faza terminalna
Faza terminalna to ostatni etap choroby o charakterze nieuleczalnym, prowadzący do śmierci pacjenta. W medycynie paliatywnej określa się ją jako okres, w którym proces chorobowy jest nieodwracalny, a standardowe metody leczenia przyczynowego nie przynoszą już efektów terapeutycznych.
W fazie terminalnej głównym celem opieki medycznej staje się łagodzenie objawów, zapewnienie komfortu i godności pacjenta oraz wsparcie psychologiczne zarówno dla chorego, jak i jego bliskich. Szczególną uwagę poświęca się kontroli bólu, duszności, nudności oraz innych dolegliwości pogarszających jakość życia.
Rozpoznanie fazy terminalnej ma istotne znaczenie kliniczne i etyczne, gdyż wiąże się z podejmowaniem decyzji o rezygnacji z uporczywej terapii na rzecz opieki paliatywnej. Okres ten może trwać od kilku dni do kilku tygodni, a jego prawidłowe zidentyfikowanie pozwala na wdrożenie adekwatnego postępowania medycznego i zapewnienie pacjentowi optymalnej opieki w ostatnim okresie życia.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Fingolimod wykazuje powolne wchłanianie z przewodu pokarmowego z Tmax wynoszącym 12-16 godzin oraz wysoką biodostępność ≥85%, a stężenia w stanie stacjonarnym osiągane są po 1-2 miesiącach dawkowania raz na dobę, przy czym są około 10-krotnie wyższe niż po dawce początkowej. Lek i jego aktywny metabolit, fosforan fingolimodu, wiążą się silnie z białkami osocza (>99%) i wykazują dużą objętość dystrybucji (~1200±260 l), co wskazuje na wysokie powinowactwo do tkanek, w tym przenikanie przez barierę krew-mózg. Eliminacja zachodzi głównie przez oksydacyjną biotransformację z udziałem CYP4F2 i prawdopodobnie CYP3A4, a klirens wynosi 6,3±2,3 l/h, z okresem półtrwania 6-9 dni. Po podaniu doustnym około 81% dawki jest wydalane z moczem w postaci nieaktywnych metabolitów, natomiast sam lek i fosforan fingolimodu nie są wydalane w formie niezmienionej.
analog ceramidowy, AUC, bariera krew-mózg, białko osocza, biodostępność bezwzględna, Cmax, CYP3A4, CYP4F2, cytochrom P450, dystrybucja w erytrocytach, faza terminalna, fosforan fingolimodu, klirens, liniowa farmakokinetyka, objętość dystrybucji, okres półtrwania, skala Childa-Pugha, stan stacjonarny, stereoselektywna fosforylacja, stężenie maksymalne we krwi, stwardnienie rozsiane, Tmax, wchłanianie z przewodu pokarmowego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby -
Leksykon leków
Fingolimod charakteryzuje się powolnym wchłanianiem z tmax wynoszącym 12-16 godzin oraz wysoką biodostępnością doustną na poziomie 93% (95% CI: 79-111%). Lek wykazuje znaczną dystrybucję do tkanek (objętość dystrybucji około 1200 ± 260 litrów) oraz silne wiązanie z białkami osocza (>99%). Dystrybucja do erytrocytów wynosi 86% dla fingolimodu i <17% dla jego aktywnego metabolitu, fosforanu fingolimodu. Stan stacjonarny stężeń osiągany jest po 1-2 miesiącach stosowania dawki 0,5 mg raz na dobę, przy czym stężenia w osoczu są około 10-krotnie wyższe niż po dawce początkowej. Farmakokinetyka leku jest liniowa w zakresie dawek 0,5-1,25 mg. Fingolimod przenika przez barierę krew-mózg i jest metabolizowany głównie przez CYP4F2 oraz prawdopodobnie CYP3A4 do nieaktywnych metabolitów, które są wydalane głównie z moczem (81% dawki) w formie niezmienionej. Końcowy okres półtrwania wynosi 6-9 dni, podobnie dla fingolimodu i fosforanu fingolimodu.
analogi ceramidowe, AUC, bariera krew-mózg, biodostępność, biotransformacja oksydacyjna, Cmax, CYP3A4, CYP4F2, farmakokinetyka, farmakokinetyka liniowa, faza terminalna, fosforan fingolimodu, fosforylacja stereoselektywna, klirens, metabolity nieaktywne, metabolizm kwasów tłuszczowych, objętość dystrybucji, okres półtrwania, skala Child-Pugh, stężenie w osoczu, stwardnienie rozsiane, T1/2, Tmax, wychwyt komórkowy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
