zaburzenie przewodnictwa śródkomorowego

Zaburzenie przewodnictwa śródkomorowego to nieprawidłowość w przewodzeniu impulsu elektrycznego przez układ Hisa-Purkinjego i mięśniówkę komór serca. Objawia się wydłużeniem zespołu QRS (≥ 120 ms) i zmienionym obrazem załamka w zapisie EKG. Może występować jako blok lewej odnogi pęczka Hisa (LBBB), blok prawej odnogi pęczka Hisa (RBBB) lub jako nieswoiste zaburzenie przewodnictwa śródkomorowego (IVCD).

Etiologia zaburzeń przewodnictwa śródkomorowego jest zróżnicowana i obejmuje chorobę niedokrwienną serca, kardiomiopatię, zapalenie mięśnia sercowego, wrodzone wady serca, zaburzenia elektrolitowe oraz działanie niepożądane leków. Występowanie tych zaburzeń może świadczyć o organicznym uszkodzeniu mięśnia sercowego lub układu przewodzącego, dlatego wymaga diagnostyki przyczynowej.

Kliniczna istotność zaburzeń przewodnictwa śródkomorowego wiąże się z potencjalnym wpływem na funkcję hemodynamiczną serca poprzez zaburzenie synchronii skurczu komór. W przypadku utrzymujących się zaburzeń przewodnictwa, szczególnie LBBB, może dojść do przebudowy mięśnia sercowego i rozwoju niewydolności serca. U pacjentów z objawową niewydolnością serca i zaburzeniami przewodnictwa śródkomorowego należy rozważyć terapię resynchronizującą (CRT).

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl