uszkodzenie mikronaczyniowe
Uszkodzenie mikronaczyniowe (microangiopathy) to patologiczna zmiana dotycząca małych naczyń krwionośnych, obejmujących tętniczki, żyłki i kapilary. Charakteryzuje się ono zaburzeniem struktury i funkcji ścian naczyń, co prowadzi do zmian w przepływie krwi i perfuzji tkankowej.
W patomechanizmie uszkodzenia mikronaczyniowego kluczową rolę odgrywa dysfunkcja śródbłonka, pogrubienie błony podstawnej naczyń oraz proliferacja komórek mezangialnych. Zmiany te mogą być wywołane przez przewlekłe stany zapalne, hiperglikemię, nadciśnienie tętnicze, a także przez procesy immunologiczne czy toksyczne.
Najczęstsze jednostki kliniczne związane z uszkodzeniem mikronaczyniowym to cukrzycowa mikroangiopatia (retinopatia, nefropatia, neuropatia), mikroangiopatia zakrzepowa (zespół hemolityczno-mocznicowy, zakrzepowa plamica małopłytkowa), a także uszkodzenia mikronaczyniowe w przebiegu chorób autoimmunologicznych (np. twardzina układowa, toczeń rumieniowaty układowy).
Diagnostyka uszkodzeń mikronaczyniowych obejmuje badania obrazowe (m.in. angiografię, kapilaroskopię), badania laboratoryjne oraz ocenę histopatologiczną. Wczesne wykrycie i leczenie przyczyny uszkodzenia może spowolnić postęp zmian i zapobiec nieodwracalnym powikłaniom narządowym.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Przykurcz dupuytrena – Etiologia i przyczyny
Przykurcz Dupuytrena to postępujące schorzenie fibroproliferacyjne powięzi dłoniowej, charakteryzujące się proliferacją fibroblastów, zwiększonym stosunkiem kolagenu typu III do I oraz obecnością miofibroblastów i podwyższonym stężeniem prostaglandyn. Etiologia jest wieloczynnikowa, z dominującą rolą czynników genetycznych (około 80% przypadków), wykazujących autosomalne dominujące dziedziczenie i związanych z polimorfizmami SNP w genach szlaku Wnt. Choroba występuje trzykrotnie częściej u mężczyzn, głównie po 40. roku życia, a jej częstość jest wyższa w populacjach północnoeuropejskich i skandynawskich. W patogenezie istotne są także czynniki środowiskowe i współistniejące choroby, takie jak cukrzyca (OR 3,06; 95% CI 2,69–3,48), padaczka (OR 2,80; 95% CI 2,49–3,15) oraz choroby wątroby (OR 2,92; 95% CI 2,08–4,12). Dodatkowo palenie tytoniu potraja ryzyko, a ekspozycja na wibracje wiąże się z OR 2,87 (95% CI 1,41–5,84).
adenozynotrifosforan, choroba Dupuytrena, choroba Ledderhose’a, choroba Peyroniego, czynnik wzrostu nerwów, czynnik wzrostu tkanki łącznej, dziedziczenie autosomalne dominujące, główny układ zgodności tkankowej, kolagen typu I, kolagen typu III, miofibroblast, naskórkowy czynnik wzrostu, odpowiedź autoimmunologiczna, oksydaza ksantynowa, płytkopochodny czynnik wzrostu, polimorfizm pojedynczego nukleotydu, powięź dłoniowa, proliferacja fibroblastów, proliferacja komórkowa, prostaglandyna, przykurcz Dupuytrena, szlak sygnalizacyjny WNT, tkanka podskórna dłoni, transformujący czynnik wzrostu beta, uszkodzenie mikronaczyniowe, wrażliwość na androgeny, zaburzenie tkanki łącznej, zespół bólu regionalnego złożonego