fałdy skórne

Fałdy skórne to nadmiarowe pofałdowania skóry, które mogą pojawić się w różnych częściach ciała. Z perspektywy medycznej, fałdy skórne mogą być efektem znacznej utraty masy ciała, procesów starzenia się skóry z utratą elastyczności i kolagenu, zaburzeń genetycznych, chorób tkanki łącznej lub nadmiernej ekspozycji na promieniowanie UV.

Ocena fałdów skórnych stanowi ważny element badania klinicznego, szczególnie w pediatrii, gdzie pomiar grubości fałdu skórnego jest używany do oceny stanu odżywienia, zawartości tkanki tłuszczowej i tempa wzrostu. W dermatologii nadmierne fałdy skórne mogą świadczyć o schorzeniach takich jak cutis laxa czy zespół Ehlersa-Danlosa.

W praktyce chirurgicznej nadmiar fałdów skórnych może wymagać interwencji estetycznej lub rekonstrukcyjnej, szczególnie po masywnej utracie wagi lub w przypadku wrodzonego nadmiaru skóry. Techniki leczenia obejmują abdominoplastykę, lifting twarzy, brachioplastykę oraz inne zabiegi chirurgii plastycznej, których celem jest poprawa konturów ciała i funkcji poprzez usunięcie nadmiaru tkanki skórnej.

Powiązane wpisy

Leksykon chorób i schorzeń
Łupież piersiowy – Objawy

Łupież piersiowy (dermatitis seborrhoica infantum) to powszechny, łagodny stan dermatologiczny u niemowląt, manifestujący się żółtawymi lub białawe łuskami na skórze głowy, najczęściej pojawiający się między 2. a 6. tygodniem życia, ze szczytem zachorowań około 3. miesiąca, dotykający nawet do 70% niemowląt. Zmiany skórne mają charakter tłustych lub suchych łusek, strupów i plackowatych ognisk, lokalizujących się głównie na owłosionej skórze głowy, ale mogących rozprzestrzeniać się na brwi, powieki, okolice uszu, fałdy szyi, pachy, zgięcia łokciowe oraz okolice pieluchowe. Charakterystyczne jest łagodne zaczerwienienie skóry pod zmianami, brak świądu i bólu, co odróżnia łupież piersiowy od atopowego zapalenia skóry. Zmiany zwykle ustępują samoistnie przed ukończeniem 12. miesiąca życia, choć w niektórych przypadkach mogą utrzymywać się do 2-3 roku życia lub nawracać.
atopowe zapalenie skóry, fałdy skórne, gruczoły łojowe, grzybica skóry głowy, hydrokortyzon, krem przeciwgrzybiczny, łupież piersiowy, łuski skórne, łuszczące się plamy, łuszczenie skóry, łuszczyca, przebarwienia skórne, strupy skórne, świąd skóry, szampon leczniczy, zaczerwienienie skóry, zakażenie bakteryjne skóry, zakażenie grzybicze
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Elitasone 1 mg/g

Mometazonu furoinian, substancja czynna preparatu Elitasone 1 mg/g w postaci maści, wykazuje specyficzne właściwości farmakokinetyczne, które determinują jego skuteczność i bezpieczeństwo stosowania miejscowego. Po aplikacji miejscowej przenika głównie do warstwy rogowej naskórka, tworząc rezerwuar substancji aktywnej, przy minimalnym wchłanianiu do krążenia ogólnoustrojowego – około 0,7% w ciągu 8 godzin przez nieuszkodzoną skórę bez opatrunku okluzyjnego. Wchłanianie przezskórne zwiększa się w okolicach fałdów skórnych, na skórze twarzy, uszkodzonym naskórku oraz w stanach zapalnych, a także przy stosowaniu opatrunków okluzyjnych, długotrwałej terapii i aplikacji na dużą powierzchnię skóry. Te czynniki wpływają na intensywność przenikania leku i potencjalne ryzyko działań niepożądanych.
aplikacja miejscowa, biotransformacja, działanie niepożądane, ekspozycja ogólnoustrojowa, fałdy skórne, glikokortykosteroid, krążenie ogólnoustrojowe, metabolizm pierwszego przejścia, mometazonu furoinian, opatrunek okluzyjny, proces zapalny, skóra twarzy, uszkodzenie naskórka, warstwa rogowa naskórka, wchłanianie przezskórne
Leksykon substancji czynnych
Tazaroten – Dawkowanie i sposób podawania

Tazaroten, dostępny w preparacie Zorac w stężeniach 0,5 mg/g (0,05%) oraz 1 mg/g (0,1%) w formie żelu, jest stosowany miejscowo w leczeniu łuszczycy. Zaleca się aplikację raz na dobę, najlepiej wieczorem, w cienkiej warstwie około 2 mg/cm² bezpośrednio na zmiany łuszczycowe, nie przekraczając 10% powierzchni ciała. Preparat nie powinien być stosowany na skórę niezmienioną chorobowo ani w okolicach fałdów skórnych. Standardowy czas terapii wynosi do 12 tygodni, choć w badaniach klinicznych stosowano go do 12 miesięcy. Preparat jest przeciwwskazany u pacjentów poniżej 18 roku życia ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności w tej grupie wiekowej.
działanie niepożądane, efekt terapeutyczny, fałdy skórne, leczenie łuszczycy, leczenie miejscowe, łuszczyca, podrażnienie skóry, powierzchnia ciała, stosowanie miejscowe, substancja czynna, tazaroten, zmiany łuszczycowe, Zorac
Leksykon chorób i schorzeń
Hidradenitis suppurativa (trądzik odwrócony) – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka

Hidradenitis suppurativa (HS) to przewlekła, zapalna choroba skóry, manifestująca się bolesnymi guzkami, ropniami i przetokami, lokalizującymi się głównie w fałdach skórnych (pachy, pachwiny, okolice anogenitalne, pod piersiami). Klasyfikacja Hurleya dzieli HS na trzy stadia: I – łagodne zmiany bez przetok i blizn, II – zmiany z przetokami i bliznowaceniem, III – rozległe zmiany z licznymi przetokami i ropniami. Dominującym objawem jest ból, często oceniany na 10/10, który znacząco obniża jakość życia pacjentów. Kompleksowa opieka wymaga wielodyscyplinarnego zespołu, w tym dermatologów, chirurgów, specjalistów leczenia ran, psychologów, dietetyków oraz personelu pielęgniarskiego, który odgrywa kluczową rolę w codziennej pielęgnacji, edukacji i wsparciu psychospołecznym. Leczenie miejscowe obejmuje antybiotyki (np. klindamycyna 1%), rezorcynol 15%, środki antyseptyczne i glikokortykosteroidy, natomiast w umiarkowanych i ciężkich stadiach stosuje się leczenie systemowe, w tym antybiotyki ogólnoustrojowe, leki hormonalne, retinoidy oraz biologiczne (adalimumab). Interwencje chirurgiczne, takie jak nacięcie i drenaż, deroofing czy szerokie wycięcie, są zarezerwowane dla zaawansowanych przypadków.
acytretyna, adalimumab, antybiotyki miejscowe, bimekizumab, bliznowacenie, chirurg, choroby zapalne jelit, dapson, depresja i lęk, dermatolog, dieta o niskim indeksie glikemicznym, dietetyk, doksycyklina, fałdy skórne, finasteryd, hidradenitis suppurativa, infliksymab, inhibitory JAK, interwencja chirurgiczna, izotretynoina, klasyfikacja Hurleya, klindamycyna, laser CO2, leczenie bólu, leczenie farmakologiczne, leczenie ran, leczenie systemowe, leki biologiczne, leki hormonalne, nacięcie i drenaż, niesteroidowe leki przeciwzapalne, oznaki infekcji, pielęgnacja ran, progresja choroby, przetoki skórne, retinoidy, rezorcynol, ryfampicyna, schorzenie immunologiczne, sekukinumab, spironolakton, terapia fotodynamiczna, terapia podciśnieniowa, tetracykliny, trądzik odwrócony, triamcynolon, wycięcie miejscowe, zespół metaboliczny, zmiany skórne
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Clotrimazolum Medana

