Losmina
Losmina to lek zawierający substancję czynną losartan potasowy, należący do grupy antagonistów receptora angiotensyny II (ARB). Jego podstawowym mechanizmem działania jest wybiórcze blokowanie receptorów AT1 dla angiotensyny II, co prowadzi do zmniejszenia oporu obwodowego naczyń krwionośnych i w konsekwencji obniżenia ciśnienia tętniczego.
Losmina jest stosowana w leczeniu nadciśnienia tętniczego pierwotnego u dorosłych oraz dzieci i młodzieży w wieku od 6 do 18 lat. Lek ten znajduje również zastosowanie w terapii przewlekłej choroby nerek u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą typu 2 z białkomoczem ≥ 0,5 g/dobę, a także w leczeniu przewlekłej niewydolności serca, gdy inhibitory konwertazy angiotensyny (ACE) nie są odpowiednie.
W przeciwieństwie do inhibitorów ACE, Losmina rzadziej powoduje suchy kaszel jako działanie niepożądane, co czyni ją alternatywą dla pacjentów nietolerujących tej grupy leków. Należy jednak pamiętać, że stosowanie losartanu (jak i innych leków z grupy ARB) jest przeciwwskazane w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko uszkodzenia płodu.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Losmina 120 mg/0,8 ml (12 000 j.m.)
Przedawkowanie enoksaparyny sodowej (Losmina) stanowi poważne zagrożenie kliniczne ze względu na nasilone działanie przeciwzakrzepowe, prowadzące do ryzyka powikłań krwotocznych. Drogi podania mają istotne znaczenie dla ryzyka: dożylne, pozaustrojowe i podskórne wiążą się z wysokim ryzykiem krwawień, natomiast doustne, ze względu na słabe wchłanianie, zwykle nie powodują poważnych następstw nawet przy dużych dawkach. Objawy przedawkowania obejmują krwawienia z miejsc wkłucia, błon śluzowych (np. nosa, dziąseł, przewodu pokarmowego), samoistne krwiaki oraz krwotoki wewnętrzne, które są najpoważniejszym powikłaniem i mogą dotyczyć jam ciała, przestrzeni zaotrzewnowej czy ośrodkowego układu nerwowego. Ryzyko powikłań rośnie proporcjonalnie do wielkości przedawkowanej dawki.
błona śluzowa jelita, działanie przeciwzakrzepowe, enoksaparyna sodowa, ester benzylowy heparyny, krwawienie z błony śluzowej, krwawienie z miejsca wkłucia, krwiak podskórny, krwotok wewnętrzny, Losmina, ośrodkowy układ nerwowy, parametr krzepnięcia, podanie doustne, podanie dożylne, podanie podskórne, podanie pozaustrojowe, powikłanie krwotoczne, przestrzeń zaotrzewnowa, właściwości przeciwzakrzepowe, zasadowa depolimeryzacja - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Losmina 120 mg/0,8 ml (12 000 j.m.)
Enoksaparyna sodowa (Losmina) jest heparyną drobnocząsteczkową stosowaną w postaci roztworu do wstrzykiwań w dawkach 12 000 j.m. (120 mg)/0,8 ml oraz 15 000 j.m. (150 mg)/1 ml. W okresie ciąży jej stosowanie jest możliwe wyłącznie po dokładnej ocenie korzyści i ryzyka dla matki i płodu, ze względu na brak jednoznacznych danych dotyczących przenikania leku przez łożysko, zwłaszcza w pierwszym trymestrze. Badania przedkliniczne nie wykazały działania teratogennego ani toksycznego na płód, a przenikanie przez łożysko jest minimalne. Kobiety ciężarne leczone enoksaparyną wymagają ścisłego nadzoru lekarskiego, w tym monitorowania parametrów układu krzepnięcia oraz aktywności anty-Xa, aby zapobiec powikłaniom krwotocznym i nadmiernemu działaniu przeciwzakrzepowemu. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentek ze sztucznymi zastawkami serca oraz przed planowanym znieczuleniem zewnątrzoponowym, gdzie konieczne jest odpowiednie odstąpienie od leczenia.
aktywność anty-Xa, depolimeryzacja zasadowa, działanie przeciwzakrzepowe, działanie teratogenne, enoksaparyna, enoksaparyna sodowa, heparyna, krwawienie, krwawienie z nosa, krwiomocz, Losmina, małopłytkowość, osteoporoza, powikłanie krwotoczne, przenikanie przez łożysko, roztwór do wstrzykiwań, sztuczna zastawka serca, toksyczność płodowa, układ krzepnięcia, znieczulenie zewnątrzoponowe - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Losmina 80 mg/0,8 ml (8000 j.m.)
Enoksaparyna sodowa zawarta w produkcie Losmina dostępna jest w dawkach od 2000 j.m. (20 mg)/0,2 ml do 10 000 j.m. (100 mg)/1 ml w formie roztworu do wstrzykiwań. Dane kliniczne wskazują, że enoksaparyna nie przenika przez łożysko w II i III trymestrze ciąży, jednak brak jest informacji dotyczących I trymestru. Badania przedkliniczne nie wykazały działania teratogennego ani toksycznego na płód, a przenikanie leku przez łożysko jest minimalne. Stosowanie enoksaparyny w ciąży powinno być ograniczone do sytuacji, gdy korzyści przewyższają ryzyko, z uwzględnieniem ścisłego nadzoru klinicznego, zwłaszcza w kontekście ryzyka krwawień i powikłań u pacjentek ze sztucznymi zastawkami serca. Przed planowanym znieczuleniem zewnątrzoponowym konieczne jest wcześniejsze odstawienie leku, aby zminimalizować ryzyko krwotoków.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Losmina 120 mg/0,8 ml (12 000 j.m.)
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa enoksaparyny sodowej, substancji czynnej preparatu Losmina, obejmowały ocenę toksyczności po wielokrotnym podaniu, potencjału mutagennego, teratogennego oraz wpływu na reprodukcję. Długoterminowe badania toksyczności przeprowadzono na szczurach i psach z dawką 15 mg/kg/dobę podskórnie przez 13 tygodni oraz na szczurach i małpach z dawką 10 mg/kg/dobę podskórnie i dożylnie przez 26 tygodni, nie wykazując działań niepożądanych poza oczekiwanym efektem przeciwzakrzepowym. Testy genotoksyczności, w tym test Amesa, test mutacji komórek chłoniaka myszy, test aberracji chromosomalnej limfocytów ludzkich in vitro oraz test aberracji chromosomalnej komórek szpiku kostnego szczura in vivo, potwierdziły brak potencjału mutagennego i klastogennego enoksaparyny sodowej.
aberracja chromosomalna limfocytów, aberracja chromosomalna szpiku kostnego, dawka terapeutyczna, działanie klastogenne, działanie niepożądane, działanie przeciwzakrzepowe, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, enoksaparyna sodowa, Losmina, potencjał mutagenny, substancja czynna, test Amesa, test mutacji komórek chłoniaka, toksyczność narządowa, toksyczność płodowa, wpływ na reprodukcję