genetycznie uwarunkowana choroba mięśni

Genetycznie uwarunkowane choroby mięśni stanowią heterogenną grupę schorzeń dziedziczonych, których wspólną cechą jest postępujące osłabienie i zanik mięśni szkieletowych. Najczęstszymi przykładami są dystrofie mięśniowe, w tym dystrofia mięśniowa Duchenne’a (DMD), dystrofia mięśniowa Beckera (BMD), dystrofie obręczowo-kończynowe (LGMD) oraz dystrofia miotoniczna.

Podłożem tych chorób są mutacje w genach kodujących białka niezbędne do prawidłowego funkcjonowania mięśni, takie jak dystrofina, sarkoglikany, lamina, emeryna czy miotylina. Dziedziczenie może odbywać się w sposób autosomalny dominujący, autosomalny recesywny lub sprzężony z chromosomem X, co ma istotne znaczenie w poradnictwie genetycznym.

Diagnostyka genetycznie uwarunkowanych chorób mięśni obejmuje badania molekularne (sekwencjonowanie DNA, MLPA), badania biochemiczne (oznaczanie aktywności enzymów mięśniowych), elektromiografię oraz biopsję mięśnia. Nowoczesne metody sekwencjonowania nowej generacji (NGS) umożliwiają jednoczesną analizę wielu genów, co znacząco usprawnia proces diagnostyczny.

Leczenie większości genetycznie uwarunkowanych chorób mięśni pozostaje głównie objawowe i wspierające, obejmując rehabilitację, fizykoterapię oraz zapobieganie powikłaniom. Jednak intensywnie rozwijane są terapie genowe i molekularne, jak stosowanie oligonukleotydów antysensowych (np. eteplirsen w DMD), terapie komórkowe czy edycja genów metodą CRISPR/Cas9, które dają nadzieję na przyszłe leczenie przyczynowe.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl