnetyczny, rhinitis medicamentosa, rynoskopia, skrzywienie przegrody nosowej, swoiste przeciwciało IgE, test skórny, tomografia komputerowa zatok przynosowych - Leksykon chorób i schorzeń
Nowotwory nosa i zatok przynosowych – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Nowotwory nosa i zatok przynosowych to rzadkie, często zaawansowane w momencie rozpoznania schorzenia, które mogą mieć charakter złośliwy lub łagodny. Najczęściej diagnozowane są u osób powyżej 55 roku życia, z przewagą zachorowań u mężczyzn. Objawy kliniczne, takie jak jednostronna niedrożność nosa, krwawienia, bóle twarzy, zaburzenia widzenia czy utrata węchu, mogą być mylone z infekcjami górnych dróg oddechowych, co opóźnia rozpoznanie. Diagnostyka opiera się na badaniu fizykalnym, endoskopii, obrazowaniu (TK, MRI) oraz biopsji z oceną histopatologiczną przez doświadczonych patologów. Leczenie wymaga podejścia multidyscyplinarnego, obejmującego chirurgię (zarówno małoinwazyjną endoskopową, jak i otwartą), radioterapię (w tym techniki stereotaktyczne i terapię protonową) oraz chemioterapię, stosowaną neoadjuwantowo, adjuwantowo lub w skojarzeniu z radioterapią. Chemioterapia przedoperacyjna zwiększa szanse na zachowanie ważnych struktur anatomicznych, takich jak oko i kości podstawy czaszki, co potwierdzają dane wskazujące na 50% zachowanie struktur przy chemioterapii w porównaniu do 15% bez niej. W niektórych przypadkach stosuje się także immunoterapię i terapię celowaną.
biopsja, chemoradioterapia, chirurg głowy i szyi, chirurg plastyczny i rekonstrukcyjny, chirurg szczękowo-twarzowy, chirurgia małoinwazyjna, endoskopia nosa, guz zatoki przynosowej, immunoterapia, jama nosowa, krwawienie z nosa, maksillektomia, neurochirurg, niedrożność nosa, nowotwór nosa i zatok przynosowych, opieka paliatywna, opieka wspierająca, osteoradionekroza, otolaryngolog, patolog, pielęgniarka koordynująca, radioterapia kierowana obrazem, radioterapia stereotaktyczna, rak płaskonabłonkowy, resekcja czaszkowo-twarzowa, rezonans magnetyczny, rinektomia, spirometr zachęcający, szczepionka przeciw HPV, terapia celowana, terapia protonowa, tomografia komputerowa, wsparcie żywieniowe, zatoka przynosowa - Leksykon chorób i schorzeń
Krwawienie z nosa – Objawy
Krwawienie z nosa (epistaxis) jest powszechnym zjawiskiem, dotykającym około 60% populacji, i dzieli się na krwawienia przednie (90% przypadków, zlokalizowane w splotie Kiesselbacha) oraz tylne (pochodzące ze splotu Woodruffa, częstsze u osób starszych i z nadciśnieniem tętniczym). Objawy obejmują wypływ krwi z jednego lub obu nozdrzy, a w przypadku krwawień tylnych krew spływa do gardła, co może powodować nudności, wymioty i ryzyko aspiracji. Ciężkie krwawienia definiuje się jako utrzymujące się powyżej 15-30 minut mimo ucisku, obfite, z obustronnym wypływem krwi lub towarzyszące objawom niedokrwistości i wstrząsu hipowolemicznego. Nawracające epizody (powyżej 3-4 razy w tygodniu lub 6 razy w miesiącu) wymagają diagnostyki i konsultacji specjalistycznej, zwłaszcza u pacjentów przyjmujących leki przeciwzakrzepowe lub z chorobami współistniejącymi.
