ekscystacja
Ekscystacja to zabieg chirurgiczny polegający na całkowitym wycięciu zmiany patologicznej wraz z torebką lub z marginesem zdrowych tkanek. Jest to procedura powszechnie stosowana w dermatologii, chirurgii ogólnej oraz onkologii.
W przeciwieństwie do biopsji wycinkowej, która pobiera jedynie fragment zmiany do badania histopatologicznego, ekscystacja obejmuje usunięcie całej zmiany, co umożliwia pełną diagnostykę histopatologiczną. Zabieg wykonuje się najczęściej w znieczuleniu miejscowym, a w przypadku większych zmian może być konieczne znieczulenie ogólne.
Wskazaniami do ekscystacji są między innymi: zmiany nowotworowe (zarówno łagodne jak i złośliwe), torbiele, zmiany pourazowe, bliznowce oraz inne patologie tkanek miękkich wymagające całkowitego usunięcia. Po zabiegu materiał jest zawsze kierowany do badania histopatologicznego w celu potwierdzenia rozpoznania i oceny radykalności zabiegu.
Powiązane wpisy
-
Leksykon chorób i schorzeń
Giardiosis jest chorobą wywoływaną przez pierwotniaka Giardia duodenalis, który kolonizuje jelito cienkie poprzez adhezję trofozoitów do nabłonka jelitowego za pomocą tarczki brzusznej (ventral disc). Pasożyt indukuje zmiany strukturalne w nabłonku, takie jak skrócenie i uszkodzenie mikrokosmków, hiperplazję krypt oraz zaburzenia integralności bariery jelitowej poprzez uszkodzenie białek tight junction (ZO-1, klaudyna-1, klaudyna-4, okludyna, α-aktynina) oraz indukcję apoptozy enterocytów. Proteazy cysteinowe wydzielane przez Giardia degradują białka połączeń międzykomórkowych i mucynę MUC2, co osłabia barierę śluzową i ułatwia kolonizację pasożyta. Zakażenie prowadzi do upośledzenia wchłaniania wody, elektrolitów i składników odżywczych, co manifestuje się biegunką osmotyczną, zespołem złego wchłaniania oraz steatorrhea.
apoptoza enterocytów, atrofia kosmków, bariera jelitowa, białka połączeń ścisłych, biegunka osmotyczna, biegunka pasożytnicza, cytoszkielet, czynnik wirulencji, degradacja białek, disacharydaza, droga fekalno-oralna, dysbioza, ekscystacja, enterocyt, Giardia duodenalis, jelito czcze, katepsyna, kinaza łańcucha lekkiego miozyny, kosmki jelitowe, limfocyt śródbłonkowy, limfocyt T, limfocyt T CD4+, lipaza, mikrobiom jelitowy, motoryka jelitowa, nabłonek jelitowy, połączenia międzykomórkowe, proteaza cysteinowa, rąbek szczoteczkowy, steatorrhea, tlenek azotu, tłuszczowe stolce, translokacja bakterii, trofozoit, zespół złego wchłaniania -
Leksykon chorób i schorzeń
Cyclospora cayetanensis to obligatoryjny pasożyt wewnątrzkomórkowy jelita cienkiego, wywołujący cyklosporozę, charakteryzującą się przewlekłą biegunką, utratą masy ciała i bólami brzucha. Pasożyt infekuje enterocyty dwunastnicy i jelita czczego, prowadząc do uszkodzenia rąbka szczoteczkowego, atrofii kosmków jelitowych, hiperplazji krypt oraz nacieku zapalnego w błonie śluzowej. Cykl życiowy obejmuje spożycie sporulowanych oocyst, inwazję sporozoitów, fazę merontów typu I i II oraz rozmnażanie płciowe, po którym oocysty są wydalane w kale w formie niesporulowanej i wymagają 7-15 dni sporulacji w środowisku (23-32°C) do uzyskania zakaźności. U osób immunosupresyjnych, zwłaszcza z HIV/AIDS, infekcja może rozszerzać się na drogi żółciowe i przebiegać przewlekle i ciężko. Immunologiczna odpowiedź gospodarza obejmuje produkcję przeciwciał IgA i IgG oraz aktywację limfocytów T CD8+ w błonie śluzowej jelita.
atrofia kosmków jelitowych, blaszka właściwa błony śluzowej, Cyclospora cayetanensis, cyklosporoza, ekscystacja, enterocyt, hiperplazja krypt, hyperemia, inwazja komórkowa, kinaza białkowa, limfocyt T, limfocyt T CD8, mikrobiota jelitowa, nabłonek jelita cienkiego, nanocząstka lipidowa, nitazoksanid, odporność humoralna, odporność komórkowa, oksydoreduktaza pirogronian:ferredoksyna, oocysta, pasożyt wewnątrzkomórkowy, porażenie Bella, rąbek szczoteczkowy, sporozoit, sporulacja, szlak metaboliczny, trimetoprim-sulfametoksazol, trofozoit, wakuola pasożytnicza, zakażenie dróg żółciowych, zespół Guillaina-Barrégo -
Leksykon chorób i schorzeń
Giardia duodenalis, pasożyt jelitowy wywołujący giardiozę, charakteryzuje się złożoną patogenezą obejmującą przyczepianie trofozoitów do nabłonka jelita cienkiego za pomocą tarczy przyssawkowej, co prowadzi do skrócenia mikrokosmków rąbka szczoteczkowego i zaburzeń wchłaniania wody, elektrolitów oraz składników odżywczych. Proces ten jest wspomagany przez wydzielanie proteaz cysteinowych (m.in. CP2/giardipain-1), które degradują białka ścisłych połączeń międzykomórkowych (np. ZO-1, klaudyny-1 i -4, okludynę) oraz warstwę śluzu (MUC2), co zwiększa przepuszczalność jelitową i indukuje apoptozę enterocytów poprzez aktywację kaspaz 3 i 9. Zmniejszona aktywność enzymów rąbka szczoteczkowego, w tym lipazy i disacharydaz, prowadzi do zespołu złego wchłaniania manifestującego się biegunką tłuszczową i wodnistą. Dodatkowo, Giardia wpływa na motorykę jelitową, przyspieszając pasaż jelitowy i zaburzając mikrobiotę, co potęguje stan zapalny i defekty absorpcyjne.
apoptoza enterocytów, białko ścisłego połączenia, biegunka tłuszczowa, cysta pasożyta, disacharydaza, ekscystacja, Giardia duodenalis, giardioza, katepsyna, kinaza łańcucha lekkiego miozyny, klaudyna, kosmek jelitowy, limfocyt T CD4+, mikrobiota jelitowa, motoryka jelitowa, nabłonek jelita cienkiego, nietolerancja laktozy, okludyna, pasożyt jelitowy, perystaltyka, proteaza cysteinowa, przepuszczalność jelitowa, rąbek szczoteczkowy, tlenek azotu, trofozoit, zespół jelita drażliwego, zespół złego wchłaniania