Stosowanie klotrymazolu w postaci płynu na skórę (stężenie 10 mg/ml) wymaga ścisłego przestrzegania zasad bezpieczeństwa, aby zapewnić skuteczność terapii przeciwgrzybiczej oraz ograniczyć ryzyko powikłań. Należy unikać kontaktu preparatu z oczami i błonami śluzowymi; w przypadku ekspozycji należy natychmiast przepłukać oczy dużą ilością wody i w razie utrzymujących się objawów skonsultować się z lekarzem. Pacjent powinien być poinstruowany, aby nie drapać zmian skórnych, co zapobiega rozprzestrzenianiu infekcji, nadkażeniom bakteryjnym oraz utrudnieniom w leczeniu. W trakcie terapii istotne jest stosowanie przewiewnej odzieży z naturalnych materiałów oraz obuwia zapewniającego odpowiednią wentylację, co przeciwdziała namnażaniu się grzybów w warunkach wilgoci i ciepła.
błony śluzowe, Clotrimazolum Medana, fałdy skórne, grzybica, infekcja grzybicza, klotrymazol, leczenie przeciwgrzybicze, nadkażenie bakteryjne, przestrzenie międzypalcowe, reinfekcja, świąd skóry, terapia przeciwgrzybicza, zakażenie grzybicze, zarodniki grzybów, zmiany chorobowe skóry, zmiany grzybicze
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Clobederm 0,5 mg/g

Propionian klobetazolu, substancja czynna preparatu CLOBEDERM 0,5 mg/g w postaci maści, charakteryzuje się łatwym przenikaniem przez warstwę rogową naskórka, bez metabolizmu miejscowego. Wchłanianie przezskórne jest zwiększone w przypadku aplikacji na delikatną skórę w okolicy fałdów, uszkodzonego naskórka, skóry objętej stanem zapalnym, stosowania opatrunków okluzyjnych, częstych aplikacji oraz na dużą powierzchnię skóry. Istotne jest również zwiększone wchłanianie u dzieci w porównaniu do dorosłych, co wymaga uwzględnienia podczas ustalania schematu terapeutycznego.
aplikacja na skórę, biotransformacja, fałdy skórne, farmakokinetyka, glukuronid, metabolizm w skórze, metabolizm wątrobowy, opatrunek okluzyjny, parametr farmakokinetyczny, pochodne glukuronidowe, proces zapalny skóry, propionian klobetazolu, substancja czynna, uszkodzenie naskórka, warstwa rogowa naskórka, wątroba, wchłanianie przezskórne, wchłanianie systemowe, wydalanie przez nerki
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Undofen Max 10 mg/g

Undofen Max to krem zawierający 10 mg/g terbinafiny chlorowodorku, przeznaczony do miejscowego leczenia zakażeń grzybiczych skóry. Preparat aplikuje się 1-2 razy dziennie, w zależności od nasilenia zmian i reakcji pacjenta. Przed aplikacją należy dokładnie oczyścić i osuszyć zmienione chorobowo miejsce, a krem nanosić cienką warstwą, obejmując również obszar skóry wokół zmian. W przypadku lokalizacji w fałdach skórnych zaleca się dodatkowe zastosowanie opatrunku z gazy, szczególnie podczas aplikacji wieczornej. Czas terapii różni się w zależności od rodzaju zakażenia: grzybica stóp – 7 dni, grzybica fałdów skórnych, skóry gładkiej oraz łupież pstry (Pityriasis versicolor) – 14 dni. Efekty kliniczne zwykle pojawiają się po kilku dniach, jednak pełny cykl leczenia jest niezbędny dla całkowitej eradykacji infekcji.
eradykacja zakażenia grzybiczego, fałdy skórne, grzybica fałdów skórnych, grzybica skóry gładkiej, grzybica stóp, krem leczniczy, łupież pstry, nawrót infekcji, pacjent geriatryczny, pacjent pediatryczny, pityriasis versicolor, rozpoznanie kliniczne, terapia przeciwgrzybicza, terbinafina chlorowodorek, Undofen Max, zakażenie grzybicze, zmiany grzybicze
Leksykon chorób i schorzeń
Odparzenie pieluszkowe – Diagnostyka i diagnoza

