dystrybucja takrolimusu

Dystrybucja takrolimusu to proces rozprowadzania tego immunosupresyjnego leku w organizmie pacjenta po podaniu. Takrolimus jest lipofilnym makrolidem, który silnie wiąże się z białkami osocza (głównie albuminami) oraz erytrocytami, co wpływa na jego biodostępność i stężenie we krwi.

W organizmie takrolimus ulega szerokiej dystrybucji tkankowej, z dużą objętością dystrybucji wynoszącą około 1300 l. Lek przechodzi przez barierę krew-mózg w ograniczonym stopniu, natomiast dobrze przenika przez łożysko i do mleka matki. Stężenie takrolimusu we krwi pełnej jest około 10-30 razy wyższe niż w osoczu, co ma znaczenie przy monitorowaniu terapeutycznym.

Dystrybucja takrolimusu wykazuje dużą zmienność międzyosobniczą, co jest związane z polimorfizmami genetycznymi, zwłaszcza w cytochromie P450 3A5. Czynniki takie jak wiek pacjenta, choroby współistniejące (szczególnie wątroby), interakcje lekowe oraz stan odżywienia mogą istotnie wpływać na dystrybucję leku, co wymaga indywidualizacji dawkowania i regularnego monitorowania stężeń terapeutycznych.

Powiązane wpisy

Leksykon substancji czynnych
Takrolimus – Właściwości farmakokinetyczne

Takrolimus, lek immunosupresyjny o złożonych właściwościach farmakokinetycznych, wykazuje zmienną biodostępność doustną na poziomie 20-25% (zakres 6-43%) zależną od postaci farmaceutycznej i obecności pokarmu. Kapsułki o natychmiastowym uwalnianiu osiągają Cmax po 1-3 godzinach, natomiast kapsułki o przedłużonym uwalnianiu po około 2 godzinach. Posiłki bogate w tłuszcze znacząco obniżają AUC (do 27%) i Cmax (do 50%) oraz wydłużają tmax (do 173%) u pacjentów po przeszczepie wątroby. Takrolimus wiąże się silnie z erytrocytami (stosunek stężenia w pełnej krwi do osocza około 20:1) i jest w ponad 98,8% związany z białkami osocza, głównie albuminą i kwaśną α-1-glikoproteiną. Objętość dystrybucji wynosi około 1300 l (osocze) i 47,6 l (pełna krew). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie i ścianie jelita przy udziale CYP3A4 i CYP3A5, a klirens całkowity u dorosłych po przeszczepie wątroby wynosi 4,1 l/h, po nerce 6,7 l/h, a u dzieci jest około dwukrotnie wyższy. Okres półtrwania waha się od 11,7 do 15,6 godzin u biorców przeszczepów, a u osób zdrowych wynosi około 43 godzin.
albumina, atopowe zapalenie skóry, biodostępność leku, biodostępność takrolimusu, cytochrom P450 CYP3A4, cytochrom P450 CYP3A5, dystrybucja takrolimusu, działanie immunosupresyjne, ekspozycja układowa, erytrocyty, immunosupresja ogólnoustrojowa, infuzja dożylna, inhibitory CYP3A4, kapsułki o natychmiastowym uwalnianiu, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, klirens całkowity, kwaśna α-1-glikoproteina, lek immunosupresyjny, maksymalne stężenie we krwi, maść z takrolimusem, metabolizm, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przeszczepienie nerki, przeszczepienie serca, przeszczepienie wątroby, przewód pokarmowy, stężenie minimalne, takrolimus
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Cidimus 0,5 mg

Takrolimus, substancja czynna leku Cidimus, charakteryzuje się złożoną farmakokinetyką, kluczową dla skuteczności immunosupresyjnej u pacjentów po przeszczepach narządów. Po podaniu doustnym biodostępność wynosi 20-25%, a maksymalne stężenie we krwi (Cmax) osiągane jest w ciągu 1-3 godzin. Wchłanianie jest istotnie hamowane przez pokarm, zwłaszcza tłuszczowy, co skutkuje zmniejszeniem AUC o 27% i Cmax o 50% oraz wydłużeniem tmax o 173% u pacjentów po przeszczepie wątroby. Takrolimus wykazuje silne wiązanie z erytrocytami (stosunek stężenia w pełnej krwi do osocza około 20:1) oraz wysokie (>98,8%) wiązanie z białkami osocza. Objętość dystrybucji w osoczu wynosi około 1300 l, a w pełnej krwi 47,6 l. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie i ścianie jelita przez CYP3A4, a eliminacja odbywa się przede wszystkim drogą żółciową.
albumina, biodostępność takrolimusu, cytochrom P450, czas do osiągnięcia Cmax, droga żółciowa, dystrybucja takrolimusu, działanie immunosupresyjne, eliminacja takrolimusu, frakcja niezwiązana takrolimusu, hematokryt, izoenzym CYP3A4, klirens całkowity, kortykosteroidy, kwaśna α-1-glikoproteina, metabolizm takrolimusu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, powinowactwo do erytrocytów, stan stacjonarny, stężenie minimalne takrolimusu, stężenie we krwi, takrolimus, wchłanianie takrolimusu, wiązanie z białkami, wydalanie takrolimusu, znakowanie radioizotopem
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dailiport 0,5 mg

Takrolimus, substancja czynna leku Dailiport w formie o przedłużonym uwalnianiu, charakteryzuje się zmienną biodostępnością wynoszącą średnio 20-25% (zakres 6-43%) i osiąga maksymalne stężenie (Cmax) około 2 godziny po podaniu (tmax). Wchłanianie leku jest hamowane przez obecność pokarmu, co zmniejsza zarówno szybkość, jak i zakres absorpcji. Takrolimus wykazuje silne powinowactwo do erytrocytów, co skutkuje wysokim stosunkiem stężenia w pełnej krwi do osocza około 20:1, oraz ponad 98,8% wiązaniem z białkami osocza, głównie albuminą i kwaśną α-1-glikoproteiną. Objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym wynosi około 1300 l na podstawie stężeń w osoczu oraz średnio 47,6 l na podstawie stężeń w pełnej krwi u osób zdrowych. Monitorowanie stężeń minimalnych w pełnej krwi jest uzasadnione ze względu na ścisłą korelację z polem pod krzywą (AUC), co pozwala na ocenę ekspozycji ogólnoustrojowej na lek.
biodostępność takrolimusu, biorca przeszczepu nerki, biorca przeszczepu serca, biorca przeszczepu wątroby, droga żółciowa, dystrybucja takrolimusu, działanie immunosupresyjne, ekspozycja ogólnoustrojowa, eliminacja leku, izoenzym 3A4 cytochromu P450, klirens całkowity, kwaśna α-1-glikoproteina, maksymalne stężenie we krwi, metabolizm takrolimusu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia leku, powinowactwo do erytrocytów, preparat o natychmiastowym uwalnianiu, przedłużone uwalnianie, przepływ żółci, stan stacjonarny, stężenie minimalne w pełnej krwi, stężenie w osoczu, takrolimus, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, zmienność międzyosobnicza, znakowanie izotopowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Prograf 0,5 mg

Takrolimus, substancja czynna leku Prograf, charakteryzuje się niską biodostępnością doustną na poziomie 20-25% oraz zmiennym profilem wchłaniania, z maksymalnym stężeniem (Cₘₐₓ) osiąganym po 1-3 godzinach od podania. U pacjentów po przeszczepieniu wątroby dawka 0,30 mg/kg mc./dobę pozwala na osiągnięcie stężenia w stanie stacjonarnym w ciągu około 3 dni. Obecność pokarmu, zwłaszcza bogatego w tłuszcze, znacząco obniża AUC (o 27%) i Cₘₐₓ (o 50%) oraz wydłuża Tₘₐₓ (o 173%) u biorców wątroby, natomiast u pacjentów po przeszczepieniu nerki zmiany te są mniej wyraźne (AUC ↓ 2-12%, Cₘₐₓ ↓ 15-38%, Tₘₐₓ ↑ 38-80%). Takrolimus wykazuje silne wiązanie z erytrocytami (stosunek stężenia w pełnej krwi do osocza około 20:1) oraz wysokie wiązanie z białkami osocza (>98,8%). Objętość dystrybucji wynosi około 1300 l (osocze) i 47,6 l (pełna krew).
AUC, biodostępność takrolimusu, biotransformacja, całkowity klirens, cytochrom P450 3A4, cytochrom P450-3A5, dystrybucja takrolimusu, działanie immunosupresyjne, objętość dystrybucji, podanie dożylne takrolimusu, powinowactwo do erytrocytów, przeszczepienie nerki, przeszczepienie serca, przeszczepienie wątroby, stężenie w stanie stacjonarnym, substancja radioaktywna, takrolimus, wchłanianie takrolimusu, wiązanie z białkami, wydalanie z żółcią
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Prograf 5 mg

Takrolimus, substancja czynna produktu Prograf, charakteryzuje się biodostępnością doustną na poziomie 20-25% oraz osiąganiem maksymalnego stężenia (Cₘₐₓ) we krwi po 1-3 godzinach od podania. U pacjentów po przeszczepieniu wątroby stosujących dawkę 0,30 mg/kg mc./dobę, stan stacjonarny osiągany jest w ciągu około 3 dni. Pokarm, zwłaszcza bogaty w tłuszcze, znacząco obniża zarówno AUC (o 27%) jak i Cₘₐₓ (o 50%) oraz wydłuża Tₘₐₓ (o 173%), co wskazuje na konieczność uwzględnienia czasu podania leku względem posiłków. Takrolimus wykazuje silne wiązanie z erytrocytami (stosunek stężenia w pełnej krwi do osocza około 20:1) oraz wysokie powinowactwo do białek osocza (>98,8%). Objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym wynosi około 1300 l (osocze) i 47,6 l (pełna krew). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie i ścianie jelita z udziałem CYP3A4 i CYP3A5, a eliminacja odbywa się głównie z żółcią, z minimalnym wydalaniem niezmienionego leku (<1%) w moczu i kale.
AUC, biodostępność takrolimusu, biorównoważność, całkowity klirens, Cmax, cytochrom P450 3A4, cytochrom P450-3A5, dystrybucja takrolimusu, działanie immunosupresyjne, eliminacja takrolimusu, farmakokinetyka takrolimusu, frakcja niezwiązana takrolimusu, klirens takrolimusu, kortykosteroid, metabolizm takrolimusu, minimalne skuteczne stężenie, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ściana jelita, stan równowagi dynamicznej, stężenie w osoczu, substancja radioaktywna, Tmax, wchłanianie takrolimusu, wiązanie z białkami, wydalanie z żółcią, znakowanie izotopowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dailiport 5 mg

Takrolimus w postaci kapsułek o przedłużonym uwalnianiu Dailiport, dostępny w dawkach 0,5 mg do 5 mg, charakteryzuje się absorpcją na całej długości przewodu pokarmowego z maksymalnym stężeniem (Cmax) osiąganym średnio po 2 godzinach (tmax). Biodostępność leku wynosi 20-25%, z dużą zmiennością międzyosobniczą (6-43%). Spożycie pokarmu obniża szybkość i zakres wchłaniania, natomiast przepływ żółci nie wpływa na absorpcję, co umożliwia doustne rozpoczęcie terapii. Monitorowanie minimalnego stężenia takrolimusu w pełnej krwi jest wiarygodnym wskaźnikiem ekspozycji ogólnoustrojowej, ze względu na ścisłą korelację z AUC. Lek wykazuje silne powinowactwo do erytrocytów (stosunek stężenia w pełnej krwi do osocza około 20:1) oraz wysoki stopień wiązania z białkami osocza (>98,8%), głównie albuminami i α-1-glikoproteiną. Objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym wynosi około 1300 l (osocze) i 47,6 l (pełna krew).
biodostępność takrolimusu, cytochrom P450 3A4, droga żółciowa, dystrybucja dwufazowa, dystrybucja takrolimusu, działanie immunosupresyjne, ekspozycja ogólnoustrojowa, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, klirens całkowity, metabolizm jelitowy, metabolizm wątrobowy, monitorowanie stężenia, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przedłużony profil wchłaniania, stan stacjonarny, stężenie we krwi, takrolimus jednowodny, wchłanianie substancji czynnej, wiązanie z białkami osocza, zmienność wchłaniania
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tacrolimus STADA 3 mg

Takrolimus w postaci kapsułek o przedłużonym uwalnianiu (Tacrolimus STADA) charakteryzuje się wydłużonym profilem absorpcji z maksymalnym stężeniem (Cmax) osiąganym średnio po 2 godzinach (tmax). Biodostępność leku jest zmienna, wynosząc dla formy o natychmiastowym uwalnianiu 20-25% (zakres 6-43%), natomiast u formy o przedłużonym uwalnianiu jest obniżona przy podaniu po posiłku, który wpływa na stopień i szybkość wchłaniania. Takrolimus wykazuje silne powinowactwo do erytrocytów (stosunek stężenia w pełnej krwi do osocza około 20:1) oraz wysoki stopień wiązania z białkami osocza (>98,8%), głównie albuminą i kwaśną glikoproteiną α-1. Objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym wynosi około 1300 litrów (osocze) lub 47,6 litra (pełna krew). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie i ścianie jelita z udziałem enzymów CYP3A4 i CYP3A5, a metabolity nie mają istotnego wpływu na aktywność immunosupresyjną leku.
albumina surowicy, biodostępność takrolimusu, cytochrom P450 3A4, cytochrom P450-3A5, dystrybucja takrolimusu, działanie immunosupresyjne, hematokryt, klirens leku, kwaśna glikoproteina alfa 1, metabolit takrolimusu, metabolizm takrolimusu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, powinowactwo do erytrocytów, profil farmakokinetyczny, stężenie maksymalne we krwi, Tacrolimus STADA, takrolimus, wiązanie z białkami
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Cidimus 1 mg

Takrolimus, stosowany po transplantacji narządów, wykazuje zmienną farmakokinetykę zależną od stanu klinicznego pacjenta oraz obecności pokarmu. Po doustnym podaniu kapsułek Cidimus maksymalne stężenia we krwi (Cmax) osiągane są w 1-3 godziny, z biodostępnością wynoszącą 20-25%. Wchłanianie jest najszybsze na czczo, natomiast posiłki, zwłaszcza bogate w tłuszcze, znacząco obniżają AUC o 27%, Cmax o 50% i wydłużają tmax o 173% u pacjentów po przeszczepie wątroby. U biorców nerki zmiany te są mniej wyraźne (AUC spada o 2-12%, Cmax o 15-38%, tmax wydłuża się o 38-80%). Takrolimus wykazuje silne wiązanie z erytrocytami (stosunek pełna krew:osocze ~20:1) oraz białkami osocza (>98,8%), a jego objętość dystrybucji wynosi około 1300 l (osocze) i 47,6 l (pełna krew). Klirens całkowity jest niski, ale zwiększony u pacjentów po transplantacji (np. 4,1 l/h po przeszczepie wątroby, 6,7 l/h po nerki), co wiąże się z obniżonym hematokrytem, zmniejszonym stężeniem białek i indukcją metabolizmu przez kortykosteroidy.
AUC, biodostępność, biodostępność takrolimusu, biorównoważność, Cmax, cytochrom P450 3A4, dystrybucja takrolimusu, działanie immunosupresyjne, eliminacja takrolimusu, erytrocyty, farmakokinetyka, klirens całkowity, kwaśna α-1-glikoproteina, metabolizm leku, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przeszczepienie nerki, przeszczepienie serca, przeszczepienie wątroby, stan stacjonarny, stężenie we krwi, takrolimus, Tmax, wchłanianie leku
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Prograf 5 mg/ml

Takrolimus, substancja czynna produktu Prograf 5 mg/ml, charakteryzuje się średnią biodostępnością doustną na poziomie 20-25%, z maksymalnym stężeniem (Cmₐₓ) osiąganym po 1-3 godzinach od podania. Wchłanianie jest najbardziej efektywne na czczo, natomiast posiłki, zwłaszcza bogate w tłuszcze, znacząco obniżają zarówno stopień, jak i szybkość wchłaniania, co potwierdzają zmniejszenia AUC o 27% i Cmₐₓ o 50% u pacjentów po przeszczepieniu wątroby. Takrolimus wykazuje silne powinowactwo do erytrocytów (stosunek stężenia w pełnej krwi do osocza około 20:1) oraz wysokie wiązanie z białkami osocza (>98,8%), głównie albuminą i kwaśną glikoproteiną α-1. Objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym wynosi około 1300 litrów (osocze) i 47,6 litra (pełna krew), co wskazuje na szeroką dystrybucję do tkanek.
albumina surowicy, białka osocza, biodostępność takrolimusu, całkowity klirens, cytochrom P450 3A4, cytochrom P450-3A5, dystrybucja takrolimusu, działanie immunosupresyjne, farmakokinetyka takrolimusu, hematokryt, klirens takrolimusu, krążenie ogólnoustrojowe, metabolizm takrolimusu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, powinowactwo do erytrocytów, profil wchłaniania, Prograf, przeszczepienie narządu, przeszczepienie nerki, przeszczepienie wątroby, stan stacjonarny, stężenie leku, stężenie takrolimusu, wchłanianie takrolimusu, wydalanie takrolimusu, znakowanie radioaktywne, związek macierzysty