poronienie zatrzymane

Poronienie zatrzymane (łac. abortus retentus) to rodzaj poronienia samoistnego, w którym obumarły zarodek lub płód nie zostaje wydalony z jamy macicy. Stan ten charakteryzuje się ustaniem objawów ciążowych, brakiem akcji serca płodu przy zachowanej ciąży w badaniu ultrasonograficznym.

Diagnostyka poronienia zatrzymanego opiera się głównie na badaniu ultrasonograficznym, w którym stwierdza się brak czynności serca płodu przy obecności pęcherzyka ciążowego o wymiarach przekraczających 25 mm lub przy obecności zarodka o długości ciemieniowo-siedzeniowej (CRL) powyżej 7 mm. Dodatkowym objawem może być zatrzymanie wzrostu pęcherzyka ciążowego w kolejnych badaniach kontrolnych.

Postępowanie w przypadku poronienia zatrzymanego obejmuje trzy główne metody: postępowanie wyczekujące, farmakologiczne (najczęściej z zastosowaniem mizoprostolu) lub chirurgiczne (zabieg łyżeczkowania jamy macicy). Wybór metody zależy od stanu klinicznego pacjentki, zaawansowania ciąży, preferencji kobiety oraz doświadczenia ośrodka.

Główne powikłania poronienia zatrzymanego to: infekcja wewnątrzmaciczna, zaburzenia krzepnięcia (zespół rozsianego wykrzepiania wewnątrznaczyniowego – DIC) oraz zaburzenia psychiczne związane z utratą ciąży. Pacjentki po poronieniu zatrzymanym wymagają odpowiedniej opieki psychologicznej oraz diagnostyki przyczyn poronienia, szczególnie w przypadkach nawracających.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl