udar krwotoczny mózgu

Udar krwotoczny mózgu, zwany również udarem krwotocznym śródmózgowym, to nagły stan neurologiczny spowodowany pęknięciem naczynia krwionośnego i krwawieniem do tkanki mózgowej. Stanowi około 15-20% wszystkich udarów mózgu i charakteryzuje się wyższą śmiertelnością w porównaniu do udarów niedokrwiennych.

Główne czynniki ryzyka udaru krwotocznego obejmują nadciśnienie tętnicze, malformacje naczyniowe (jak tętniaki), angiopatię amyloidową, zaburzenia krzepnięcia oraz stosowanie leków przeciwzakrzepowych. Nadciśnienie tętnicze pozostaje najważniejszym modyfikowalnym czynnikiem ryzyka, odpowiadającym za około 60% przypadków.

Objawy udaru krwotocznego rozwijają się gwałtownie i mogą obejmować silny ból głowy, wymioty, zaburzenia świadomości, deficyty neurologiczne odpowiadające lokalizacji krwawienia, a w ciężkich przypadkach śpiączkę. Diagnostyka opiera się na badaniach obrazowych, przede wszystkim tomografii komputerowej bez kontrastu, która pozwala na natychmiastowe uwidocznienie krwi w mózgu.

Leczenie udaru krwotocznego wymaga interdyscyplinarnego podejścia. Postępowanie obejmuje stabilizację stanu pacjenta, kontrolę ciśnienia tętniczego, wyrównanie zaburzeń krzepnięcia oraz, w wybranych przypadkach, interwencję neurochirurgiczną. Wskazania do leczenia operacyjnego obejmują duże krwiaki z efektem masy, krwawienie do układu komorowego z wodogłowiem oraz krwawienia móżdżkowe.

Rokowanie w udarze krwotocznym zależy od wielu czynników, w tym wielkości i lokalizacji krwawienia, wieku pacjenta, wyjściowego stanu neurologicznego oraz czasu do wdrożenia leczenia. Śmiertelność 30-dniowa wynosi około 40%, a u pacjentów, którzy przeżyją, często występują trwałe deficyty neurologiczne wymagające długotrwałej rehabilitacji.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl