hiperglikemia oporna na insulinę
Hiperglikemia oporna na insulinę to stan medyczny, w którym pacjent wykazuje podwyższony poziom glukozy we krwi pomimo stosowania odpowiednich dawek insuliny. Ten typ oporności manifestuje się brakiem adekwatnej odpowiedzi metabolicznej na standardowe lub nawet zwiększone dawki insuliny egzogennej.
Główne przyczyny tego stanu obejmują insulinooporność komórkową, przeciwciała przeciwinsulinowe, defekty receptorów insulinowych oraz zaburzenia post-receptorowe. Stan ten może być również konsekwencją chorób współistniejących, takich jak infekcje, otyłość, choroby endokrynologiczne (np. akromegalia, choroba Cushinga) czy przyjmowania leków diabetogennych (np. glikokortykosteroidy).
Diagnostyka hiperglikemii opornej na insulinę wymaga kompleksowej oceny klinicznej, obejmującej wykluczenie błędów w technice podawania insuliny, ocenę compliance pacjenta, monitorowanie glikemii oraz badania laboratoryjne ukierunkowane na wykrycie chorób współistniejących. W przypadkach trudnych do zdiagnozowania pomocne mogą być specjalistyczne testy, jak pomiar stężenia przeciwciał przeciwinsulinowych czy ocena receptorów insulinowych.
Leczenie powinno być ukierunkowane na zidentyfikowaną przyczynę. Może obejmować modyfikację schematu insulinoterapii (zmiana preparatu, metody podawania), dołączenie leków zwiększających wrażliwość na insulinę (np. metformina, tiazolidinediony), leczenie chorób współistniejących oraz modyfikację stylu życia. W niektórych przypadkach konieczne jest zastosowanie bardzo wysokich dawek insuliny lub alternatywnych metod jej podawania, jak ciągły wlew podskórny.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Glukoza 10 Braun 100 mg/ml
Roztwór do infuzji Glukoza 10 Braun (100 mg/ml) charakteryzuje się energią 1675 kJ/l (400 kcal/l), osmolarnością 555 mOsm/l oraz pH 3,5-5,5. Jego stosowanie jest bezwzględnie przeciwwskazane u pacjentów z hiperglikemią oporną na insulinę (do 6 j./h), ostrymi stanami wstrząsu lub zapaści, delirium tremens z odwodnieniem, kwasicą metaboliczną, przewodnieniem, obrzękiem płuc oraz ciężką niewydolnością serca. Podanie roztworu w tych stanach może prowadzić do pogorszenia stanu metabolicznego, destabilizacji hemodynamicznej oraz nasilenia objawów niewydolności krążenia, co stanowi istotne zagrożenie dla pacjenta.
hiperglikemia oporna na insulinę, infuzja, insulinoterapia, kwasica, nietolerancja glukozy, nieustabilizowana cukrzyca, niewydolność serca, obrzęk płuc, osmolarność, osmolarność osocza, przewodnienie organizmu, roztwór glukozy, układ sercowo-naczyniowy, wstrząs, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia kwasowo-zasadowe, zaburzenia wodno-elektrolitowe, zespół odstawienny alkoholowy