niewydolność przedniego płata przysadki
Niewydolność przedniego płata przysadki (hypopituitarism) to stan kliniczny charakteryzujący się upośledzeniem wydzielania jednego lub więcej hormonów produkowanych przez przedni płat przysadki mózgowej. Może mieć charakter częściowy lub całkowity, a przebieg może być ostry lub przewlekły.
Przyczyny niewydolności przedniego płata przysadki obejmują guzy przysadki i okolicy okołosiodłowej, uraz głowy, krwawienie do przysadki (zespół Sheehana), radioterapię, choroby naciekowe, stany zapalne oraz przyczyny genetyczne. Przebieg kliniczny zależy od rodzaju i stopnia deficytów hormonalnych, a manifestacje mogą obejmować objawy niedoboru hormonu wzrostu, gonadotropin, tyreotropiny i kortykotropiny.
Diagnostyka opiera się na ocenie stężenia hormonów przysadkowych oraz hormonów wydzielanych przez narządy docelowe, jak również na testach dynamicznych (stymulacyjnych i hamowania). Badania obrazowe, szczególnie rezonans magnetyczny okolicy siodła tureckiego, mają kluczowe znaczenie w identyfikacji zmian strukturalnych przysadki.
Leczenie polega na terapii substytucyjnej hormonami, których niedobór stwierdzono (hydrokortyzonu, lewotyroksyny, preparatów gonadotropin lub hormonów płciowych, hormonu wzrostu) oraz, w przypadku zmian organicznych, na leczeniu przyczynowym (operacyjnym, radioterapii lub farmakologicznym). Pacjenci wymagają długoterminowej opieki endokrynologicznej i regularnej weryfikacji skuteczności leczenia substytucyjnego.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – GlimeHexal 4
GlimeHEXAL, zawierający glimepiryd, wymaga ścisłego przestrzegania zaleceń dawkowania, szczególnie przyjmowania leku na krótko przed lub w trakcie posiłku, aby zapobiec hipoglikemii, która stanowi główne ryzyko terapii. Objawy hipoglikemii obejmują szeroki zakres symptomów neurologicznych (m.in. bóle głowy, zaburzenia koncentracji, drgawki, utrata przytomności) oraz autonomicznych (m.in. napady głodu, bradykardia, pocenie się, tachykardia, dławica piersiowa). W przypadku wystąpienia hipoglikemii należy natychmiast podać węglowodany, wykluczając sztuczne środki słodzące. Ciężkie lub nawracające epizody hipoglikemii wymagają hospitalizacji i specjalistycznego leczenia. Ryzyko hipoglikemii zwiększają m.in. nieregularne spożywanie posiłków, niewłaściwe dawkowanie, zaburzenia funkcji nerek i wątroby, spożycie alkoholu oraz interakcje lekowe.
brak laktazy, ciężka hipoglikemia, dializa, glikowana hemoglobina, glimepiryd, glukoza we krwi, hipoglikemia, kontrola glikemii, kora nadnerczy, liczba leukocytów, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedokrwistość hemolityczna, nietolerancja galaktozy, niewydolność przedniego płata przysadki, objawy hipoglikemii, objawy neurologiczne, parametr hematologiczny, płytka krwi, pochodna sulfonylomocznika, udar mózgu, układ autonomiczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie układu wewnątrzwydzielniczego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – GlimeHexal 3
Preparat GlimeHEXAL, zawierający glimepiryd, powinien być przyjmowany bezpośrednio przed lub w trakcie posiłku, aby zapobiec ryzyku hipoglikemii, szczególnie u pacjentów z nieregularnym spożywaniem pokarmów. Hipoglikemia może manifestować się szerokim spektrum objawów neurologicznych (np. bóle głowy, drgawki, afazja), psychicznych (np. niepokój, majaczenie) oraz ogólnoustrojowych (np. nudności, bradykardia). Dodatkowo mogą wystąpić objawy aktywacji układu adrenergicznego, takie jak tachykardia i nadciśnienie tętnicze. W przypadku hipoglikemii należy natychmiast podać węglowodany, gdyż sztuczne środki słodzące są nieskuteczne. Nawracające epizody hipoglikemii wymagają ścisłej obserwacji i mogą wymagać hospitalizacji oraz intensywnego leczenia.
afazja, bradykardia, dezorientacja, dławica piersiowa, drgawki mózgowe, glimepiryd, hemoglobina glikowana, hipoglikemia, kołatanie serca, kora nadnerczy, leukocyty, majaczenie, nadciśnienie tętnicze, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedobór laktazy, niedocukrzenie, niedokrwistość hemolityczna, niepokój ruchowy, nietolerancja galaktozy, niewydolność przedniego płata przysadki, płytki krwi, pochodne sulfonylomocznika, śpiączka, tachykardia, udar mózgu, układ adrenergiczny, utrata przytomności, zaburzenia czynności tarczycy, zaburzenia endokrynologiczne, zaburzenia funkcji nerek, zaburzenia funkcji wątroby, zaburzenia koncentracji, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia snu, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy