polekowe zaburzenie psychotyczne
Polekowe zaburzenie psychotyczne (drug-induced psychotic disorder) to stan kliniczny charakteryzujący się występowaniem objawów psychotycznych (takich jak halucynacje, urojenia, dezorganizacja myślenia) spowodowanych bezpośrednio działaniem substancji farmakologicznych. Zaburzenie to rozwija się w trakcie lub krótko po ekspozycji na lek lub podczas odstawiania substancji.
Do leków najczęściej wywołujących objawy psychotyczne należą: kortykosteroidy, leki przeciwparkinsonowskie (zwłaszcza lewodopa), leki przeciwpadaczkowe, antybiotyki chinolonowe, leki przeciwmalaryczne, leki sympatykomimetyczne, antagoniści receptorów H2 oraz niektóre preparaty stosowane w anestezjologii. Objawy mogą wystąpić również po nagłym odstawieniu benzodiazepin, barbituranów czy alkoholu.
Diagnostyka polekowego zaburzenia psychotycznego opiera się na dokładnym wywiadzie farmakologicznym, wykazaniu czasowego związku między rozpoczęciem farmakoterapii a wystąpieniem objawów oraz wykluczeniu innych przyczyn psychozy. Leczenie obejmuje przede wszystkim odstawienie lub modyfikację dawki leku wywołującego objawy, a w przypadkach nasilonych – czasowe zastosowanie leków przeciwpsychotycznych.
Polekowe zaburzenia psychotyczne zazwyczaj ustępują całkowicie po wyeliminowaniu przyczyny, choć czas remisji może być różny – od kilku dni do kilku tygodni. Warto podkreślić, że pacjenci z zaburzeniami psychicznymi w wywiadzie są bardziej podatni na wystąpienie tego typu reakcji polekowych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Atofab
Atomoksetyna (Atofab) stosowana w terapii ADHD wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko wystąpienia zachowań samobójczych, zwłaszcza u dzieci i młodzieży, gdzie incydenty te były częstsze niż w grupie placebo. U dorosłych nie zaobserwowano istotnych różnic w tym zakresie. Lek może powodować istotne zmiany parametrów układu krążenia, takie jak przyspieszenie tętna średnio <10 uderzeń/min oraz wzrost ciśnienia tętniczego średnio <5 mm Hg, z bardziej znaczącymi zmianami (wzrost tętna ≥20 uderzeń/min lub ciśnienia o 15-20 mm Hg) u 8-12% dzieci i młodzieży oraz 6-10% dorosłych. Długotrwałe utrzymywanie się podwyższonego ciśnienia tętniczego może prowadzić do przerostu mięśnia sercowego, dlatego konieczne jest monitorowanie tętna i ciśnienia tętniczego przed i w trakcie leczenia, a także konsultacje kardiologiczne u pacjentów z chorobami układu krążenia.
atomoksetyna, ból w klatce piersiowej, choroba układu sercowo-naczyniowego, chwiejność emocjonalna, drgawka, duszność, incydent mózgowo-naczyniowy, kołatanie serca, mania, myśl samobójcza, nadciśnienie tętnicze, nagły zgon, napad drgawkowy, obrzęk naczynioruchowy, omam, omdlenie, ostra niewydolność wątroby, pobudzenie, pokrzywka, polekowe zaburzenie psychotyczne, przerost mięśnia sercowego, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, stan lękowy, strukturalne zaburzenie czynności serca, tachykardia, urojenie, uszkodzenie wątroby, zaburzenie depresyjne, zaburzenie maniakalne, zaburzenie zachowania, zachowanie samobójcze, zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi, zespół Tourette’a, żółtaczka - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Atomoxetine NeuroPharma
Atomoksetyna, stosowana w leczeniu ADHD, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, w tym zachowań samobójczych, zwłaszcza u dzieci i młodzieży. U pacjentów z wadami serca odnotowano przypadki nagłej śmierci, dlatego lek należy stosować po konsultacji kardiologicznej. Atomoksetyna może powodować wzrost tętna (średnio <10 uderzeń/min) i ciśnienia tętniczego (średnio <5 mmHg), jednak u 8-12% dzieci i młodzieży oraz 6-10% dorosłych obserwuje się znaczne zmiany (tętno o ≥20 uderzeń/min, ciśnienie o 15-20 mmHg lub więcej), które u części pacjentów (15-26% dzieci i młodzieży, 27-32% dorosłych) utrzymują się lub nasilają. Zaleca się dokładny wywiad, badania kardiologiczne oraz regularne monitorowanie tętna i ciśnienia (przed leczeniem, po zmianie dawki i co 6 miesięcy), z uwzględnieniem siatki centylowej u dzieci i obowiązujących wytycznych u dorosłych.
ADHD, bilirubina, chwiejność emocjonalna, częstoskurcz, duszność, enzym wątrobowy, epizod dużej depresji, halucynacja, kołatanie serca, nadciśnienie, nagła śmierć, napad drgawkowy, niedociśnienie ortostatyczne, obrzęk naczynioruchowy, omdlenie o niewyjaśnionej przyczynie, ostra niewydolność wątroby, pobudzenie maniakalne, pokrzywka, polekowe zaburzenie psychotyczne, powysiłkowy ból w klatce piersiowej, przerost mięśnia sercowego, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, schyłkowa niewydolność nerek, urojenie, uszkodzenie wątroby, wrogość, zaburzenie maniakalne, zachowanie samobójcze, zespół Tourette’a, zespół wydłużonego odstępu QT, żółtaczka