bradykardia przywspółczulna
Bradykardia przywspółczulna to zwolnienie rytmu serca poniżej 60 uderzeń na minutę, spowodowane wzmożoną aktywnością układu przywspółczulnego (parasympatycznego). Jest to fizjologiczna odpowiedź organizmu, często obserwowana u wytrenowanych sportowców oraz podczas snu.
Mechanizm bradykardii przywspółczulnej polega na uwalnianiu acetylocholiny przez nerw błędny, która oddziałuje na receptory muskarynowe w węźle zatokowo-przedsionkowym. Prowadzi to do otwarcia kanałów potasowych, hiperpolaryzacji błony komórkowej i spowolnienia automatyzmu węzła zatokowo-przedsionkowego, co objawia się zwolnieniem akcji serca.
W przeciwieństwie do bradykardii patologicznej, bradykardia przywspółczulna jest zjawiskiem adaptacyjnym i nie wymaga interwencji terapeutycznej. Wiąże się ze zwiększoną objętością wyrzutową serca i efektywniejszą pracą układu krążenia. U sportowców bradykardia spoczynkowa może osiągać wartości 40-50 uderzeń na minutę i jest wskaźnikiem dobrej wydolności sercowo-naczyniowej.
Diagnostyka różnicowa powinna uwzględniać inne przyczyny bradykardii, jak zaburzenia przewodnictwa, działanie leków (beta-blokery, antagoniści wapnia) czy choroby strukturalne serca. W przypadku bradykardii przywspółczulnej zapis EKG wykazuje prawidłowy rytm zatokowy o zmniejszonej częstości, bez zaburzeń przewodzenia.