mięsień okrężny oka
Mięsień okrężny oka (musculus orbicularis oculi) to płaski mięsień mimiczny, który otacza szparę powiekową. Stanowi on część powierzchownej warstwy mięśni twarzy i jest głównym mięśniem odpowiedzialnym za zamykanie powiek. Anatomicznie dzieli się na trzy części: oczodołową, powiekową i łzową.
Część oczodołowa (pars orbitalis) to zewnętrzna, szersza część mięśnia, która przyczepia się do przyśrodkowej ściany oczodołu i otaczających tkanek. Część powiekowa (pars palpebralis) znajduje się w obrębie powiek i jest odpowiedzialna za ich delikatne ruchy. Część łzowa (pars lacrimalis), znana również jako mięsień Hornera, obejmuje worek łzowy i uczestniczy w odprowadzaniu łez.
Mięsień okrężny oka jest unerwiony przez gałąź skroniową i jarzmową nerwu twarzowego (VII). Jego podstawową funkcją jest zamykanie powiek, co ma kluczowe znaczenie w ochronie gałki ocznej przed urazami, uczestniczy w mruganiu oraz w rozprowadzaniu filmu łzowego po powierzchni rogówki. Dysfunkcje tego mięśnia mogą prowadzić do niedomykalności powiek (lagoftalmos) lub kurczu powiek (blefarospazm).
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Astygmatyzm – Objawy
Astygmatyzm jest powszechną wadą refrakcji oka, wynikającą z nieregularnego kształtu rogówki lub soczewki, co powoduje rozproszenie światła i niewyraźne widzenie na wszystkich dystansach. Objawy kliniczne obejmują niewyraźne lub zniekształcone widzenie, zmęczenie oczu, bóle głowy, mrużenie oczu oraz trudności z widzeniem w warunkach nocnych. U dzieci astygmatyzm może manifestować się trudnościami w nauce, częstym mrużeniem oczu, przechylaniem głowy oraz ryzykiem rozwoju amblyopii i zeza, jeśli wada pozostanie nieleczona. Progresja astygmatyzmu jest zmienna i zależy od wieku pacjenta, urazów, chorób rogówki (np. keratoconus) oraz czynników środowiskowych i hormonalnych.
amblyopia, astygmatyzm zgodny z regułą, badanie oka, ból głowy, chirurgia refrakcyjna, dalekowzroczność, diplopia, dyskomfort oczu, keratoconus, krótkowzroczność, leniwe oko, mięsień okrężny oka, mrużenie oczu, operacja zaćmy, pocieranie oczu, rogówka, ścieńczenie rogówki, siatkówka, soczewka oka, soczewki kontaktowe, strabizm, uraz oka, widzenie nocne, zmęczenie oczu, zmiany hormonalne, zniekształcone widzenie - Leksykon chorób i schorzeń
Entropion – Objawy
Entropion to schorzenie okulistyczne charakteryzujące się inwersją brzegu powieki, najczęściej dolnej, co prowadzi do tarcia rzęs i skóry powieki o rogówkę. Objawy obejmują uczucie ciała obcego, zaczerwienienie, ból, pieczenie, nadwrażliwość na światło i wiatr, nadmierne łzawienie (epifora) oraz pogorszenie ostrości widzenia, szczególnie w przypadku uszkodzenia rogówki. Entropion występuje częściej u osób starszych, zwłaszcza po 60. roku życia, z przewagą u kobiet, i może mieć charakter okresowy lub stały. Nieleczony entropion prowadzi do powikłań takich jak abrazje, owrzodzenia, zakażenia, bliznowacenie, neowaskularyzacja i ścieńczenie rogówki, a w zaawansowanych przypadkach nawet do perforacji rogówki, co stanowi zagrożenie dla wzroku.
abrazja rogówki, bliznowacenie rogówki, brzeg powieki, entropion, entropion bliznowaty, entropion inwolucyjny, entropion spastyczny, epifora, fotofobia, gałka oczna, jaglica, mięsień okrężny oka, neowaskularyzacja rogówki, operacja entropionu, ostrość widzenia, owrzodzenie rogówki, perforacja rogówki, płytka tarczkowa, powieka dolna, rogówka, ścieńczenie rogówki, uszkodzenie oka, zadrapanie rogówki, zakażenie oka, zapalenie powiek, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon chorób i schorzeń
Ektropion – Objawy
Ektropion to wywinięcie powieki dolnej na zewnątrz, prowadzące do odsłonięcia spojówki i zaburzeń w rozprowadzaniu filmu łzowego, co skutkuje objawami takimi jak epifora, podrażnienie spojówki i rogówki, uczucie suchości oraz zaczerwienienie. Schorzenie to może mieć różne etiologie, w tym inwolucyjną (związaną z procesem starzenia), porażenną (np. w wyniku uszkodzenia nerwu twarzowego) oraz bliznowaciejącą (po urazach lub stanach zapalnych). Nieleczony ektropion może prowadzić do powikłań takich jak keratopatia ekspozycyjna, przewlekłe zapalenie spojówki, infekcje oraz uszkodzenia rogówki, które mogą skutkować upośledzeniem widzenia. Diagnostyka opiera się na badaniu okulistycznym, w tym ocenie napięcia powieki, badaniu szczelinowym, testach fluoresceinowych oraz ocenie produkcji i odpływu łez (test Schirmera, czas przerwania filmu łzowego).
badanie okulistyczne, badanie w lampie szczelinowej, bliznowacenie, ciało obce w oku, czas przerwania filmu łzowego, drogi łzowe, ektropion, ektropion inwolucyjny, epifora, film łzowy, keratopatia ekspozycyjna, mięsień okrężny oka, nieprawidłowe położenie powieki, owrzodzenie rogówki, podrażnienie spojówki, porażenie nerwu twarzowego, przekrwienie oka, przewlekły stan zapalny, test Schirmera, uszkodzenie nabłonka rogówki, uszkodzenie rogówki, zaburzenia widzenia, zapalenie rogówki, zapalenie spojówki, zespół suchego oka, zmętnienie rogówki - Leksykon chorób i schorzeń
Entropion – Patofizjologia i mechanizm
Entropion to patologiczne odwrócenie brzegu powieki w kierunku gałki ocznej, prowadzące do kontaktu rzęs i skóry z rogówką i spojówką, co skutkuje podrażnieniem, dyskomfortem i ryzykiem uszkodzenia powierzchni oka. Najczęstszą formą jest entropion inwolucyjny, występujący u około 2,1% osób powyżej 60 roku życia, związany z degeneracją i dezorganizacją włókien kolagenowych tarczki powiekowej, osłabieniem retraktorów dolnej powieki oraz nakładaniem się mięśnia okrężnego oka przegrody przedtarczowej. Inne typy to entropion bliznowaty, spastyczny i wrodzony, różniące się etiologią i mechanizmem powstawania. Diagnostyka opiera się na ocenie klinicznej, w tym testach cyfrowego odwrócenia i snapback, które pozwalają różnicować typy entropion oraz ocenić wiotkość powieki (odciągnięcie powieki >6 mm wskazuje na wiotkość). Objawy obejmują przekrwienie spojówki, epiteliopatię rogówki, owrzodzenia i bliznowacenie, wynikające z abrazyjnego kontaktu rzęs z powierzchnią oka.
bliznowacenie, bliznowacenie spojówki, choroba powierzchni oka, enoftalmus, entropion, entropion bliznowaty, entropion inwolucyjny, entropion spastyczny, entropion wrodzony, epiteliopatia rogówki, mięsień okrężny oka, owrzodzenie rogówki, przekrwienie spojówki, rogówka, soczewka kontaktowa, spojówka, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Azzalure 125 jednostek Speywood
Produkt leczniczy Azzalure, zawierający toksynę botulinową typu A, wymaga precyzyjnego dawkowania wyrażanego w jednostkach Speywood, które są unikalne dla tego preparatu i nie mogą być zamieniane z innymi toksynami botulinowymi. Zalecana dawka dla zmarszczek gładzizny czoła wynosi 50 jednostek Speywood, podzielonych na 5 iniekcji domięśniowych (10 jednostek na miejsce), natomiast dla zmarszczek w okolicy bocznego kąta oka stosuje się 30 jednostek Speywood na stronę (łącznie 60 jednostek), podawanych w 3 bardzo płytkich iniekcjach podskórnych na każdą stronę. Efekt terapeutyczny utrzymuje się do 4 miesięcy, a u niektórych pacjentów nawet do 5 miesięcy. Produkt nie jest zalecany u osób poniżej 18 roku życia ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności w tej grupie. Wstrzyknięcia powinny być wykonywane przez lekarza z odpowiednimi kwalifikacjami, z zachowaniem zasad aseptyki i precyzyjnej lokalizacji punktów anatomicznych, aby minimalizować ryzyko powikłań, takich jak opadanie powieki czy asymetria uśmiechu.
iniekcja, jednostka Speywood, mięsień dźwigacz powieki górnej, mięsień jarzmowy większy, mięsień okrężny oka, mięsień podłużny nosa, opadanie powieki, przeciwciała neutralizujące, rekonstytucja, toksyna botulinowa typu A, wstrzyknięcie domięśniowe, wstrzyknięcie podskórne, wylew podskórny, zmarszczki gładzizny czoła, zmarszczki kąta oka - Leksykon chorób i schorzeń
Ektropion – Patofizjologia i mechanizm
Ektropion, najczęściej w postaci inwolucyjnej, charakteryzuje się wywinięciem powieki dolnej i jest wynikiem złożonych mechanizmów patogenetycznych, w tym przewlekłych stanów zapalnych powiek, dysfunkcji gruczołów Meiboma (MGD) oraz zmian zwyrodnieniowych tkanek powiekowych. Statystycznie istotne związki wykazano między ektropionem a zapaleniem brzegów powiek (OR 4,66), gradówką (OR 2,94), jęczmieniem (OR 2,26) oraz zapaleniem skóry powiek (OR 2,46). Dysfunkcja gruczołów Meiboma, prowadząca do hiposekrecji i obstrukcji przewodów, skutkuje destabilizacją lipidowej warstwy filmu łzowego, zwiększonym parowaniem łez i hiperosmolarnością, co sprzyja przewlekłemu zapaleniu i osłabieniu struktury powieki. Dodatkowo, czynniki ryzyka sercowo-naczyniowe, takie jak nadciśnienie tętnicze i dyslipidemia, mogą przyczyniać się do rozwoju ektropionu poprzez zaburzenia mikrokrążenia i przewlekły stan zapalny tkanek powiekowych.
alergiczne kontaktowe zapalenie skóry, atopowe zapalenie skóry, dysfunkcja gruczołów Meiboma, dyslipidemia, ektropion, ektropion inwolucyjny, ektropion porażenny, film łzowy, gradówka, gruczoły Meiboma, jęczmień, łojotokowe zapalenie skóry, meibografia, mięsień dźwigacz powieki górnej, mięsień Müllera, mięsień okrężny oka, nadciśnienie tętnicze, trądzik różowaty, tylne zapalenie brzegów powiek, zapalenie brzegów powiek, zapalenie skóry powiek, zespół suchego oka - Leksykon chorób i schorzeń
Skurcz połowiczy twarzy – Leczenie
Skurcz połowiczy twarzy (HFS) to przewlekłe schorzenie neurologiczne objawiające się mimowolnymi skurczami mięśni po jednej stronie twarzy, rozpoczynającymi się najczęściej od mięśnia okrężnego oka i rozprzestrzeniającymi się na policzek oraz usta. Choroba dotyka głównie kobiety po 40. roku życia i choć nie zagraża życiu, znacząco obniża jakość życia pacjentów. Leczenie obejmuje farmakoterapię (leki przeciwdrgawkowe jak karbamazepina, klonazepam, fenytoina, gabapentyna, okskarbamazepina, topiramat oraz miorelaksanty jak baklofen, diazepam), iniekcje toksyny botulinowej typu A (onabotulinumtoxinA w dawkach 10-34 jednostek na sesję) oraz interwencje chirurgiczne, przede wszystkim mikrochirurgiczną dekompresję naczyniową (MVD). Farmakoterapia jest stosowana głównie w łagodnych przypadkach, jednak jej skuteczność jest ograniczona, a działania niepożądane mogą obejmować senność, zawroty głowy i problemy z pamięcią.
acetylocholina, baklofen, Clostridium botulinum, diazepam, elektromiografia, fenytoina, filc teflonowy, gabapentyna, haloperidol, hemifacial spasm, karbamazepina, klonazepam, kraniotomia, lek miorelaksacyjny, lek przeciwdrgawkowy, mięsień okrężny oka, mięsień platysma, mięsień policzkowy, mięsień żwacz, mikrochirurgiczna dekompresja naczyniowa, napad częściowy złożony, niedowład twarzy, okskarbamazepina, onabotulinumtoxinA, opadanie powieki, podwójne widzenie, przewodnictwo efaptyczne, radiolog, selektywna neuroliza, skurcz połowiczy twarzy, terapia neuromodulacyjna, termokoagulacja radioczęstotliwościowa, toksyna botulinowa typu A, topiramat, witamina z grupy B, złącze nerwowo-mięśniowe - Leksykon substancji czynnych
Toksyna botulinowa – Dawkowanie i sposób podawania
Toksyna botulinowa typu A jest stosowana w leczeniu zmarszczek mimicznych, z różnymi preparatami dostępnymi na rynku, takimi jak Azzalure (125 jednostek Speywood/fiolka), Botox (200 jednostek Allergan/fiolka) oraz Vistabel (4 jednostki Allergan/0,1 ml). Jednostki aktywności tych preparatów nie są zamienne. Podanie powinno być wykonane przez wykwalifikowanego lekarza, z zachowaniem aseptyki i odpowiedniej techniki, a odstępy między seriami wstrzyknięć nie powinny być krótsze niż 3 miesiące. Dawkowanie dla zmarszczek gładzizny czoła wynosi 50 jednostek Speywood (Azzalure) lub 20 jednostek Allergan (Vistabel) podzielonych na 5 punktów, natomiast dla zmarszczek typu „kurze łapki” odpowiednio 60 jednostek Speywood (30 na stronę) lub 24 jednostki Allergan (12 na stronę) w 6 punktach. W przypadku zmarszczek poziomych czoła stosuje się 20 jednostek Allergan (Vistabel) w 5 punktach.
asymetryczny uśmiech, Azzalure, badanie kliniczne, Botox, jednostka Allergan, jednostka Speywood, kurze łapki, mięsień czołowy, mięsień dźwigacz powieki górnej, mięsień marszczący brwi, mięsień okrężny oka, opadanie powieki, rekonstytucja, środek antyseptyczny, toksyna botulinowa typu A, Vistabel, wielokrotne wstrzyknięcie, zmarszczki bocznego kąta oka, zmarszczki gładzizny czoła, zmarszczki poziome czoła - Leksykon chorób i schorzeń
Ektropion – Etiologia i przyczyny
Ektropion to wywinięcie dolnej powieki na zewnątrz, prowadzące do ekspozycji spojówki i zaburzenia funkcji ochronnej oka. Najczęstszą formą jest ektropion inwolucyjny, związany z osłabieniem mięśni i ścięgien powieki dolnej w przebiegu starzenia, szczególnie po 60. roku życia. Inne typy to ektropion paralityczny, wynikający z porażenia nerwu twarzowego (np. porażenie Bella z udziałem reaktywacji HSV-1), bliznowaty spowodowany skróceniem przedniej blaszki powieki (np. po urazach, oparzeniach, radioterapii, przewlekłym stosowaniu leków takich jak dorzolamid i brymonidyna), mechaniczny wywołany przez masy odciągające powiekę oraz rzadki ektropion wrodzony związany z wadami genetycznymi (np. zespół Downa). Czynniki ryzyka obejmują operacje powiek (zwłaszcza blefaroplastykę z nadmiernym usunięciem skóry), przewlekłe narażenie na promieniowanie UV, choroby skóry (kontaktowe zapalenie skóry, toczeń rumieniowaty dyskoidalny, łuszczyca), choroby neurologiczne (stwardnienie rozsiane, udar) oraz szybka utratę masy ciała. Występowanie ektropionu po wycięciu guza powieki wynosi 2,5-7%, a po przeszczepie skóry pełnej grubości 14,2%, szczególnie przy ranach >21 mm.
