ciało obce
Ciało obce w medycynie to dowolny obiekt, który znalazł się w organizmie pacjenta w miejscu, gdzie fizjologicznie nie powinien się znajdować. Może być wprowadzone przypadkowo (np. drzazga, fragment metalu), celowo (np. implant, proteza), lub powstać wewnętrznie (np. złogi kamieni nerkowych).
Ciała obce mogą być zlokalizowane w różnych układach i narządach, w tym w drogach oddechowych, przewodzie pokarmowym, oku, uchu, układzie moczowym czy w tkankach miękkich. Objawy kliniczne zależą od lokalizacji, rodzaju ciała obcego, czasu zalegania oraz reakcji organizmu. Mogą obejmować ból, krwawienie, obrzęk, zaburzenia funkcji narządu lub zakażenie.
Diagnostyka ciał obcych obejmuje badanie fizykalne oraz metody obrazowe, takie jak RTG, USG, TK lub MRI. Wybór metody zależy od rodzaju i lokalizacji ciała obcego. Leczenie polega na usunięciu ciała obcego, co może wymagać procedur endoskopowych, zabiegów chirurgicznych lub innych technik specjalistycznych, w zależności od sytuacji klinicznej.
Niektóre ciała obce wymagają natychmiastowej interwencji (np. w drogach oddechowych), podczas gdy inne mogą być obserwowane lub usuwane planowo. Powikłania związane z ciałami obcymi obejmują perforację narządów, niedrożność, krwotok, infekcje, przewlekły stan zapalny lub reakcję toksyczną.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Skład i postać leku – NeisVac-C 10 mcg polisacharydu (O-deacetylowanego) Neisseria meningitidis grupy C (szczep C11) skoniugowany z 10-20 mcg toksoidu tężcowego adsorbowany na wodorotlenku glinu 0,5 mg Al+3/0,5 ml
NeisVac-C to skoniugowana szczepionka meningokokowa polisacharydowa grupy C, zawierająca 10 µg O-deacetylowanego polisacharydu z Neisseria meningitidis grupy C (szczep C11) skoniugowanego z 10-20 µg toksoidu tężcowego, adsorbowana na 0,5 mg uwodnionego wodorotlenku glinu (Al³⁺) w dawce 0,5 ml. Produkt jest dostępny w postaci półprzejrzystej, białej lub prawie białej zawiesiny w ampułko-strzykawkach ze szkła typu I, z osłonką i zatyczką z gumy bromobutylowej. Szczepionka zawiera substancje pomocnicze: chlorek sodu i wodę do wstrzykiwań. Przechowywanie zalecane jest w temperaturze 2-8°C, z możliwością jednorazowego przechowywania do 9 miesięcy w temperaturze do 25°C, przy zachowaniu całkowitego okresu ważności 42 miesięcy. Przed podaniem należy dokładnie wstrząsnąć zawiesinę i ocenić jej jednorodność oraz brak zanieczyszczeń; w przypadku obecności ciał obcych lub przebarwień szczepionka nie powinna być stosowana.
ampułko-strzykawka, chlorek sodu, ciało obce, guma bromobutylowa, jednorodna zawiesina, Neisseria meningitidis, niezgodność farmaceutyczna, polisacharyd O-deacetylowany, substancja pomocnicza, supernatant, szczep C11, szczepionka adsorbowana, szczepionka meningokokowa, szczepionka skoniugowana, toksoid tężcowy, woda do wstrzykiwań, wodorotlenek glinu, wstrząsanie zawiesiny, wstrzyknięcie podskórne, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon leków
Skład i postać leku – Adacel Polio 0,5 ml
ADACEL POLIO to adsorbowana zawiesina do wstrzykiwań, zawierająca precyzyjnie określone ilości antygenów błonicy (≥2 j.m., 2 Lf), tężca (≥20 j.m., 5 Lf), bezkomórkowego krztuśca (toksoid krztuścowy 2,5 µg, hemaglutynina włókienkowa 5 µg, pertaktyna 3 µg, fimbrie typ 2 i 3 – 5 µg) oraz inaktywowanego wirusa polio typów 1 (29 jednostek antygenu D), 2 (7 jednostek antygenu D) i 3 (26 jednostek antygenu D) w dawce 0,5 ml. Adiuwantem jest fosforan glinu (1,5 mg, 0,33 mg Al). Produkt może zawierać śladowe ilości formaldehydu, glutaraldehydu, antybiotyków (streptomycyna, neomycyna, polimyksyna B) oraz albuminy surowicy bydlęcej. Szczepionka wymaga wstrząśnięcia przed podaniem, jest dostępna w ampułko-strzykawkach o pojemności 0,5 ml, przechowywana w temperaturze 2–8°C, nie wolno jej zamrażać. Po wyjęciu z lodówki stabilna do 72 godzin w temp. do 25°C.
adiuwant, aktywność biologiczna, albumina surowicy bydlęcej, ampułko-strzykawka, antygen krztuśca, ciało obce, dawka szczepionki, fenoksyetanol, fimbrie, formaldehyd, fosforan glinu, glutaraldehyd, hemaglutynina włókienkowa, neomycyna, niezgodność farmaceutyczna, odpowiedź immunologiczna, pertaktyna, podanie parenteralne, polimyksyna B, poliomyelitis inaktywowany, polisorbat 80, środek konserwujący, środek powierzchniowo czynny, streptomycyna, substancja pomocnicza, szczepionka przeciw błonicy, tężec i krztusiec, toksoid błoniczy, toksoid krztuścowy, toksoid tężcowy, wirus polio inaktywowany, woda do wstrzykiwań, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Novain 4 mg/ml
Novain w postaci kropli do oczu o stężeniu 4 mg/ml oksybuprokainy chlorowodorku jest wskazany do krótkotrwałego znieczulenia miejscowego gałki ocznej i spojówki u pacjentów dorosłych przed wykonywaniem krótkich procedur okulistycznych. Preparat umożliwia szybkie zniesienie czucia powierzchownego, co jest niezbędne podczas diagnostyki (np. tonometria, gonioskopia, badanie dna oka) oraz drobnych zabiegów powierzchniowych (biopsje, skrobanie rogówki, usuwanie ciał obcych, niektóre zabiegi laserowe, iniekcje podspojówkowe). Każda kropla zawiera około 0,133 mg oksybuprokainy, co pozwala na precyzyjne dawkowanie podczas procedur. Lek jest przeznaczony wyłącznie dla osób dorosłych, ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności u dzieci i młodzieży poniżej 18 roku życia.
biopsja, ciało obce, ciśnienie śródgałkowe, gabinet okulistyczny, gałka oczna, gonioskopia, iniekcja podspojówkowa, krótkotrwałe znieczulenie, lekarz okulista, oksybuprokainy chlorowodorek, personel medyczny, rogówka, spojówka, tonometria, uszkodzenie oka, zabieg laserowy, znieczulenie miejscowe oka - Leksykon chorób i schorzeń
Krwawienie z nosa – Patofizjologia i mechanizm
Krwawienie z nosa (epistaxis) wynika z uszkodzenia drobnych naczyń krwionośnych błony śluzowej nosa, szczególnie w obszarze splotu Kiesselbacha, gdzie zespolone są gałęzie tętnicy szyjnej wewnętrznej i zewnętrznej. Krwawienia dzieli się na przednie (około 90% przypadków) i tylne (około 10%), z których te drugie są trudniejsze do opanowania i częstsze u osób starszych oraz pacjentów z nadciśnieniem tętniczym. Czynniki predysponujące obejmują urazy mechaniczne, suchość błony śluzowej, infekcje, alergie, stosowanie leków przeciwzakrzepowych (np. warfaryna, heparyna, klopidogrel, aspiryna) oraz zaburzenia krzepnięcia (hemofilia, choroba von Willebranda). Nadciśnienie tętnicze może przedłużać czas krwawienia, a nadciśnienie maskowane jest szczególnie istotne u pacjentów z epistaxis. Diagnostyka powinna obejmować dokładny wywiad, badanie fizykalne z endoskopią nosa oraz ocenę parametrów krzepnięcia.
choroba Oslera-Webera-Rendu, ciało obce, dziedziczna teleangiektazja krwotoczna, elektrokauteryzacja, embolizacja naczyniowa, endoskopia nosowa, hemofilia, kauteryzacja, kortykosteroid donosowy, krwawienie przednie, krwawienie tylne, krwawienie z nosa, kwas traneksamowy, lek obkurczający naczynia, lek przeciwzakrzepowy, malformacja tętniczo-żylna, małopłytkowość immunologiczna, mutacja genów, nadciśnienie maskowane, nadciśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nieżyt nosa, perforacja przegrody nosowej, podwiązanie tętnicy, polip nosa, przewlekłe zapalenie zatok, selektywny inhibitor wychwytu serotoniny, skrzywienie przegrody nosowej, splot Kiesselbacha, splot Woodruffa, tamponada nosa, zaburzenie krzepnięcia krwi, zaburzenie naczyniowe - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Starazolin Free
Produkt leczniczy Starazolin Free zawiera 0,5 mg/ml tetryzoliny chlorowodorku i wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania, zwłaszcza u pacjentów pediatrycznych oraz osób z jaskrą. Jaskra z wąskim kątem przesączania stanowi bezwzględne przeciwwskazanie do stosowania leku, natomiast inne typy jaskry wymagają ścisłego nadzoru lekarskiego. Preparat jest przeciwwskazany u pacjentów z suchym zapaleniem błony śluzowej nosa oraz suchym zapaleniem rogówki i spojówek, gdyż może nasilać objawy tych schorzeń. Osoby z nadwrażliwością kontaktową na srebro powinny unikać stosowania Starazolin Free ze względu na obecność śladowych ilości srebra w kroplach. W trakcie terapii należy monitorować objawy podrażnienia i zaczerwienienia oczu, które mogą wskazywać na poważne schorzenia okulistyczne, wymagające konsultacji specjalistycznej, zwłaszcza jeśli utrzymują się dłużej niż 48 godzin.
ból głowy, ból oka, ciało obce, diplopia, fotofobia, jaskra, jaskra wąskiego kąta, midriaza, nadwrażliwość kontaktowa, podrażnienie oczu, polekowe zapalenie błony śluzowej, przekrwienie reaktywne, suche zapalenie błony śluzowej nosa, suche zapalenie rogówki, tetryzolina, uszkodzenie rogówki, utrata wzroku, zaczerwienienie oka, zakażenie oka - Leksykon chorób i schorzeń
Urazy oczu – Diagnostyka i diagnoza
Urazy oczu obejmują szerokie spektrum uszkodzeń, takich jak urazy penetrujące, otwartego gałki ocznej, tępe, chemiczne, termiczne oraz związane z promieniowaniem. Kluczowe jest szybkie rozpoznanie i natychmiastowa konsultacja okulistyczna w przypadku objawów alarmujących, takich jak znaczny ból, zaburzenia widzenia, obecność ciała obcego, krwawienie w oku czy deformacje źrenicy. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu ostrości wzroku, ocenie źrenic, ruchomości gałek ocznych, badaniu w lampie szczelinowej z barwnikiem fluoresceinowym oraz pomiarze ciśnienia wewnątrzgałkowego. W przypadku podejrzenia urazu otwartej gałki ocznej badanie należy przerwać i skierować pacjenta na pilną konsultację okulistyczną. Test Seidela oraz gonioskopia są pomocne w ocenie uszkodzeń rogówki i kąta przesączania. W diagnostyce obrazowej stosuje się tomografię komputerową (TK), rezonans magnetyczny (MRI), zdjęcia rentgenowskie oraz ultrasonografię (USG B-scan, ultrabiomikroskopia, POCUS), które charakteryzują się wysoką czułością (95,7–100%) i swoistością (98,7–99,8%) w wykrywaniu urazów, z wyjątkiem odwarstwienia siatkówki (czułość 88,9%).
angiografia fluoresceinowa, autofluorescencja dna oka, badanie dna oka, badanie źrenicy, ból oka, ciało obce, elektrookulografia, elektroretinogram, gonioskopia, hyphema, jaskra wtórna, krwiak pozagałkowy, krwotok do przedniej komory oka, lampa szczelinowa, OCT, odwarstwienie siatkówki, oparzenie termiczne, ostrość wzroku, rezonans magnetyczny głowy, tonometria, uraz chemiczny, uraz oka, uraz otwartej gałki ocznej, uraz penetrujący, uraz tępy, USG oka, uszkodzenie gałki ocznej, uszkodzenie oka, utrata widzenia, zaburzenie widzenia - Leksykon leków
Skład i postać leku – Boostrix Polio 0,5 ml (1 dawka)
Szczepionka Boostrix Polio to adsorbowana, bezkomórkowa, złożona szczepionka przeciw błonicy, tężcowi, krztuścowi oraz poliomyelitis (inaktywowana). Każda dawka 0,5 ml zawiera: toksoid błoniczy ≥ 2 j.m. (2,5 Lf), toksoid tężcowy ≥ 20 j.m. (5 Lf), antygeny Bordetella pertussis (toksoid krztuścowy 8 µg, hemaglutynina włókienkowa 8 µg, pertaktyna 2,5 µg) oraz inaktywowane wirusy polio typ 1 (40 jednostek antygenu D), typ 2 (8 jednostek antygenu D) i typ 3 (32 jednostki antygenu D). Antygeny adsorbowane są na wodorotlenku glinu (0,3 mg Al³⁺) i fosforanie glinu (0,2 mg Al³⁺). Wirusy polio namnażane są w hodowli komórkowej VERO, a szczepionka może zawierać śladowe ilości formaldehydu, neomycyny i polimyksyny. Zawartość kwasu para-aminobenzoesowego wynosi <0,07 ng, a fenyloalaniny 0,0298 µg na dawkę.
ampułko-strzykawka, Bordetella pertussis, chlorek sodu, ciało obce, fenyloalanina, formaldehyd, fosforan glinu, guma butylowa, hemaglutynina włókienkowa, hodowla komórkowa VERO, inaktywowany poliowirus, kwas para-aminobenzoesowy, medium 199, neomycyna, odpowiedź immunologiczna, pertaktyna, polimyksyna, poliomyelitis inaktywowana, szczepionka dTpa-IPV, toksoid błoniczy, toksoid krztuścowy, toksoid tężcowy, woda do wstrzykiwań, wodorotlenek glinu, zatyczka tłoka, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Aethylum chloratum Filofarm 70 g
Aethylum Chloratum Filofarm to aerozol zawierający 70 g chlorku etylu (Ethylis chloridum) jako substancję czynną, stosowany do krótkotrwałego miejscowego znieczulenia skóry podczas drobnych zabiegów chirurgicznych. Produkt jest wskazany do stosowania u dorosłych oraz młodzieży powyżej 12 roku życia pod nadzorem personelu medycznego, natomiast nie jest przeznaczony dla dzieci poniżej 12 lat. Mechanizm działania opiera się na szybkim ochłodzeniu tkanek, co prowadzi do czasowego zahamowania przewodnictwa nerwowego w miejscu aplikacji. Typowe zastosowania obejmują nacięcie i drenaż niewielkich ropni powierzchownych, usuwanie ciał obcych z powierzchownych warstw skóry, punkcje diagnostyczne, biopsje skórne małych rozmiarów oraz inne krótkotrwałe zabiegi wymagające szybkiego znieczulenia powierzchniowego.
- Leksykon chorób i schorzeń
Krwawienie z nosa – Epidemiologia
Krwawienie z nosa (epistaxis) jest powszechnym problemem klinicznym o bimodalnym rozkładzie wiekowym, najczęściej występującym u dzieci w wieku 2-10 lat oraz u osób starszych między 50 a 80 rokiem życia. Szacuje się, że około 60% populacji doświadczy epizodu krwawienia z nosa, z czego 6-10% wymaga interwencji medycznej. Krwawienia przednie, pochodzące głównie ze splotu Kiesselbaha, stanowią ponad 90% przypadków, natomiast krwawienia tylne, związane ze splotem Woodruffa, są rzadsze (około 5%) i częściej wymagają hospitalizacji oraz tamponady. Epidemiologia wykazuje sezonową zmienność z przewagą epizodów w miesiącach zimowych, co wiąże się z infekcjami górnych dróg oddechowych, alergiami oraz niską wilgotnością powietrza. Występuje także wyraźna zależność od pory dnia, z największą częstością krwawień nocnych (48,8% przypadków, OR 3,52 w porównaniu do popołudnia). Czynniki ryzyka obejmują nadciśnienie tętnicze, stosowanie leków przeciwzakrzepowych oraz choroby ogólnoustrojowe, a także predyspozycje genetyczne, takie jak wrodzona teleangiektazja krwotoczna (HHT). W populacji pediatrycznej nawracające epizody krwawień z nosa występują u około 9% dzieci, a narzędzia diagnostyczne, takie jak pediatryczny kwestionariusz krwawienia, są pomocne w identyfikacji pacjentów wymagających dalszej diagnostyki.
ADHD, alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, ciało obce, ECMO, epistaxis, infekcja górnych dróg oddechowych, koagulopatia, krwawienie przednie, krwawienie tylne, krwawienie z nosa, lek przeciwzakrzepowy, malformacja tętniczo-żylna, nadciśnienie tętnicze, otolaryngologia, schizofrenia, skala nasilenia krwawienia z nosa, splot Woodruffa, SSRI, tamponada nosa, teleangiektazja, zaburzenie pozorowane, zaburzenie psychotyczne - Leksykon chorób i schorzeń
Zaczerwienienie oka – Leczenie
Zaczerwienienie oka jest kluczowym objawem zapalenia, którego etiologia może być różnorodna, obejmując zapalenie spojówek, brzegów powiek, rogówki, tęczówki, a także stany nagłe jak jaskra zamkniętego kąta czy oparzenia chemiczne. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie i badaniu okulistycznym, z uwzględnieniem objawów towarzyszących takich jak ból, światłowstręt, wydzielina czy zmiany widzenia. Wskazania do pilnej konsultacji okulistycznej obejmują m.in. silny ból nieustępujący po miejscowych środkach znieczulających, utratę widzenia, obfite ropne wydzieliny, zajęcie rogówki, uraz oka, zniekształcenie źrenicy oraz zakażenia wirusem herpes. Leczenie jest zróżnicowane i zależy od przyczyny: bakteryjne zapalenie spojówek wymaga antybiotykoterapii, wirusowe zwykle ustępuje samoistnie, a alergiczne leczy się miejscowymi lekami przeciwhistaminowymi i środkami zwężającymi naczynia.
acetazolamid, acyklowir, alergiczne zapalenie spojówek, bakteryjne zapalenie spojówek, cetyryzyna, ciało obce, cyklosporyna A, diklofenak, gancyklowir, gruczoł Meiboma, jaskra, jaskra zamkniętego kąta, karboksymetyloceluloza, keratoconjunctivitis sicca, krople przeciwhistaminowe, lek zmniejszający przekrwienie, miejscowy steroid, niesteroidowy lek przeciwzapalny, oparzenie chemiczne, otarcie rogówki, pilokarpina, ropna wydzielina, światłowstręt, sztuczne łzy, trifluridyna, wirusowe zapalenie spojówek, wylew podspojówkowy, zapalenie brzegów powiek, zapalenie nadtwardówki, zapalenie rogówki, zapalenie spojówek, zapalenie tęczówki, zapalenie twardówki, zespół suchego oka - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Otinum
Produkt leczniczy Otinum, zawierający 0,2 g/g salicylanu choliny w formie kropli do uszu, jest przeznaczony do doraźnego leczenia miejscowych objawów zapalenia przewodu słuchowego zewnętrznego. Stosowanie preparatu powinno być ograniczone do maksymalnie 3 dni bez poprawy, po czym konieczna jest konsultacja lekarska. Szczególną uwagę należy zwrócić na objawy takie jak gorączka, wyciek z ucha czy podejrzenie ciała obcego w przewodzie słuchowym, które wymagają natychmiastowej oceny specjalistycznej. Preparat ma charakter wyłącznie objawowy i może maskować poważniejsze schorzenia, dlatego przed jego zastosowaniem zaleca się dokładną diagnostykę otoskopową. Powtarzające się epizody zapalenia powinny być leczone pod nadzorem lekarza, aby uniknąć maskowania innych patologii.
- Leksykon leków
Skład i postać leku – Catalet C stężenie 1-25 JS/ml, stężenie 2-250 JS/ml, stężenie 3-2500 JS/ml (leczenie podstawowe); stężenie 4-5000 JS/ml (leczenie podtrzymujące)
Catalet C to zawiesina do wstrzykiwań zawierająca alergoidy pyłku czterech gatunków chwastów: Artemisia sp., Chenopodium album, Plantago lanceolata oraz Rumex acetosa. Preparat dostępny jest w dwóch zestawach terapeutycznych: do leczenia podstawowego (stężenia 1, 2 i 3 o zawartości odpowiednio 25 JS/ml, 250 JS/ml i 2500 JS/ml) oraz do leczenia podtrzymującego (stężenie 4, 5000 JS/ml). Zawiesiny różnią się barwą od mlecznej (stężenie 1) przez kremową (stężenie 2), jasnobrązową (stężenie 3) do brązowej (stężenie 4). Substancje pomocnicze obejmują fenol (konserwant), chlorek sodu (izotoniczność), bufor fosforanowy, wodę do wstrzykiwań oraz glinu wodorotlenek jako adiuwant immunogenności.
adiuwant, alergoid pyłku chwastów, babka lancetowata, bylica, chlorek sodu, ciało obce, diwodorofosforan sodu dwuwodny, fenol, fosforan disodu dwunastowodny, guma bromobutylowa, immunogenność, immunoterapia, jednostka standaryzowana, komosa biała, leczenie podstawowe, leczenie podtrzymujące, szczaw zwyczajny, woda do wstrzykiwań, wodorotlenek glinu, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Starazolin redFREE
Starazolin redFREE, zawierający tetryzoliny chlorowodorek w stężeniu 0,5 mg/ml, jest lekiem o działaniu obkurczającym naczynia, stosowanym w celu łagodzenia niewielkiego podrażnienia oczu. Terapia powinna być ograniczona do 3-5 dni, aby uniknąć tachyfilaksji, przekrwienia z odbicia oraz polekowego nieżytu nosa. Przedłużone lub nieprawidłowe stosowanie może prowadzić do nasilenia zaczerwienienia i pogorszenia stanu pacjenta, zwłaszcza u dzieci oraz osób z jaskrą, gdzie stosowanie jest przeciwwskazane w przypadku jaskry z wąskim kątem przesączania. Preparat jest niewskazany także przy suchym zapaleniu błony śluzowej nosa oraz suchym zapaleniu rogówki i spojówek. W przypadku braku poprawy po 48 godzinach lub nasilenia objawów, konieczne jest przerwanie terapii i konsultacja okulistyczna.
chemiczne uszkodzenie rogówki, ciało obce, ciśnienie wewnątrzgałkowe, diplopia, fotofobia, jaskra z wąskim kątem przesączania, odwarstwienie siatkówki, podrażnienie oka, polekowy nieżyt nosa, przekrwienie z odbicia, rozszerzenie źrenicy, soczewka kontaktowa, suche zapalenie błony śluzowej nosa, suche zapalenie rogówki i spojówek, tachyfilaksja, tetryzoliny chlorowodorek, zaczerwienienie oka, zakażenie oka - Leksykon chorób i schorzeń
Zaczerwienienie oka – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Zaczerwienienie oka jest objawem zapalenia obejmującym przekrwienie i poszerzenie naczyń krwionośnych spojówki, rogówki, tęczówki lub twardówki. Najczęstszą przyczyną jest zapalenie spojówek (wirusowe, bakteryjne, alergiczne lub chemiczne), ale należy rozważyć także blepharitis, ciało obce, wylew podspojówkowy, zapalenie rogówki, tęczówki, twardówki, jaskrę zamykającego się kąta oraz zespół suchego oka. Objawy towarzyszące obejmują ból, światłowstręt, wydzielinę (wodnistą lub ropną), obrzęk powiek i zaburzenia widzenia. Diagnostyka powinna obejmować szczegółowy wywiad (czas trwania, lokalizacja, objawy towarzyszące, stosowanie soczewek kontaktowych) oraz badanie ostrości wzroku, ocenę źrenic, komory przedniej i powiek przy użyciu lampy szczelinowej. Objawy alarmowe wymagające pilnej konsultacji okulistycznej to m.in. silny ból, utrata widzenia, obfita ropna wydzielina, zniekształcenie źrenicy i intensywne zaczerwienienie lub obrzęk.
alergiczne zapalenie spojówek, badanie źrenicy, blepharitis, bolesność oka, ciało obce, czerwone oko, jaskra zamykającego się kąta, krople antybiotykowe, lek przeciwhistaminowy, łzawienie, miejscowy steroid, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk powiek, ostrość wzroku, otarcie rogówki, pieczenie oczu, przekrwienie naczyń krwionośnych, ropna wydzielina, środek cykloplegiczny, stan zapalny oka, światłowstręt, sztuczne łzy, wylew podspojówkowy, zaczerwienienie oka, zapalenie błony naczyniowej, zapalenie brzegów powiek, zapalenie nadtwardówki, zapalenie rogówki, zapalenie spojówek, zapalenie spojówki, zapalenie tęczówki, zapalenie twardówki, zespół suchego oka, zniekształcenie źrenicy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Axotonil Max
Produkt leczniczy Axotonil Max (440 mg/mL, aerozol do uszu, roztwór) jest wskazany do doraźnego leczenia miejscowych objawów zapalenia przewodu słuchowego zewnętrznego. Zaleca się, aby pacjent nie stosował preparatu dłużej niż 3 dni bez konsultacji lekarskiej, a w przypadku nawrotów choroby decyzję o dalszym leczeniu powinien podjąć lekarz. Należy zwrócić uwagę na objawy alarmowe, takie jak gorączka, wyciek z ucha czy podejrzenie ciała obcego w przewodzie słuchowym, które wymagają pilnej konsultacji specjalistycznej. Leczenie ma charakter objawowy i może maskować inne choroby ucha zewnętrznego, co może utrudnić ich prawidłową diagnostykę.
- Leksykon chorób i schorzeń
Urazy oczu – Epidemiologia
Urazy oczu stanowią istotny problem zdrowia publicznego, będąc główną przyczyną zapobiegalnej utraty wzroku globalnie. Rocznie dochodzi do około 55 milionów urazów oczu, z czego 750 000 wymaga hospitalizacji, a 200 000 to urazy penetrujące gałkę oczną. W krajach rozwiniętych częstość ślepoty pourazowej wynosi około 9/100 000, natomiast w krajach rozwijających się aż 75/100 000. Urazy oczu stanowią 10-27% przypadków w poradniach okulistycznych i 38-65% w oddziałach ratunkowych. Najczęstszymi mechanizmami urazów są ciała obce, stłuczenia oraz wypadki drogowe, a głównymi miejscami ich występowania są miejsce pracy, dom oraz drogi. Mężczyźni, zwłaszcza w wieku produkcyjnym (16-44 lata), są najbardziej narażeni, z ryzykiem urazu związanym z pracą 6,56 razy wyższym niż u kobiet. Urazy otwartej gałki ocznej stanowią od 3 do 56% wszystkich urazów, w zależności od regionu. Wśród dzieci urazy związane są głównie z przedmiotami domowymi, zabawkami i upadkami, a u seniorów dominują upadki i urazy związane z czynnościami domowymi (np. wbijanie gwoździ, koszenie trawy).
bliznowacenie rogówki, bliznowacenie siatkówki, ciało obce, krwiak przedniej komory oka, odwarstwienie siatkówki, oparzenie chemiczne, ostrość wzroku, stłuczenie, upośledzenie widzenia, uraz niepenetrujący, uraz oka, uraz otwartej gałki ocznej, uraz powieki, uraz rogówki, uraz zamkniętej gałki ocznej, zanik gałki ocznej, zapalenie rogówki, zapalenie spojówek, zapalenie wnętrza gałki ocznej, złamanie dna oczodołu - Leksykon chorób i schorzeń
Bliznowiec – Epidemiologia
Bliznowiec (keloid) to patologiczne przerostowe blizny charakteryzujące się nadmierną produkcją tkanki włóknistej, przekraczającą granice pierwotnej rany. Epidemiologia bliznowca wykazuje znaczne zróżnicowanie geograficzne i etniczne, z najwyższą częstością występowania u osób o ciemniejszej karnacji, zwłaszcza pochodzenia afrykańskiego, azjatyckiego i latynoskiego, gdzie częstość wynosi od 4,5% do 16%. Ryzyko rozwoju bliznowca u tych grup jest 15-20-krotnie wyższe niż u osób rasy kaukaskiej (np. 0,09% w populacji angielskiej). Średni wiek pierwszej manifestacji to 23 lata, a szczyt zachorowań przypada na drugą i trzecią dekadę życia. W około 50% przypadków stwierdza się dodatni wywiad rodzinny, co podkreśla istotną rolę czynników genetycznych, choć specyficzny gen nie został jeszcze zidentyfikowany. Lokalizacje predylekcyjne to górna część tułowia, ramiona, głowa i szyja, z dominacją płatka małżowiny usznej (53% bliznowców na uchu). Czynniki hormonalne (np. dojrzewanie, ciąża) oraz immunologiczne (podwyższony poziom IgE, rola komórek tucznych) również wpływają na patogenezę bliznowców.
badanie kliniczne, badanie obrazowe, blizna przerostowa, bliznowiec, ciało obce, gojenie rany, immunoglobulina E, komórki tuczne, krioterapia, oparzenie, patofizjologia, pigmentacja skóry, rak skóry, rentgen, spontaniczny bliznowiec, tkanka włóknista, trądzik, ukąszenie owada, ultrasonografia, zespół Rubinsteina-Taybiego