obustronne złamanie obojczyka

Obustronne złamanie obojczyka to uraz, w którym dochodzi do przerwania ciągłości obu obojczyków jednocześnie. Jest to rzadkie zjawisko, stanowiące około 0,5-2% wszystkich złamań obojczyka. Najczęściej powstaje w wyniku urazu wysokoenergetycznego, jak wypadek komunikacyjny, upadek z wysokości czy uraz sportowy, gdy siła działa centralnie na klatkę piersiową lub na oba barki jednocześnie.

Diagnostyka obustronnego złamania obojczyka opiera się na badaniu klinicznym, w którym stwierdza się bolesność, obrzęk i deformację w okolicy obu obojczyków, oraz badaniach obrazowych – przede wszystkim RTG. W przypadkach skomplikowanych konieczne może być wykonanie tomografii komputerowej, szczególnie dla oceny potencjalnych uszkodzeń naczyniowo-nerwowych.

Leczenie obustronnego złamania obojczyka zależy od typu złamania, stopnia przemieszczenia odłamów i stanu ogólnego pacjenta. W przypadkach złamań bez przemieszczenia stosuje się leczenie zachowawcze z unieruchomieniem obu kończyn górnych. Złamania z przemieszczeniem, niestabilne, wieloodłamowe lub zagrażające strukturom naczyniowo-nerwowym wymagają zwykle interwencji chirurgicznej – stabilizacji płytkami i śrubami lub innymi implantami ortopedycznymi.

Rehabilitacja po obustronnym złamaniu obojczyka jest szczególnie istotna i zazwyczaj dłuższa niż w przypadku urazu jednostronnego. Proces powrotu do pełnej sprawności może trwać od kilku do kilkunastu miesięcy. Potencjalne powikłania obejmują zaburzenia zrostu kostnego, infekcje, uszkodzenia naczyniowo-nerwowe oraz ograniczenia ruchomości w stawach barkowych.

Powiązane wpisy

Leksykon chorób i schorzeń
Złamanie mostka – Patofizjologia i mechanizm

Złamanie obojczyka stanowi 5-10% wszystkich złamań u dorosłych i 10-15% u dzieci, najczęściej powstając w wyniku bezpośredniego upadku na bark (87%). Anatomia obojczyka, będącego jedynym kostnym połączeniem kończyny górnej z tułowiem, predysponuje do złamań w środkowej jednej trzeciej kości (69-82%), gdzie brak silnych więzadeł i mięśni oraz najcieńsza struktura sprzyjają urazom. Mechanizm złamania obejmuje siły ściskające i rozciągające, a średnie obciążenie prowadzące do złamania wynosi około 1526 N. Charakterystyczne przemieszczenie odłamków wynika z działania mięśni: odłamek przyśrodkowy jest pociągany ku górze przez mięsień mostkowo-obojczykowo-sutkowy, a odłamek boczny w dół i przyśrodkowo przez mięsień piersiowy większy oraz ciężar kończyny górnej. Integralność więzadeł kruczo-obojczykowych decyduje o stabilności złamań bocznych części obojczyka. Klasyfikacja Allmana-Neera dzieli złamania na typy 1-3, uwzględniając przemieszczenie i zaangażowanie stawu barkowo-obojczykowego.
brak zrostu, gojenie złamania, klasyfikacja Allmana, mięsień czworoboczny, mięsień mostkowo-obojczykowo-sutkowy, mięsień piersiowy większy, nieprawidłowy zrost, obustronne złamanie obojczyka, odma opłucnowa, porażenie splotu barkowego, upadek na bark, uraz splotu barkowego, uszkodzenie naczyniowe, zakrzepica tętnicy, zespół wyjścia klatki piersiowej, złamanie obojczyka, złamanie środkowej części obojczyka
Leksykon chorób i schorzeń
Złamanie mostka – Epidemiologia

Złamania obojczyka stanowią 2,6-10% wszystkich złamań, z roczną zapadalnością 30-64/100 000 osób, wykazując bimodalny rozkład wieku: szczyt u mężczyzn <25 lat (urazy sportowe) oraz u osób >55 lat (upadki). Mężczyźni doznają złamań 2,5 razy częściej niż kobiety, choć po 65. roku życia częściej dotyczą one kobiet, co wiąże się z osteoporozą. Najczęściej złamania dotyczą części środkowej obojczyka (69-82%), zwłaszcza u dzieci poniżej 10 lat (95% złamań). U osób starszych wzrasta odsetek złamań części bocznej i przyśrodkowej (odpowiednio 23% i 10%). Mechanizmy urazowe to głównie upadki na bark (87%), urazy sportowe (45% w USA) oraz wypadki komunikacyjne, z dominacją urazów rowerowych i motocyklowych. Złamania obustronne są rzadkie (1%) i związane z urazami wysokoenergetycznymi. Współwystępowanie złamań obojczyka z innymi urazami, zwłaszcza żeber, jest częste, co pogarsza rokowanie, szczególnie u pacjentów geriatrycznych, u których śmiertelność wynosi 23% w porównaniu do 7% u młodszych.
brak zrostu, klasyfikacja Allmana, obustronne złamanie obojczyka, odma opłucnowa, osteoporoza, parestezja, tępy uraz klatki piersiowej, tomografia komputerowa, upadek na bark, uraz klatki piersiowej, uraz okołoporodowy, uraz wysokoenergetyczny, wskaźnik śmiertelności, zapadalność roczna, złamanie obojczyka, złamanie przyśrodkowej części obojczyka, złamanie wieloodłamowe, złamanie z przemieszczeniem, złamanie żebra

obustronne złamanie obojczyka

Powiązane wpisy

Złamanie mostka – Patofizjologia i mechanizm

Złamanie mostka – Epidemiologia