izotoniczność preparatu

Izotoniczność preparatu odnosi się do stanu, w którym ciśnienie osmotyczne roztworu (preparatu) jest równe ciśnieniu osmotycznemu płynów ustrojowych, przede wszystkim osocza krwi. Preparaty izotoniczne mają takie samo stężenie cząsteczek rozpuszczonych (osmolarność) jak płyny fizjologiczne organizmu, co zapobiega przepływowi wody przez błony komórkowe.

Roztwory izotoniczne są preferowane w wielu zastosowaniach klinicznych, ponieważ nie powodują hemolizy erytrocytów ani skurczu komórek. Typowym przykładem roztworu izotonicznego jest 0,9% roztwór chlorku sodu (sól fizjologiczna), który ma osmolarność około 308 mOsm/L, zbliżoną do osmolarności osocza krwi (285-295 mOsm/L).

W praktyce klinicznej izotoniczność preparatów jest kluczowa przy podawaniu leków dożylnych, dooponowych czy stosowanych miejscowo (np. krople do oczu). Stosowanie preparatów nieizootonicznych może prowadzić do poważnych powikłań, takich jak ból, uszkodzenie tkanek, hemoliza (w przypadku roztworów hipotonicznych) czy odwodnienie komórek (w przypadku roztworów hipertonicznych).

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl