guz gruczołu sutkowego
Guz gruczołu sutkowego (piersi) to masa tkankowa rozwijająca się w obrębie tkanki gruczołowej piersi, która może mieć charakter łagodny lub złośliwy. Większość guzów piersi jest łagodna, jednak każdy nowo wykryty guz wymaga diagnostyki w celu wykluczenia nowotworu złośliwego.
Łagodne zmiany gruczołu sutkowego obejmują między innymi gruczolakowłókniaki, torbiele, brodawczaki wewnątrzprzewodowe, zmiany włóknisto-torbielowate oraz tłuszczaki. Charakteryzują się one wyraźnym odgraniczeniem, regularnym kształtem oraz brakiem cech naciekania okolicznych tkanek.
Złośliwe guzy piersi to przede wszystkim rak piersi w różnych postaciach histopatologicznych, z których najczęstszy jest rak przewodowy naciekający oraz rak zrazikowy. Rzadziej występują mięsaki, chłoniaki czy przerzuty innych nowotworów do gruczołu sutkowego.
Diagnostyka guzów piersi obejmuje badanie palpacyjne, obrazowanie (mammografia, USG, MRI), a także procedury inwazyjne, takie jak biopsja cienkoigłowa, gruboigłowa lub chirurgiczna. Podstawą rozpoznania jest badanie histopatologiczne materiału pobranego z guza.
Leczenie zależy od charakteru zmiany – guzy łagodne mogą być obserwowane lub usuwane chirurgicznie, natomiast w przypadku zmian złośliwych stosuje się leczenie skojarzone: chirurgiczne, radioterapię, chemioterapię, hormonoterapię oraz leczenie celowane zależnie od typu i stadium zaawansowania nowotworu.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Azacitidine EVER Pharma 25 mg/ml
Dane przedkliniczne dotyczące azacytydyny wykazują istotne właściwości mutagenne i genotoksyczne, potwierdzone w badaniach in vitro na modelach bakteryjnych i komórkach ssaków. W badaniach długoterminowych na myszach i szczurach zaobserwowano działanie kancerogenne, obejmujące nowotwory układu chłonno-siateczkowego, płuc, sutków, skóry oraz guzów jądra. Embriotoksyczność leku została potwierdzona przez wysoką częstość resorpcji płodów (do 44%) po pojedynczym podaniu dootrzewnowym w okresie organogenezy, a także liczne wady rozwojowe OUN (np. egzencefalia), kończyn (mikromelia, syndaktylia, oligodaktylia) oraz innych struktur anatomicznych u szczurów i myszy. Neurotoksyczne działanie azacytydyny na rozwijający się ośrodkowy układ nerwowy podkreśla konieczność ostrożności w stosowaniu u kobiet w ciąży lub planujących ciążę.
aberracja chromosomowa, azacytydyna, działanie kancerogenne, działanie mutagenne, działanie neurotoksyczne, efekt genotoksyczny, egzencefalia, embriotoksyczność, guz gruczołu sutkowego, guz jądra, guz płucny, małoocze, mikrognacja, mikromelia, nieprawidłowość rozwojowa mózgu, nowotwór układu krwiotwórczego, oligodaktylia, ośrodkowy układ nerwowy, przepuklina mózgowa, resorpcja płodu, spermatogeneza, syndaktylia, toksyczność zarodkowa, układ chłonno-siateczkowy, wada wrodzona, wewnątrzmaciczne obumarcie zarodka, węzeł chłonny, wytrzewienie - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Adriblastina PFS 2 mg/ml
Doksorubicyna chlorowodorek, substancja czynna preparatu Adriblastina PFS, wykazuje wyraźne właściwości genotoksyczne potwierdzone w testach in vitro i in vivo, prowadząc do uszkodzeń DNA oraz aberracji chromosomowych w komórkach somatycznych i rozrodczych. Długoterminowe badania na modelach zwierzęcych, w tym na szczurach, wykazały potencjał rakotwórczy, ze szczególnym wzrostem częstości guzów gruczołu sutkowego. Ponadto, doksorubicyna wykazuje toksyczny wpływ na układ rozrodczy zarówno samców, jak i samic, manifestujący się u samic psów opóźnieniem lub zatrzymaniem dojrzewania pęcherzyków jajnikowych, a u samców zanikiem jąder, rozsianym zwyrodnieniem kanalików nasiennych oraz hipospermią, co prowadzi do upośledzenia funkcji gonad i płodności.
aberracja chromosomowa, badanie in vitro, badanie in vivo, doksorubicyna chlorowodorek, działanie niepożądane, guz gruczołu sutkowego, hipospermia, kanalik nasienny, komórka rozrodcza, komórka somatyczna, krioprezerwacja gamet, pęcherzyk jajnikowy, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, spermatogeneza, toksyczność układu rozrodczego, układ rozrodczy, uszkodzenie DNA, właściwość genotoksyczna, wpływ na rozrodczość, zaburzenie płodności, zanik jąder - Leksykon substancji czynnych
Doksorubicyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Doksorubicyna wykazuje szeroki profil toksyczności potwierdzony w badaniach przedklinicznych na różnych gatunkach zwierząt. Wartości LD50 po pojedynczym dożylnym podaniu wynoszą 12,6 mg/kg u szczurów, 9,4 mg/kg u myszy oraz 6 mg/kg u królików, wskazując na zróżnicowaną wrażliwość gatunkową. Nie stwierdzono zwiększonej toksyczności u starszych szczurów w porównaniu z młodymi po dawkach 2,5 i 5 mg/kg. Doksorubicyna wykazuje silne działanie genotoksyczne i mutagenne, uszkadzając DNA i chromosomy limfocytów ludzkich in vitro. Ponadto, u szczurów zaobserwowano wzrost częstości guzów gruczołu sutkowego, potwierdzając potencjał rakotwórczy. Substancja wywiera toksyczny wpływ na układ rozrodczy – u samców powoduje zanik jąder, zwyrodnienie kanalików nasiennych i hipospermię, a u samic psa opóźnia lub zatrzymuje dojrzewanie pęcherzyków jajnikowych.
badanie in vitro, badanie in vivo, chemioterapia, ciężka kardiomiopatia, doksorubicyna, działanie teratogenne, guz gruczołu sutkowego, hipospermia, kardiomiopatia, limfocyt ludzki, mutagenność, pęcherzyk jajnikowy, poronienie, potencjał rakotwórczy, profil toksyczności, śmierć zarodka, toksyczność, toksyczność ostra, uszkodzenie chromosomów, uszkodzenie nerek, wada rozwojowa jelit, wada rozwojowa płodu, wartość LD, właściwość cytotoksyczna, właściwość genotoksyczna, właściwość kancerogenna, zaburzenie płodności, zanik jąder, zarośnięcie przełyku