brak odporności
Brak odporności (immunodeficyt) to stan, w którym układ odpornościowy organizmu nie działa prawidłowo lub jest osłabiony, co prowadzi do zwiększonej podatności na infekcje. Niedobory odporności mogą być wrodzone (pierwotne) lub nabyte (wtórne) w wyniku chorób, leków immunosupresyjnych, niedożywienia lub innych czynników.
Pierwotne niedobory odporności (PNO) są genetycznie uwarunkowane i objawiają się zazwyczaj w dzieciństwie nawracającymi, ciężkimi infekcjami. Znanych jest ponad 400 różnych zespołów PNO, które mogą dotyczyć odporności humoralnej, komórkowej lub obu tych typów. Do najczęstszych należą pospolity zmienny niedobór odporności (CVID) oraz selektywny niedobór IgA.
Wtórne niedobory odporności są znacznie częstsze i mogą wynikać z zakażenia HIV, chorób nowotworowych układu krwiotwórczego, terapii immunosupresyjnej, radioterapii, usunięcia śledziony, niedożywienia, przewlekłego stresu czy wieku podeszłego. Diagnostyka obejmuje badania laboratoryjne krwi (morfologia z rozmazem, poziomy immunoglobulin, subpopulacje limfocytów), testy czynnościowe fagocytów oraz badania genetyczne.
Leczenie zależy od typu i przyczyny niedoboru odporności. Może obejmować substytucję immunoglobulin (IVIG, SCIG), przeszczep szpiku kostnego, terapię genową, leczenie choroby podstawowej oraz profilaktykę i leczenie zakażeń. Pacjenci z niedoborami odporności wymagają wielospecjalistycznej opieki medycznej i regularnych badań kontrolnych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Engerix B 10 mcg antygenu powierzchniowego wirusa zapalenia wątroby typu B (HBsAg)/0,5 ml; 1 dawka (0,5 ml)
Szczepionka Engerix B w dawce 10 mikrogramów antygenu powierzchniowego HBV (HBsAg) w postaci zawiesiny do wstrzykiwań jest wskazana do immunizacji nieuodpornionych noworodków, niemowląt, dzieci oraz młodzieży do 15 roku życia w celu zapobiegania zakażeniom wirusem zapalenia wątroby typu B. Preparat zawiera 0,5 ml dawki, w której antygen jest produkowany metodą rekombinacji DNA w komórkach Saccharomyces cerevisiae i adsorbowany na 0,25 mg uwodnionego wodorotlenku glinu (Al³⁺). Szczepienie ma na celu indukcję odporności przeciwko wszystkim znanym podtypom HBV, co jest kluczowe w profilaktyce zakażeń i ich powikłań.
adsorbcja na wodorotlenku glinu, antygen HBsAg, brak odporności, program immunizacji, rekombinacja DNA, Saccharomyces cerevisiae, schemat immunizacji, wirus zapalenia wątroby typu B, wirus zapalenia wątroby typu D, wirusowe zapalenie wątroby typu D, wodorotlenek glinu, wytyczne medyczne, zakażenie HBV, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Falcimar 250 mg + 100 mg
Falcimar, zawierający 250 mg atowakwonu i 100 mg proguanilu chlorowodorku, jest stosowany zarówno w profilaktyce, jak i leczeniu malarii. Profilaktyka wymaga rozpoczęcia terapii 24-48 godzin przed ekspozycją na obszar endemiczny, kontynuacji przez cały czas pobytu oraz przez 7 dni po opuszczeniu rejonu. Dawkowanie profilaktyczne u dorosłych i młodzieży powyżej 40 kg wynosi 1 tabletkę dziennie; lek nie jest zalecany u osób poniżej 40 kg. W leczeniu malarii dawki są dostosowane do masy ciała: dorośli (>40 kg) przyjmują 4 tabletki jednorazowo przez 3 dni, dzieci od 11 do 40 kg otrzymują od 1 do 3 tabletek jednorazowo, również przez 3 dni. U osób starszych oraz pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby i nerek nie jest konieczne dostosowanie dawki, natomiast u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) zaleca się stosowanie alternatywnych leków.
atowakwon i proguanil, badanie farmakokinetyczne, brak odporności, ciężkie zaburzenie czynności nerek, klirens kreatyniny, leczenie malarii, niewydolność nerek, obszar endemiczny malarii, profilaktyka malarii, stężenie terapeutyczne leku, tabletka powlekana, wchłanianie atowakwonu, wywiad medyczny, zaburzenie czynności wątroby