angiografia, aspiracja krwi, badanie krzepnięcia, białaczka, błona śluzowa nosa, chłoniak, choroba von Willebranda, COVID-19, dziedziczna teleangiektazja krwotoczna, embolizacja, endoskopia nosa, epistaxis, hematolog, hemofilia, hipoksja, jama nosowa, kardiolog, kauteryzacja, krwawienie przednie, krwawienie tylne, lek przeciwzakrzepowy, małopłytkowość immunologiczna, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość, otolaryngolog, polip nosowy, przegroda nosowa, przełom nadciśnieniowy, splot Kiesselbacha, splot Woodruffa, szpiczak mnogi, tamponada nosa, teleangiektazja, tomografia komputerowa, udar mózgu, wstrząs hipowolemiczny, wziernik nosowy, zawał mięśnia sercowego, ziarniniakowatość z zapaleniem naczyń - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Tafen Nasal 64 mcg 64 mcg/dawkę odmierzoną
Tafen Nasal 64 mcg to aerozol do nosa zawierający 64 mikrogramy budezonidu w dawce odmierzonej 0,05 ml, wskazany do leczenia i profilaktyki objawów alergicznego zapalenia błony śluzowej nosa (AZBŚN) w postaci sezonowej oraz całorocznej, a także w terapii polipów nosa. Lek skutecznie łagodzi objawy podmiotowe (świąd, kichanie, wyciek i uczucie zatkania nosa) oraz przedmiotowe (obrzęk i przekrwienie błony śluzowej). W przypadku AZBŚN sezonowego zaleca się rozpoczęcie terapii przed sezonem pylenia i kontynuację przez cały okres ekspozycji na alergen, natomiast w AZBŚN całorocznym konieczne jest regularne stosowanie dla utrzymania kontroli objawów. W terapii polipów nosa budezonid działa przeciwzapalnie, zmniejszając wielkość polipów i poprawiając objawy takie jak blokada nosa czy zaburzenia węchu, jednak efekt terapeutyczny może wymagać dłuższego czasu stosowania.
aerozol donosowy, alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, blokada nosa, budezonid, całoroczne alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, endoskopia nosa, infekcja zatok, kichanie, obrzęk błony śluzowej, polipy nosa, przekrwienie, rynoskopia, sezonowe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, stan zapalny, świąd, swoiste IgE, test alergiczny, wyciek z nosa, zaburzenie węchu, zatkanie nosa - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie zatok – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Zapalenie zatok (sinusitis) to zapalenie błony śluzowej zatok przynosowych, które może mieć charakter ostry (<4 tygodni) lub przewlekły (>12 tygodni). Etiologia obejmuje infekcje wirusowe (najczęstsze w ostrym zapaleniu), bakteryjne (Streptococcus pneumoniae, Haemophilus influenzae, Moraxella catarrhalis), grzybicze oraz czynniki alergiczne i anatomiczne. Objawy to m.in. ból i ucisk w okolicy zatok, niedrożność nosa, gęsta, żółto-zielona wydzielina, spływ zanosowy, gorączka do 38,3°C, kaszel, halitoza oraz obniżenie węchu. Diagnostyka opiera się na wywiadzie, badaniu fizykalnym, endoskopii nosa oraz w wybranych przypadkach na badaniach obrazowych (CT). Wskazaniem do antybiotykoterapii jest utrzymywanie się objawów powyżej 10 dni lub ich nasilenie po początkowej poprawie. Leczenie obejmuje leki przeciwbólowe (paracetamol, ibuprofen), środki obkurczające błonę śluzową (do 3-5 dni), donosowe kortykosteroidy oraz irygacje nosa solą fizjologiczną. W przewlekłych i nawracających przypadkach rozważa się leczenie chirurgiczne (FESS, balonoplastyka).
alergiczny nieżyt nosa, amoksycylina, balonoplastyka zatok, budezonid, efekt z odbicia, endoskopia nosa, endoskopowa operacja zatok, flutykazon, Haemophilus influenzae, halitoza, inhalacja, irygacja nosa, kortykosteroidy donosowe, Moraxella catarrhalis, niedrożność dróg oddechowych, ostre zapalenie zatok, polipy nosowe, przewlekłe zapalenie zatok, reakcja alergiczna, ropień mózgu, skrzywienie przegrody nosowej, spływ zanosowy, stan zapalny, Streptococcus pneumoniae, tomografia komputerowa, zapalenie kości, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie ucha środkowego, zapalenie zatok, zatoki przynosowe - Leksykon chorób i schorzeń
Nowotwory nosa i zatok przynosowych – Diagnostyka i diagnoza
Nowotwory nosa i zatok przynosowych stanowią 3-5% wszystkich nowotworów głowy i szyi w USA, często diagnozowane są w zaawansowanym stadium ze względu na niespecyficzne objawy. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu fizykalnym oraz kluczowej endoskopii nosa (nazoendoskopii), umożliwiającej ocenę błony śluzowej i lokalizację zmian. Biopsja, wykonywana endoskopowo, cienkoigłowo lub chirurgicznie, jest niezbędna do potwierdzenia rozpoznania i określenia typu histologicznego (np. rak płaskonabłonkowy, gruczolakorak, czerniak) oraz stopnia złośliwości. Badania obrazowe, takie jak tomografia komputerowa (CT) i rezonans magnetyczny (MRI), pozwalają na ocenę rozległości guza, naciekania tkanek miękkich i struktur kostnych, a PET-CT służy do wykrywania przerzutów i monitorowania leczenia. System TNM AJCC jest stosowany do oceny zaawansowania, uwzględniając wielkość guza (T), obecność przerzutów w węzłach chłonnych (N) oraz przerzuty odległe (M).
badanie fizykalne, badanie histopatologiczne, biopsja, biopsja cienkoigłowa, biopsja ekscyzyjna, biopsja endoskopowa, biopsja incyzyjna, biopsja otwarta, czerniak, czerniak błony śluzowej, endoskopia nosa, gruczolakorak, konsultacja okulistyczna, nazoendoskopia, nowotwór głowy i szyi, nowotwór nosa i zatok przynosowych, otolaryngolog, PET-CT, pozytonowa tomografia emisyjna, przerzut do regionalnych węzłów chłonnych, rak płaskonabłonkowy, rezonans magnetyczny, system TNM, tomografia komputerowa, węzły chłonne szyi, wirus brodawczaka ludzkiego, wywiad medyczny, ziarniniakowatość z zapaleniem naczyń - Leksykon chorób i schorzeń
Ból zatokowy – Objawy
Ból zatokowy jest objawem zapalenia zatok przynosowych, charakteryzującym się bólem, uciskiem i uczuciem pełności w okolicach czoła, policzków, nasady nosa oraz wokół oczu. Typowo nasila się przy pochylaniu się do przodu, leżeniu oraz nagłych ruchach głowy, a towarzyszą mu objawy takie jak zatkany nos, gęsta, żółta lub zielona wydzielina, spływanie wydzieliny po tylnej ścianie gardła, zmniejszenie węchu, gorączka (zwłaszcza >38°C przy infekcji bakteryjnej), obrzęk twarzy oraz ogólne zmęczenie. Czas trwania bólu zależy od etiologii: w infekcjach wirusowych zwykle 7-10 dni, natomiast w przewlekłym zapaleniu zatok objawy utrzymują się powyżej 12 tygodni. Diagnostyka obejmuje szczegółowy wywiad, badanie fizykalne, a w razie potrzeby endoskopię nosa i zatok oraz obrazowanie (TK, MRI). Kluczowe jest różnicowanie bólu zatokowego od migreny, która często jest błędnie diagnozowana jako ból zatokowy, zwłaszcza że około 90% pacjentów z samodzielnie rozpoznanym bólem zatokowym cierpi na migrenę. Migrena cechuje się pulsującym, często jednostronnym bólem, nudnościami, wymiotami oraz nadwrażliwością na światło i dźwięk, a wyciek z nosa jest przezroczysty, w przeciwieństwie do gęstej, zabarwionej wydzieliny w zapaleniu zatok.
alergiczne zapalenie zatok, antybiotykoterapia, bakteryjne zapalenie zatok, ból zatokowy, endoskopia nosa, infekcja bakteryjna, infekcja wirusowa, leczenie przeciwgrzybicze, migrena, mukowiscydoza, neuralgia nerwu trójdzielnego, ostre zapalenie zatok, polipy nosa, polipy nosowe, przekrwienie błony śluzowej nosa, przewlekłe zapalenie zatok, rezonans magnetyczny, skrzywienie przegrody nosa, spływanie wydzieliny po tylnej ścianie gardła, tomografia komputerowa, utrata węchu, wyciek z nosa, zapalenie zatok, zapalenie zatok przynosowych - Leksykon chorób i schorzeń
Polipy nosowe – Epidemiologia
Polipy nosowe (CRSwNP) to łagodne, obrzękowe zmiany błony śluzowej nosa i zatok przynosowych, o częstości występowania w populacji ogólnej od 0,2% do 5,6%, najczęściej 1-4%. W Polsce częstość CRSwNP wynosi około 0,52% (52,0/10 000 osób), z wyższą częstością u mężczyzn (stosunek 2:1) i szczytem zachorowań w wieku 40-60 lat. Polipy nosowe współwystępują często z astmą (7% ogółu, 16,5% u pacjentów >40 r.ż.), nietolerancją aspiryny (36%) oraz mukowiscydozą (20-48%). Diagnostyka opiera się na endoskopii nosa, która jest złotym standardem, natomiast rynoskopia przednia i zdjęcia radiologiczne są przestarzałe. Polipy nosowe mają wysoki odsetek nawrotów (ok. 40% w ciągu 18 miesięcy po zabiegu chirurgicznym ESS), a czynniki ryzyka nawrotu to m.in. astma, wrażliwość na aspirynę, wysoki stopień polipów i palenie tytoniu.
alergiczny nieżyt nosa, astma alergiczna, astma niealergiczna, choroba refluksowa przełyku, CRSwNP, czynnik genetyczny, endoskopia nosa, gen HLA, hiposmia, lek biologiczny, mukowiscydoza, niedobór immunologiczny, niedrożność nosa, obciążenie ekonomiczne, polip nosowy, rynoskopia przednia, spływanie wydzieliny po tylnej ścianie gardła, terapia biologiczna, tomografia komputerowa, zabieg chirurgiczny, zaburzenie węchu, złoty standard diagnostyczny - Leksykon chorób i schorzeń
Niealergiczne zapalenie błony śluzowej nosa – Diagnostyka i diagnoza
Niealergiczny nieżyt nosa (NAR) to przewlekły stan zapalny błony śluzowej nosa, manifestujący się przekrwieniem, wyciekiem, kichaniem i świądem, bez udziału mechanizmów alergicznych. Diagnostyka opiera się na wykluczeniu alergicznego nieżytu nosa poprzez testy skórne i oznaczenie swoistych IgE, które w NAR są ujemne. Kluczowe jest zebranie szczegółowego wywiadu dotyczącego charakteru, nasilenia i czynników wywołujących objawy, a także badanie przedmiotowe z oceną błony śluzowej nosa, która jest obrzęknięta i przekrwiona z przezroczystą wydzieliną. Diagnostyka różnicowa obejmuje m.in. alergiczny nieżyt nosa, przewlekłe zapalenie zatok, polipy nosa, skrzywienie przegrody oraz miejscowy alergiczny nieżyt nosa (LAR). W diagnostyce pomocne są badania endoskopowe, tomografia komputerowa zatok oraz cytologia wydzieliny nosowej, szczególnie w celu identyfikacji podtypów NAR, takich jak NARES (eozynofile >20%).
alergeny powietrznopochodne, alergiczny nieżyt nosa, badanie przedmiotowe, badanie serologiczne, błona śluzowa nosa, endoskopia nosa, małżowiny nosowe, miejscowy alergiczny nieżyt nosa, mieszany nieżyt nosa, naczynioruchowy nieżyt nosa, niealergiczny nieżyt nosa, niealergiczny nieżyt nosa z eozynofilią, nieżyt nosa z odbicia, polipy nosa, próba prowokacyjna, przeciwciała IgE, przekrwienie nosa, przewlekłe zapalenie zatok przynosowych, rynomanometria, skrzywienie przegrody nosowej, test skórny, tomografia komputerowa zatok przynosowych, wyciek płynu mózgowo-rdzeniowego, wyciek z nosa, wywiad lekarski, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie zatok przynosowych