bisfosfoniany, blefaroplastyka, chirurgia Mohsa, choroba autoimmunologiczna skóry, drażniące kontaktowe zapalenie skóry, ektropion, ektropion bliznowaty, ektropion inwolucyjny, ektropion mechaniczny, ektropion paralityczny, ektropion wrodzony, ichtioza, jaskra, kontaktowe zapalenie skóry, łuszczyca, mięsień okrężny oka, nerw twarzowy, płytka tarczkowa, porażenie Bella, porażenie nerwu twarzowego, radioterapia, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, stwardnienie rozsiane, toczeń rumieniowaty, toczeń rumieniowaty dyskoidalny, udar mózgu, wirus opryszczki pospolitej, wywinięcie powieki, zespół bezdechu sennego, zespół Downa, zwój kolankowy - Leksykon chorób i schorzeń
Entropion – Leczenie
Entropion to patologiczne odwrócenie krawędzi powieki, najczęściej dolnej, prowadzące do tarcia rzęs o rogówkę, co skutkuje podrażnieniem, dyskomfortem i ryzykiem uszkodzenia powierzchni oka. Leczenie zachowawcze, obejmujące stosowanie sztucznych łez, maści nawilżających, taśmowanie powieki, miękkie soczewki kontaktowe, iniekcje toksyny botulinowej (Botox) oraz szwy Quickerta, ma charakter tymczasowy i służy głównie łagodzeniu objawów lub przygotowaniu do zabiegu chirurgicznego. Botox działa poprzez blokadę uwalniania acetylocholiny, osłabiając mięsień okrężny oka, z efektem utrzymującym się do 6 miesięcy. Procedury te nie eliminują przyczyny anatomicznej entropion i nie zapewniają trwałego wyleczenia.
5-fluorouracyl, acetylocholina, blepharoplastyka, błona owodniowa, chirurgia okuloplastyczna, chrząstka powiekowa, entropion, entropion bliznowaty, entropion inwolucyjny, fałd skórny, kwas hialuronowy, lateral tarsal strip, mięsień okrężny oka, przeszczep błony śluzowej, resekcja klinowa, retraktor powieki, rogówka, sztuczne łzy, taśmowanie powieki, toksyna botulinowa, znieczulenie miejscowe - Leksykon substancji czynnych
Toksyna botulinowa typu A – Dawkowanie i sposób podawania
Toksyna botulinowa typu A jest skutecznym środkiem w leczeniu zmarszczek mimicznych twarzy, jednak jej bezpieczeństwo i efektywność zależą od precyzyjnego dawkowania oraz techniki podania. Zalecane dawki różnią się w zależności od preparatu: dla Bocouture w leczeniu zmarszczek pionowych między brwiami stosuje się 20-30 jednostek (4 jednostki w 5 punktach), dla Letybo 20 jednostek (4 jednostki w 5 punktach). W przypadku „kurzych łapek” dawka Bocouture wynosi 24 jednostki (12 jednostek na stronę, 3 punkty po każdej stronie), a dla poziomych zmarszczek na czole 10-20 jednostek w 5 punktach. Efekt terapeutyczny pojawia się zwykle w ciągu 2-7 dni, osiągając maksimum po około 30 dniach i utrzymuje się do 4 miesięcy. Przerwa między kolejnymi zabiegami powinna wynosić minimum 3 miesiące, co jest kluczowe dla bezpieczeństwa terapii.
blefaroptoza, brzeg oczodołu, dyfuzja roztworu, kurze łapki, mięsień czołowy, mięsień dźwigacz powieki górnej, mięsień jarzmowy większy, mięsień marszczący brwi, mięsień okrężny oka, mięsień podłużny nosa, naczynia krwionośne, opadanie powieki, poziome zmarszczki czoła, przeciwciała neutralizujące, toksyna botulinowa typu A, wstrzyknięcie domięśniowe, zmarszczki gładzizny czoła, zmarszczki pionowe między brwiami - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Bocouture 100 j. toksyny botulinowej typu A (150 kD)/ fiolkę
BOCOUTURE to preparat zawierający toksynę botulinową typu A, którego dawkowanie nie jest bezpośrednio porównywalne z innymi produktami tego typu ze względu na różnice w oznaczaniu mocy. Lek powinien być podawany wyłącznie przez lekarzy z odpowiednimi kwalifikacjami i doświadczeniem. Standardowe dawki dla wskazań estetycznych to: 20 jednostek (możliwość zwiększenia do 30 jednostek) na zmarszczki pionowe między brwiami, 24 jednostki (12 jednostek na stronę) na zmarszczki w okolicy bocznych kątów oczu („kurze łapki”) oraz 10-20 jednostek na poziome zmarszczki czoła. Podanie odbywa się domięśniowo w określone punkty iniekcji, z zalecanym odstępem między zabiegami minimum 3 miesiące. Efekt terapeutyczny pojawia się odpowiednio po 2-3, 6 i 7 dniach, osiągając maksymalną skuteczność po 30 dniach i utrzymując się do 4 miesięcy.