Odparzenie pieluszkowe (diaper dermatitis) jest powszechnym schorzeniem skóry u niemowląt i małych dzieci, dotykającym od 7% do 35% populacji w tym wieku. Rozpoznanie opiera się głównie na obrazie klinicznym, gdzie charakterystyczne są rumień na wypukłych powierzchniach pośladków z oszczędzeniem fałdów skórnych, a także jasno określone, czerwone, łuszczące się zmiany na udach, mosznie, sromie czy okolicy nadłonowej. Diagnostyka różnicowa obejmuje m.in. kandydozę (zajęcie fałdów i satelitarne krostki), zakażenia bakteryjne (Staphylococcus aureus, paciorkowce grupy A), łuszczycę, atopowe i łojotokowe zapalenie skóry oraz alergiczne kontaktowe zapalenie skóry. W cięższych przypadkach należy rozważyć także ziarniniaka pośladków niemowlęcych, chorobę Crohna skóry, histiocytozę z komórek Langerhansa oraz acrodermatitis enteropathica (poziom cynku w surowicy < 50 mcg/dL).
acrodermatitis enteropathica, alergiczne kontaktowe zapalenie skóry, atopowe zapalenie skóry, badanie fizykalne, bakteryjne zapalenie skóry, biopsja skóry, fałdy skórne, gronkowiec złocisty, histiocytoza z komórek Langerhansa, kandydoza, kiła wrodzona, kontaktowe zapalenie skóry, lek przeciwgrzybiczny, łojotokowe zapalenie skóry, łuszczyca, obraz kliniczny, odparzenie pieluszkowe, paciorkowiec grupy A, pleśniawka, posiew bakteryjny, posiew grzybiczny, poziom cynku, rumień, test KOH, zakażenie bakteryjne, zapalenie okołoodbytnicze, zmiany skórne
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Laticort 0,1% 1 mg/ml

Hydrokortyzonu maślan, aktywny składnik Laticort 0,1%, charakteryzuje się łatwym przenikaniem do warstwy rogowej skóry po aplikacji miejscowej, co umożliwia skuteczne dostarczenie steroidu do miejsca działania. Wchłanianie ogólnoustrojowe jest niewielkie, jednak może się zwiększać w przypadku aplikacji na delikatne obszary skóry (fałdy skórne, twarz), uszkodzony naskórek, skórę objętą stanem zapalnym, stosowania opatrunków okluzyjnych, częstego aplikowania preparatu oraz na dużych powierzchniach skóry. U dzieci obserwuje się większe wchłanianie hydrokortyzonu maślanu niż u dorosłych, co wymaga uwzględnienia przy ustalaniu dawkowania i schematu leczenia.
biotransformacja, działanie ogólnoustrojowe, fałdy skórne, hydrokortyzon maślan, kwas glukuronowy, metabolizm substancji czynnej, niezmieniona substancja czynna, opatrunek okluzyjny, proces zapalny skóry, przenikanie przezskórne, uszkodzony naskórek, warstwa rogowa skóry, wchłanianie ogólnoustrojowe, wchłanianie przezskórne, wydalanie nerkowe, wydalanie żółciowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Elosone 1 mg/g

Mometazonu furoinian, substancja czynna maści Elosone (1 mg/g), charakteryzuje się specyficzną farmakokinetyką po miejscowej aplikacji na skórę. Lek kumuluje się głównie w warstwie rogowej naskórka, tworząc rezerwuar substancji aktywnej, przy jednoczesnym minimalnym przenikaniu do krążenia ogólnoustrojowego, co ogranicza ryzyko ogólnoustrojowych działań niepożądanych. Metabolizm mometazonu odbywa się głównie w wątrobie, gdzie powstają metabolity o zmniejszonej aktywności biologicznej, co dodatkowo zmniejsza potencjał toksyczny. Stopień wchłaniania jest zmienny i zależy od lokalizacji aplikacji, stanu skóry, stosowania opatrunków okluzyjnych, częstotliwości aplikacji oraz powierzchni leczonej skóry.
bariera skórna, biotransformacja, działanie niepożądane kortykosteroidów, działanie ogólnoustrojowe, ekspozycja na lek, fałdy skórne, kortykosteroid, krwiobieg, leczenie dermatologiczne, mometazonu furoinian, opatrunek okluzyjny, populacja pediatryczna, proces zapalny, profil bezpieczeństwa, przenikanie przezskórne, przepuszczalność naczyń, stan skóry, uszkodzenie naskórka, warstwa rogowa naskórka, wchłanianie systemowe
Leksykon chorób i schorzeń
Łojotokowe zapalenie skóry – Objawy

Łojotokowe zapalenie skóry (seborrheic dermatitis) to przewlekła, nawracająca choroba zapalna skóry, lokalizująca się głównie w obszarach bogatych w gruczoły łojowe, takich jak skóra owłosiona głowy, twarz (okolice nosa, brwi, fałdy nosowo-wargowe), małżowiny uszne, powieki, klatka piersiowa, plecy, pachy, pachwiny oraz fałdy skórne. Objawia się tłustymi, złuszczającymi się zmianami skórnymi, świądem, zaczerwienieniem i pieczeniem. Przebieg choroby charakteryzuje się naprzemiennymi fazami zaostrzeń i remisji, z nasileniem objawów zimą i łagodzeniem latem pod wpływem ekspozycji na słońce. U niemowląt (ciemiężyca) zmiany mają łagodniejszy przebieg i zwykle ustępują samoistnie do 6-12 miesiąca życia. U dorosłych, szczególnie w wieku 30-60 lat, choroba ma charakter przewlekły i wymaga długotrwałego leczenia, zwłaszcza u pacjentów z obniżoną odpornością (np. HIV/AIDS), chorobą Parkinsona czy zespołem Downa.
choroba zapalna skóry, ciemieniucha, czynniki wyzwalające, fałdy skórne, fluocinolone, gruczoły łojowe, inhibitory kalcyneuryny, ketokonazol, lek przeciwgrzybiczny, łojotokowe zapalenie skóry, łuszczenie skóry, łuszczyca, maceracja skóry, Malassezia, remisja, siarczek selenu, szampon przeciwłupieżowy, takrolimus, trądzik różowaty, wypadanie włosów, wyprysk atopowy, zakażenie bakteryjne, zakażenie grzybicze, zapalenie mieszków włosowych, zapalenie powiek, zmiany pierścieniowate
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bedicort G (0,5 mg + 1 mg)/g

Produkt leczniczy Bedicort G w postaci maści zawiera betametazonu dipropionian (0,5 mg/g) oraz gentamycyny siarczan (1 mg/g). Betametazon charakteryzuje się dobrą penetracją przez warstwę rogową naskórka, nie ulega metabolizmowi w skórze i przenika do krwiobiegu w postaci niezmienionej. Wchłanianie betametazonu zwiększa się przy aplikacji na skórę w okolicy fałdów, uszkodzoną, objętą procesem zapalnym, przy częstym stosowaniu oraz na dużą powierzchnię skóry. U dzieci wchłanianie betametazonu jest istotnie większe ze względu na cieńszą warstwę rogową, większą hydratację skóry oraz korzystniejszy stosunek powierzchni ciała do masy ciała. Gentamycyna natomiast wykazuje minimalne wchłanianie przez nieuszkodzoną skórę z powodu swojego hydrofilnego charakteru i wielkości cząsteczki, natomiast wchłania się znacząco przez skórę uszkodzoną, gdzie jest eliminowana z organizmu w postaci niezmienionej głównie przez nerki z moczem.
betametazonu dipropionian, działanie powierzchniowe, fałdy skórne, gentamycyny siarczan, hydratacja skóry, krwiobieg, kumulacja substancji czynnej, metabolizm w skórze, penetracja przez naskórek, przepuszczalność naczyń, stan zapalny skóry, stosunek powierzchni ciała do masy, uszkodzony naskórek, warstwa rogowa naskórka, wchłanianie betametazonu, właściwości lipofilne, wydalanie w postaci niezmienionej