hipurykemia
Hipurykemia to stan podwyższonego stężenia kwasu moczowego (hiperurykemia) w surowicy krwi. W warunkach fizjologicznych kwas moczowy jest końcowym produktem metabolizmu puryn, a jego prawidłowe stężenie w surowicy wynosi 2,4-6,0 mg/dl u kobiet i 3,4-7,0 mg/dl u mężczyzn.
Hipurykemia może być spowodowana zwiększoną produkcją kwasu moczowego (np. w chorobach rozrostowych układu krwiotwórczego, przy nadmiernym spożyciu pokarmów bogatych w puryny) lub zmniejszonym wydalaniem przez nerki (np. w niewydolności nerek, przy stosowaniu niektórych leków). Jest głównym czynnikiem ryzyka rozwoju dny moczanowej, a także może być związana z kamicą moczową, nadciśnieniem tętniczym, chorobami sercowo-naczyniowymi i metabolicznymi.
Diagnostyka hipurykemii obejmuje oznaczenie stężenia kwasu moczowego w surowicy krwi oraz badanie jego wydalania z moczem. Leczenie zależy od przyczyny i może obejmować modyfikację diety (ograniczenie pokarmów bogatych w puryny), zwiększenie aktywności fizycznej, redukcję masy ciała, a w przypadkach objawowych stosowanie leków obniżających stężenie kwasu moczowego (allopurynol, febuksostat) lub zwiększających jego wydalanie (probenecyd, benzbromaron).
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Inuprin Forte
Lek Inuprin Forte (inozyna pranobeks, 100 mg/ml, syrop) może powodować przemijające podwyższenie stężenia kwasu moczowego w surowicy i moczu, zwykle mieszczące się w granicach normy (do 8 mg/dl lub 0,42 mmol/l). Zjawisko to jest częstsze u mężczyzn i osób starszych i wynika z katabolicznego metabolizmu inozyny do kwasu moczowego, bez zaburzeń enzymatycznych czy klirensu nerkowego. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z dną moczanową, hiperurykemią, kamicą moczową oraz zaburzeniami czynności nerek, u których konieczne jest monitorowanie stężenia kwasu moczowego oraz parametrów czynności nerek podczas terapii. Długotrwałe stosowanie może zwiększać ryzyko tworzenia kamieni nerkowych, dlatego wskazane jest regularne badanie morfologii krwi, funkcji wątroby i nerek oraz poziomu kwasu moczowego w surowicy i moczu.
anafilaksja, czynność wątroby, dna moczanowa, glikol propylenowy, hiperurykemia, hipurykemia, inozyna pranobeks, kamica moczowa, kamień nerkowy, kwas moczowy, metylu parahydroksybenzoesan, morfologia krwi, niedobór sacharazy-izomaltazy, nietolerancja fruktozy, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, propylu parahydroksybenzoesan, reakcja nadwrażliwości, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie czynności nerek, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon substancji czynnych
4-acetamidobenzoesan 2-hydroksypropylodimetyloamoniowy – Działania niepożądane
4-acetamidobenzoesan 2-hydroksypropylodimetyloamoniowy, składnik kompleksu inozyny pranobeksu w stosunku molarnym 3:1, wykazuje działanie przeciwwirusowe i immunomodulujące. Najczęściej obserwowanym działaniem niepożądanym jest bardzo częste (≥1/10) zwiększenie stężenia kwasu moczowego w surowicy krwi i moczu, które jest odwracalne i ustępuje kilka dni po zakończeniu terapii. Często (≥1/100 do <1/10) występują również podwyższone wartości enzymów wątrobowych (aminotransferazy, fosfataza zasadowa) oraz zwiększone stężenie mocznika/azotu mocznikowego (BUN), co wymaga monitorowania funkcji wątroby i nerek, zwłaszcza u pacjentów z istniejącymi schorzeniami. Działania niepożądane ze strony układu nerwowego obejmują często bóle i zawroty głowy oraz uczucie zmęczenia, a także niezbyt często senność, bezsenność i nerwowość. Ze strony przewodu pokarmowego często występują nudności, wymioty, dyskomfort i ból w nadbrzuszu, a niezbyt często zaburzenia rytmu wypróżnień (biegunka, zaparcia).
4-acetamidobenzoesan 2-hydroksypropylodimetyloamoniowy, aminotransferazy, badania diagnostyczne, bezsenność, ból nadbrzusza, ból stawów, dna moczanowa, działanie immunomodulujące, fosfataza zasadowa, hipurykemia, inozyna pranobeksu, kamica nerkowa, kwas moczowy, nadwrażliwość, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, nudności, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, przemiana azotowa, reakcja anafilaktyczna, stężenie mocznika, świąd, wielomocz, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia mięśniowo-szkieletowe, zaburzenia równowagi, zaburzenia wątroby, zaburzenia wodno-elektrolitowe, zaburzenia wypróżniania, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zawroty głowy