BOCOUTURE, brzeg oczodołu, dyfuzja roztworu, kurze łapki, mięsień dźwigacz powieki górnej, mięsień jarzmowy większy, mięsień marszczący brwi, mięsień okrężny oka, mięsień podłużny nosa, opadanie brwi, opadanie powieki, poziome zmarszczki czoła, rekonstytucja, toksyna botulinowa typu A, wstrzyknięcie domięśniowe, zmarszczki gładzizny czoła, zmarszczki pionowe między brwiami - Leksykon chorób i schorzeń
Ektropion – Etiologia i przyczyny
Ektropion, najczęściej dotyczący dolnej powieki, jest schorzeniem okulistycznym charakteryzującym się wywinięciem powieki na zewnątrz, co prowadzi do ekspozycji spojówki i zaburzeń odpływu łez. Etiologia jest wieloczynnikowa, z dominującą rolą procesu starzenia się tkanek powiekowych (ektropion inwolucyjny), porażenia nerwu twarzowego (ektropion porażenny), bliznowacenia po urazach lub zabiegach chirurgicznych (ektropion bliznowaty), obecności guzów (ektropion mechaniczny) oraz rzadkich postaci wrodzonych. Patofizjologicznie dochodzi do osłabienia mięśnia okrężnego oka, rozciągnięcia ścięgien i zwiotczenia tkanek podporowych, co skutkuje odsłonięciem spojówki, łzawieniem (epiphora), podrażnieniem i ryzykiem powikłań takich jak zapalenie spojówki, keratopatia ekspozycyjna czy owrzodzenia rogówki. Częstość występowania ektropionu wzrasta u osób powyżej 60. roku życia, a czynniki ryzyka obejmują także choroby neurologiczne, tarczycy, przewlekłe stany zapalne skóry oraz urazy okolicy oczodołu.
blefaroplastyka, choroba Gravesa-Basedowa, ektropion, ektropion bliznowaty, ektropion inwolucyjny, ektropion mechaniczny, ektropion porażenny, ektropion wrodzony, epifora, kanaliki łzowe, keratopatia ekspozycyjna, lateral tarsal strip, łzawienie, mięsień okrężny oka, owrzodzenie rogówki, porażenie Bella, porażenie nerwu twarzowego, rogówka, tarczka powiekowa, trądzik różowaty, więzadło powiekowe, wywinięcie powieki, zapalenie brzegów powiek, zapalenie rogówki, zespół Downa - Leksykon chorób i schorzeń
Entropion – Epidemiologia
Entropion, definiowany jako podwinięcie powieki do wewnątrz, jest schorzeniem okulistycznym o częstości występowania około 2% w populacji ogólnej, ze wzrostem do 2,1% u osób powyżej 60. roku życia, a nawet do 7,6-11% u pacjentów powyżej 80 lat. Częstość występowania jest wyższa u kobiet (2,4%) niż u mężczyzn (1,9%) oraz różni się etnicznie – entropion inwolucyjny dotyczy 2,4% osób rasy białej i 0,8% rasy czarnej. Schorzenie występuje częściej obustronnie niż jednostronnie (3:1). Główne typy entropionu to inwolucyjny (najczęstszy, 78,57% przypadków), bliznowaty (związany m.in. z jaglicą – zakażeniem Chlamydia trachomatis), spastyczny oraz wrodzony (bardzo rzadki). Diagnostyka opiera się na badaniu klinicznym, w tym testach takich jak snap-back, dystrakcji powieki, cyfrowej ewersji oraz orbicularis override test. W przypadku entropionu bliznowatego wskazane są badania w kierunku infekcji i chorób autoimmunologicznych.
badanie kliniczne, biomikroskopia, Chlamydia trachomatis, chorobowość, ektropion inwolucyjny, entropion bliznowaty, entropion inwolucyjny, entropion spastyczny, entropion wrodzony, infekcja oka, jaglica, mięsień okrężny oka, owrzodzenie rogówki, płytka tarczkowa, podwinięcie powieki, skala VAS, ślepota zakaźna, test cyfrowej ewersji, test dystrakcji powieki, trichiasis, uszkodzenie rogówki, utrata wzroku - Leksykon chorób i schorzeń
Skurcz połowiczy twarzy – Objawy
Skurcz połowiczy twarzy (HFS) to przewlekłe, postępujące schorzenie neurologiczne charakteryzujące się mimowolnymi, napadowymi skurczami mięśni unerwianych przez nerw twarzowy (VII nerw czaszkowy), rozpoczynającymi się najczęściej w obrębie mięśnia okrężnego oka (orbicularis oculi) u około 92% pacjentów. Początkowo objawy obejmują sporadyczne drgania powieki, mimowolne zamykanie oka, łzawienie oraz unoszenie brwi (objaw Babińskiego-2). W ciągu kilku miesięcy do lat skurcze rozprzestrzeniają się na mięśnie policzkowe (m. buccinator), okrężne ust (m. orbicularis oris), zygomaticus major, mentalis, a w zaawansowanych przypadkach także na m. platysma. Charakter skurczów ewoluuje od klonicznych, sporadycznych do częstych, tonicznych, a w końcowym stadium mogą występować niemal nieprzerwanie, powodując asymetrię twarzy, trudności w mowie, jedzeniu i połykaniu. Objawy utrzymują się także podczas snu, co jest cechą diagnostyczną. Choroba dotyka głównie osoby w 4. i 5. dekadzie życia, z przewagą kobiet, a średni czas od pojawienia się objawów do leczenia wynosi około 8 lat.
hemifacial spasm, mięsień okrężny oka, mięsień okrężny ust, mięsień platysma, mięsień policzkowy, mikrochirurgiczna dekompresja naczyniowa, nerw twarzowy, neuralgia nerwu trójdzielnego, niedowład nerwu twarzowego, objaw Babińskiego-2, remisja, skurcz połowiczy twarzy, stwardnienie rozsiane, szum uszny, tinnitus, toksyna botulinowa, trudność w połykaniu, VII nerw czaszkowy - Leksykon chorób i schorzeń
Entropion – Etiologia i przyczyny
Entropion to patologiczne podwinięcie brzegu powieki do wewnątrz, skutkujące tarciem rzęs i skóry o rogówkę oraz spojówkę. Najczęstszą formą jest entropion inwolucyjny, związany z wiekiem, występujący u około 2,1% osób powyżej 60. roku życia, a u 11% powyżej 80 lat. Patogeneza obejmuje wiotkość powieki, odłączenie retraktorów oraz nadmierny skurcz mięśnia okrężnego oka, a badania histologiczne wykazują zdegenerowane włókna kolagenowe i nieprawidłową elastogenezę. Inne typy to entropion spastyczny, wywołany skurczem mięśni powiekowych w odpowiedzi na podrażnienie lub stan zapalny, entropion bliznowaty wynikający ze skrócenia blaszki tylnej powieki na skutek bliznowacenia (np. po jaglicy, oparzeniach, radioterapii, chorobach autoimmunologicznych), entropion wrodzony związany z wadami rozwojowymi oraz entropion mechaniczny spowodowany nadmiarem tkanki lub guzami. Czynniki ryzyka obejmują wiek, schorzenia neurologiczne, zespół bezdechu sennego, wcześniejsze urazy i stany zapalne oraz predyspozycje anatomiczne jak enoftalmus czy zmiany w ułożeniu tłuszczu oczodołowego.
blaszka tylna powieki, blepharospasm, entropion bliznowaty, entropion inwolucyjny, entropion spastyczny, entropion wrodzony, mięsień okrężny oka, owrzodzenie rogówki, retraktor powieki, rogówka i spojówka, trachoma, włókno kolagenowe, zapadnięcie gałki ocznej, zapalenie powiek, zespół bezdechu sennego, zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Stevensa-Johnsona, zespół suchego oka