IPV
IPV (Inactivated Polio Vaccine) to szczepionka przeciwko poliomyelitis (chorobie Heinego-Medina) zawierająca inaktywowane (zabite) wirusy polio. Szczepionka wprowadzona przez Jonasa Salka w 1955 roku stanowi obecnie podstawę globalnych programów eradykacji polio.
W przeciwieństwie do doustnej szczepionki przeciwko polio (OPV), IPV podawana jest w formie iniekcji i zawiera wszystkie trzy serotypy wirusa polio w formie inaktywowanej, co eliminuje ryzyko wywołania choroby poliomyelitis związanej ze szczepieniem. IPV skutecznie indukuje produkcję przeciwciał we krwi, zapewniając ochronę przed paraliżem, choć w mniejszym stopniu zapobiega replikacji wirusa w jelitach.
Szczepionka IPV jest zalecana w krajach, które nie notują już przypadków dzikiego wirusa polio. W Polsce IPV wchodzi w skład obowiązkowego kalendarza szczepień dla dzieci, zazwyczaj podawana w schemacie pierwotnym obejmującym 3-4 dawki. Szczepionka cechuje się wysokim profilem bezpieczeństwa i jest kluczowym elementem strategii WHO zmierzającej do całkowitej eradykacji poliomyelitis na świecie.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Interakcje leku – Priorix –
Szczepionka Priorix, zawierająca żywe, atenuowane wirusy odry, świnki i różyczki, może być podawana jednocześnie z wieloma innymi szczepionkami inaktywowanymi i skoniugowanymi, takimi jak DTPa, dTpa, Hib, IPV, OPV, HBV, HAV, MenB, MenC, MenACWY, VZV oraz szczepionka przeciw pneumokokom, pod warunkiem podania w różne miejsca ciała. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym podaniu Priorix i szczepionki Bexsero (przeciw meningokokom grupy B), ze względu na zwiększone ryzyko gorączki, tkliwości w miejscu wstrzyknięcia, zmiany nawyków żywieniowych oraz drażliwości. W przypadku szczepionek zawierających żywe wirusy, które nie mogą być podane jednocześnie, zaleca się zachowanie odstępu co najmniej 1 miesiąca. U pacjentów po podaniu ludzkiej immunoglobuliny lub transfuzji krwi szczepienie Priorix powinno być odroczone o 3 do 11 miesięcy, aby uniknąć obniżenia skuteczności szczepienia z powodu biernie nabytych przeciwciał.
anergia, anergia tuberkulinowa, doustna szczepionka przeciw polio, DTPA, fałszywie ujemny wynik, Haemophilus influenzae typu B, HAV, HBV, inaktywowana szczepionka przeciw polio, IPV, lek immunosupresyjny, ludzka immunoglobulina, neomycyna, odpowiedź immunologiczna, reakcja alergiczna, reakcja poszczepienna, szczepionka Bexsero, szczepionka Priorix, szczepionka przeciw meningokokom grupy B, szczepionka przeciw odrze śwince i różyczce, szczepionka przeciw ospie wietrznej, szczepionka przeciw pneumokokom, test tuberkulinowy, transfuzja krwi, układ immunologiczny, VZV, wirusowe zapalenie wątroby typu A, wirusowe zapalenie wątroby typu B - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Adacel Polio 0,5 ml
Szczepionka Adacel Polio to skojarzony preparat zawierający toksoidy błoniczy (≥2 j.m.), tężcowy (≥20 j.m.), cztery antygeny krztuśca (toksoid krztuścowy 2,5 µg, hemaglutynina włókienkowa 5 µg, pertaktyna 3 µg, fimbrie typ 2 i 3 5 µg) oraz inaktywowane wirusy polio typów 1 (29 jednostek antygenu D), 2 (7 jednostek) i 3 (26 jednostek). Po podaniu pojedynczej dawki 0,5 ml u dzieci (3-6 lat), młodzieży i dorosłych uzyskuje wysoką immunogenność: seroprotekcja przeciw błonicy i tężcowi wynosiła ≥92,8% i 99,5-100%, a odpowiedź na antygeny krztuśca przekraczała 91%. Ochronne miana przeciwciał przeciw wirusom polio (≥1:8) osiągnięto u 100% badanych. Szczepionka jest stosowana jako dawka przypominająca po szczepieniach podstawowych, wykazując silną odpowiedź immunologiczną niezależnie od wcześniejszego schematu szczepień (DTwP+OPV lub DTaP+IPV). Długoterminowe badania wykazały utrzymanie seroprotekcji przeciw błonicy i tężcowi oraz seropozytywności przeciw krztuścowi do 10 lat po szczepieniu.
Adacel Polio, badanie kliniczno-kontrolne, badanie kohortowe, dawka przypominająca, fimbrie, fosforan glinu, hemaglutynina włókienkowa, immunogenność szczepionki, inaktywowany wirus polio, IPV, korelacja serologiczna, krztusiec, odpowiedź immunologiczna, pertaktyna, poliomyelitis, seropozytywność, seroprotekcja, średnia geometryczna stężeń, szczepienie podstawowe, szczepionka bezkomórkowa, szczepionka pełnokomórkowa, test immunoenzymatyczny, test seroneutralizacji, toksoid błoniczy, toksoid krztuścowy, toksoid tężcowy, trymestr ciąży - Leksykon substancji czynnych
Pertaktyna – Działania niepożądane
Pertaktyna, jako składnik szczepionek bezkomórkowych przeciw krztuścowi (acelularnych), jest obecna w dawkach od 2,5 do 8 µg na szczepionkę DTaP, często łączoną z innymi antygenami, np. IPV. Profil bezpieczeństwa tych preparatów jest dobrze udokumentowany i obejmuje głównie łagodne do umiarkowanych reakcje miejscowe, takie jak ból (23,7-80,6%), zaczerwienienie, obrzęk i stwardnienie w miejscu wstrzyknięcia, które ustępują samoistnie w ciągu kilku dni. Częstość występowania ogólnoustrojowych działań niepożądanych, takich jak ból głowy, zmęczenie (16-44%), gorączka ≥37,5°C (często, zwłaszcza u dzieci >10%), drażliwość, senność, nudności i biegunka jest również dobrze opisana. Rzadziej obserwuje się poważniejsze reakcje, w tym reakcje alergiczne (w tym anafilaksję), epizody hipotensyjno-hiporeaktywne, drgawki, uogólnione powiększenie węzłów chłonnych, obrzęk naczynioruchowy oraz bezdech u wcześniaków.
antygen krztuśca, bezdech, ból w miejscu wstrzyknięcia, brak apetytu, dawka przypominająca, drażliwość, drgawka, epizod hipotensyjno-hiporeaktywny, IPV, nadwrażliwość na składniki szczepionki, nadzór porejestracyjny, nudność, objaw ogólnoustrojowy, obrzęk kończyny, obrzęk naczynioruchowy, pertaktyna, powiększenie węzłów chłonnych, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja miejscowa, rumień, stwardnienie miejsca podania, szczepionka acelularna, szczepionka DTaP, szczepionka przeciwkrztuścowa bezkomórkowa, wymioty i biegunka, złe samopoczucie