białaczka z komórek jednojądrzastych

Białaczka z komórek jednojądrzastych (monocytowa, ang. monocytic leukemia) stanowi podtyp ostrej białaczki szpikowej (AML), charakteryzujący się nieprawidłową proliferacją i akumulacją monocytów i ich prekursorów w szpiku kostnym, krwi obwodowej i czasem innych tkankach. W klasyfikacji WHO wyróżnia się ostrą białaczkę monocytową (AML-M5) oraz przewlekłą białaczkę mielomonocytową (CMML).

Klinicznie białaczka monocytowa objawia się typowymi dla ostrych białaczek objawami, takimi jak osłabienie, bladość, skłonność do krwawień i infekcji. Charakterystyczne dla tej postaci są objawy związane z naciekaniem tkanek przez komórki białaczkowe: powiększenie węzłów chłonnych, wątroby, śledziony, a także nacieki skórne i dziąsłowe oraz zajęcie ośrodkowego układu nerwowego.

Diagnostyka opiera się na badaniu morfologicznym krwi obwodowej i szpiku kostnego, gdzie stwierdza się zwiększoną liczbę monocytów i ich prekursorów (powyżej 20% wszystkich komórek jądrzastych). Rozpoznanie potwierdzają badania cytochemiczne (dodatnia reakcja na esterazę nieswoistą), immunofenotypowanie (ekspresja markerów CD14, CD64, CD11b, CD11c, CD4) oraz badania molekularne i cytogenetyczne, które mają również znaczenie prognostyczne.

Leczenie ostrej białaczki monocytowej wymaga intensywnej chemioterapii indukującej remisję, a następnie konsolidującej, z rozważeniem przeszczepu komórek macierzystych w odpowiednich przypadkach. Rokowanie zależy od wieku pacjenta, obecności aberracji cytogenetycznych oraz odpowiedzi na leczenie indukcyjne.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl