rozszczep jamy ustnej

Rozszczep jamy ustnej, znany również jako rozszczep wargi i/lub podniebienia, to wada wrodzona polegająca na nieprawidłowym połączeniu struktur twarzoczaszki w okresie życia płodowego. Występuje z częstością około 1 na 700 żywych urodzeń, z większą predylekcją u chłopców. Rozszczep może dotyczyć samej wargi (cheilognathus), wargi i wyrostka zębodołowego (cheilognathoschisis) lub obejmować także podniebienie twarde i miękkie (cheilognathopalatoschisis).

Etiologia rozszczepu jamy ustnej ma charakter wieloczynnikowy. Wyróżnia się czynniki genetyczne (m.in. mutacje genów IRF6, MSX1, TGFA) oraz środowiskowe, jak stosowanie niektórych leków, palenie tytoniu, spożywanie alkoholu przez matkę w pierwszym trymestrze ciąży, a także niedobory kwasu foliowego. Około 30% przypadków występuje jako składowa zespołów wad wrodzonych, takich jak zespół Pierre’a Robina, zespół Sticklera czy zespół van der Woude’a.

Diagnoza rozszczepu możliwa jest już prenatalnie za pomocą USG. Leczenie wady ma charakter interdyscyplinarny i wymaga współpracy chirurga szczękowo-twarzowego, ortodonty, logopedy, audiologa i psychologa. Protokół terapeutyczny obejmuje chirurgiczne zamknięcie rozszczepu wargi zwykle między 3-6 miesiącem życia, a podniebienia około 9-18 miesiąca. Późniejsze leczenie obejmuje korekty ortodontyczne, ewentualne operacje wtórne, rehabilitację mowy oraz opiekę psychologiczną.

Konsekwencje nieleczonego rozszczepu to zaburzenia karmienia, nawracające infekcje ucha środkowego, problemy z mową (wymowa nosowa), nieprawidłowości zgryzowe oraz potencjalne trudności psychologiczne związane z wyglądem. Wczesna, kompleksowa opieka specjalistyczna znacząco poprawia rokowanie i jakość życia pacjentów z rozszczepem jamy ustnej.

Powiązane wpisy

  1. 21.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl