szczepionka przeciw pneumokokom
Szczepionka przeciw pneumokokom to preparat immunologiczny opracowany w celu ochrony przed zakażeniami wywoływanymi przez bakterie Streptococcus pneumoniae (pneumokoki). Pneumokoki są odpowiedzialne za szereg poważnych chorób, takich jak zapalenie płuc, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, posocznica, a także częste infekcje górnych dróg oddechowych, w tym zapalenie ucha środkowego i zatok.
Dostępne są dwa główne typy szczepionek: skoniugowana (PCV) oraz polisacharydowa (PPSV23). Szczepionka skoniugowana, dostępna w wersjach 10- i 13-walentnej, jest zalecana dla niemowląt i małych dzieci, zapewniając ochronę przed najczęstszymi serotypami pneumokoków. Szczepionka polisacharydowa, obejmująca 23 serotypy, stosowana jest głównie u osób dorosłych z grup ryzyka.
W Polsce szczepienie przeciw pneumokokom zostało włączone do obowiązkowego kalendarza szczepień dla wszystkich dzieci urodzonych po 31 grudnia 2016 roku. Szczepienie to jest szczególnie rekomendowane dla osób z grup podwyższonego ryzyka, w tym dla seniorów powyżej 65. roku życia, pacjentów z przewlekłymi chorobami układu oddechowego, sercowo-naczyniowego, wątroby, nerek oraz osób z obniżoną odpornością.
Skuteczność szczepionek przeciw pneumokokom została potwierdzona w licznych badaniach klinicznych, wykazując znaczącą redukcję inwazyjnej choroby pneumokokowej, zapalenia płuc oraz infekcji ucha środkowego. Szczepienia te przyczyniły się również do zmniejszenia nosicielstwa bakterii w populacji, co prowadzi do efektu odporności zbiorowiskowej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Interakcje leku – Vaqta 50 50 U wirusa zapalenia wątroby typu A, szczep CR326F/ml; 1 dawka (1 ml), dla dorosłych
Stosowanie szczepionki VAQTA 50 (inaktywowana szczepionka przeciw wirusowemu zapaleniu wątroby typu A) wymaga uwzględnienia potencjalnych interakcji farmakodynamicznych, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami odporności, u których odpowiedź immunologiczna może być niewystarczająca. W przypadku jednoczesnego podania z immunoglobuliną, stosować oddzielne strzykawki i różne miejsca iniekcji, gdyż poziom przeciwciał może być obniżony w porównaniu do podania samej szczepionki. Jednoczesne podanie VAQTA 50 z szczepionkami przeciw żółtej gorączce i durowi brzusznemu jest bezpieczne i nie wpływa negatywnie na odpowiedź immunologiczną. Brak jest wystarczających danych dotyczących jednoczesnego stosowania z DTaP, dlatego zaleca się ostrożność i rozważenie podania w różnym czasie. W przypadku innych szczepionek, dla których nie przeprowadzono badań interakcji, należy podawać je w różne miejsca anatomiczne i nie mieszać w jednej strzykawce.
błonica tężec krztusiec, działanie niepożądane, funkcja wątroby, immunoglobulina, immunosupresja, interakcja farmakodynamiczna, interakcja lekowa, odpowiedź immunologiczna, przewlekła choroba alkoholowa, szczepionka DTaP, szczepionka MMR, szczepionka przeciw durowi brzusznemu, szczepionka przeciw pneumokokom, szczepionka przeciw polio, szczepionka przeciw żółtej gorączce, terapia immunosupresyjna, układ odpornościowy, wirus HAV, wirusowe zapalenie wątroby typu A, zaburzenie odporności - Leksykon leków
Skład i postać leku – Pneumovax 23 po 25 mcg polisacharydu otoczkowego każdego z 23 serotypów Streptococcus pneumoniae/0,5 ml; 1 dawka (0,5 ml)
PNEUMOVAX 23 to polisacharydowa szczepionka przeciwko 23 serotypom Streptococcus pneumoniae, zawierająca po 25 µg polisacharydu otoczkowego na każdy serotyp w dawce 0,5 ml. Szczepionka jest dostarczana w formie przezroczystego, bezbarwnego roztworu do wstrzykiwań, zawierającego fenol (0,25%) jako konserwant, chlorek sodu dla izotoniczności oraz wodę do wstrzykiwań. Preparat nie wymaga rozcieńczania i jest przeznaczony do podawania pozajelitowego, z zaleceniem kontroli wizualnej przed podaniem. Zawartość sodu jest poniżej 1 mmol (23 mg) na dawkę, co jest istotne dla pacjentów na diecie niskosodowej.
- Leksykon chorób i schorzeń
Pospolity niedobór odporności zmienny – Zapobieganie i profilaktyka
Pospolity niedobór odporności zmienny (CVID) jest najczęstszą objawową pierwotną immunodeficyencją u dorosłych, charakteryzującą się defektem produkcji przeciwciał. Podstawową metodą profilaktyki infekcji jest terapia zastępcza immunoglobulinami (IgRT), podawana dożylnie (IVIG) lub podskórnie (SCIG), która znacząco redukuje częstość i nasilenie infekcji, choć nie leczy samego CVID. Wskazane jest także stosowanie profilaktyki antybiotykowej u pacjentów z nawracającymi infekcjami dróg oddechowych, rozstrzeniami oskrzeli lub ryzykiem przewlekłych uszkodzeń płuc, najczęściej z użyciem azytromycyny, amoksycyliny lub trimetoprim-sulfametoksazolu. Szczepienia inaktywowane przeciw grypie, pneumokokom i meningokokom są zalecane, natomiast szczepionki żywe atenuowane są przeciwwskazane ze względu na ryzyko powikłań. Nowatorskim podejściem są szczepionki oparte na trenowanej odporności (TIbV), które w badaniu koncepcyjnym wykazały istotne zmniejszenie liczby infekcji i zużycia antybiotyków oraz poprawę jakości życia.
amoksycylina, autoimmunologiczna niedokrwistość złośliwa, azytromycyna, co-trimoksazol, drenaż ułożeniowy płuc, funkcja płuc, Helicobacter pylori, immunoglobuliny dożylne, immunoglobuliny podskórne, niepożądany odczyn poszczepienny, pierwotna immunodeficjencja, pospolity niedobór odporności zmienny, powikłanie onkologiczne, profilaktyka antybiotykowa, rozstrzenia oskrzeli, szczepionka przeciw pneumokokom, szczepionka żywa atenuowana, terapia zastępcza immunoglobulinami, trimetoprim-sulfametoksazol, uszkodzenie wątroby, zaburzenie mikrobioty jelitowej, zakażenie dróg oddechowych - Leksykon substancji czynnych
Albumina – Interakcje
Albumina, jako główne białko osocza, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, szczególnie z preparatami zawierającymi immunoglobuliny (np. Biseko, Rhophylac). Podanie tych preparatów może osłabić skuteczność szczepionek zawierających żywe atenuowane wirusy (odra, różyczka, świnka, ospa wietrzna) przez okres od 6 tygodni do 3 miesięcy, a w przypadku odry nawet do 1 roku. Zaleca się odroczenie szczepień o co najmniej 3 miesiące po podaniu albuminy z immunoglobulinami oraz monitorowanie miana przeciwciał przeciwko odrze. Ponadto, albumina i immunoglobuliny mogą powodować fałszywie dodatnie wyniki testów serologicznych (ELISA) w kierunku HIV1, WZW C i HTLV1, co wymaga potwierdzenia testem Western Blot. W diagnostyce serologicznej, szczególnie testach antyglobulinowych Coombs’a, obecność biernie przeniesionych przeciwciał anty-erytrocytarnych może zakłócać interpretację wyników, zwłaszcza u noworodków Rh(D) dodatnich po profilaktyce immunoglobulinowej.
albumina, albumina nanokoloidalna, badanie serologiczne, białko osocza, diagnostyka obrazowa, farmakokinetyka, HIV-1, HTLV-1, immunizacja czynna, immunoglobulina, immunoglobulina anty-D, interakcje lekowe, koncentrat erytrocytów, limfoangiografia, metoda ELISA, odra, ospa wietrzna, półpasiec, przeciwciało IgM, różyczka, scyntygrafia układu limfatycznego, środek kontrastowy jodowy, świnka, szczepionka mRNA przeciw COVID-19, szczepionka przeciw pneumokokom, szczepionka przeciw półpaścowi, szczepionka z żywym atenuowanym wirusem, technet, test Coombsa, transfuzjologia, Western blot, wirusowe zapalenie wątroby typu C, wynik fałszywie dodatni - Leksykon substancji czynnych
Bordetella pertussis – Interakcje
Bordetella pertussis, jako składnik inaktywowany szczepionek DTP (błoniczo-tężcowo-krztuścowych adsorbowanych), może być podawana jednocześnie z innymi szczepionkami z Programu Szczepień Ochronnych oraz preparatami immunoglobulin, bez istotnego wpływu na immunogenność. Zaleca się jednak stosowanie różnych miejsc podania oraz oddzielnych strzykawek i igieł, aby zminimalizować ryzyko interakcji i miejscowych reakcji niepożądanych. Szczególną uwagę należy zwrócić na jednoczesne podawanie z koniugowanymi szczepionkami przeciw pneumokokom, które wiąże się ze zwiększoną częstością reakcji gorączkowych; w takich przypadkach rekomendowane jest profilaktyczne stosowanie leków przeciwgorączkowych. W przypadku stosowania leków immunosupresyjnych istnieje ryzyko osłabienia odpowiedzi immunologicznej, co wymaga indywidualnej oceny korzyści i ryzyka oraz ewentualnego odroczenia szczepienia.
alkohol etylowy, Bordetella pertussis, charakterystyka produktu leczniczego, immunoglobuliny, krztusiec, leczenie immunosupresyjne, lek immunosupresyjny, lek przeciwgorączkowy, odpowiedź immunologiczna, pałeczka krztuśca, preparat immunologiczny, Program Szczepień Ochronnych, reakcja gorączkowa, reakcja poszczepienna, strategia kokonowa, szczepionka DTP, szczepionka przeciw pneumokokom, zaburzenie odporności - Leksykon leków
Interakcje leku – Priorix –
Szczepionka Priorix, zawierająca żywe, atenuowane wirusy odry, świnki i różyczki, może być podawana jednocześnie z wieloma innymi szczepionkami inaktywowanymi i skoniugowanymi, takimi jak DTPa, dTpa, Hib, IPV, OPV, HBV, HAV, MenB, MenC, MenACWY, VZV oraz szczepionka przeciw pneumokokom, pod warunkiem podania w różne miejsca ciała. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym podaniu Priorix i szczepionki Bexsero (przeciw meningokokom grupy B), ze względu na zwiększone ryzyko gorączki, tkliwości w miejscu wstrzyknięcia, zmiany nawyków żywieniowych oraz drażliwości. W przypadku szczepionek zawierających żywe wirusy, które nie mogą być podane jednocześnie, zaleca się zachowanie odstępu co najmniej 1 miesiąca. U pacjentów po podaniu ludzkiej immunoglobuliny lub transfuzji krwi szczepienie Priorix powinno być odroczone o 3 do 11 miesięcy, aby uniknąć obniżenia skuteczności szczepienia z powodu biernie nabytych przeciwciał.
anergia, anergia tuberkulinowa, doustna szczepionka przeciw polio, DTPA, fałszywie ujemny wynik, Haemophilus influenzae typu B, HAV, HBV, inaktywowana szczepionka przeciw polio, IPV, lek immunosupresyjny, ludzka immunoglobulina, neomycyna, odpowiedź immunologiczna, reakcja alergiczna, reakcja poszczepienna, szczepionka Bexsero, szczepionka Priorix, szczepionka przeciw meningokokom grupy B, szczepionka przeciw odrze śwince i różyczce, szczepionka przeciw ospie wietrznej, szczepionka przeciw pneumokokom, test tuberkulinowy, transfuzja krwi, układ immunologiczny, VZV, wirusowe zapalenie wątroby typu A, wirusowe zapalenie wątroby typu B - Leksykon leków
Interakcje leku – Priorix-Tetra –
Szczepionka Priorix-Tetra, zawierająca żywe atenuowane wirusy odry, świnki, różyczki i ospy wietrznej, może być bezpiecznie podawana jednocześnie z wieloma szczepionkami monowalentnymi i skojarzonymi, takimi jak DTPa, Hib, IPV, HBV, MenB, MenC, MenACWY oraz 10-walentna szczepionka przeciw pneumokokom, pod warunkiem podania w różnych miejscach ciała. Szczególną uwagę należy zwrócić na jednoczesne podawanie z Bexsero (przeciw meningokokom grupy B), które zwiększa ryzyko gorączki, tkliwości w miejscu podania, zaburzeń nawyków żywieniowych i drażliwości, dlatego zaleca się rozważenie osobnego podawania. Szczepionka może powodować przejściową anergię skóry na tuberkulinę do 6 tygodni po szczepieniu, co może skutkować fałszywie ujemnymi wynikami testów tuberkulinowych – testy należy wykonywać przed lub równocześnie ze szczepieniem. U pacjentów po podaniu ludzkiej immunoglobuliny lub transfuzji krwi zaleca się odroczenie szczepienia o co najmniej 3 miesiące ze względu na ryzyko obniżenia skuteczności szczepionki.
anergia, błonica tężec krztusiec, drażliwość, gorączka, Haemophilus influenzae, immunoglobulina, kwas acetylosalicylowy, meningokoki, meningokoki grupy B, meningokoki grupy C, odpowiedź immunologiczna, salicylany, szczepionka przeciw pneumokokom, szczepionka przeciw polio, test tuberkulinowy, transfuzja krwi, wirus atenuowany, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wirusy atenuowane, zaburzenia odżywiania, zespół Reye’a - Leksykon substancji czynnych
Toksoid błoniczy – Interakcje
Toksoid błoniczy, stosowany jako składnik aktywny w wielu szczepionkach inaktywowanych, wykazuje brak istotnych klinicznie interakcji przy jednoczesnym podawaniu z szerokim spektrum innych szczepionek, w tym przeciw grypie (inaktywowanej), WZW typu B, poliomyelitis, HPV, MMR, ospie wietrznej oraz Haemophilus influenzae typu b. Szczepionki takie jak Boostrix i Tetraxim mogą być podawane jednocześnie z innymi preparatami, np. skoniugowanymi szczepionkami przeciw meningokokom grup A, C, W-135, Y, czy bezadiuwantowymi szczepionkami przeciw grypie sezonowej, bez istotnej interferencji immunologicznej. Warto jednak zwrócić uwagę na obserwowane niższe średnie geometryczne stężenia (GMCs) przeciwko niektórym antygenom krztuśca oraz anty-HPV, których kliniczne znaczenie pozostaje nie do końca poznane. Szczepionka DTP podawana jednocześnie ze skoniugowaną szczepionką przeciw pneumokokom wiąże się ze zwiększoną częstością reakcji gorączkowych, co wymaga profilaktycznego stosowania leków przeciwgorączkowych.
antygen krztuśca, błonica, immunoglobulina, immunoglobulina przeciwtężcowa, interakcja lekowa, krztusiec, lek immunosupresyjny, lek przeciwgorączkowy, miano przeciwciał, obniżona odporność, odpowiedź immunologiczna, polisacharyd otoczkowy, reakcja gorączkowa, reakcja poszczepienna, średnie geometryczne stężenie, szczepionka inaktywowana, szczepionka MMR, szczepionka przeciw grypie, szczepionka przeciw Haemophilus influenzae, szczepionka przeciw HPV, szczepionka przeciw meningokokom, szczepionka przeciw ospie wietrznej, szczepionka przeciw pneumokokom, szczepionka przeciw poliomyelitis, szczepionka przeciw półpaścowi, szczepionka przeciw WZW B, tężec, toksoid błoniczy, zakażenie Hib - Leksykon chorób i schorzeń
Selektywna niedobór iga – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Selektywny niedobór IgA to najczęstszy pierwotny niedobór odporności, definiowany jako poziom IgA <7 mg/dl przy prawidłowych stężeniach pozostałych immunoglobulin (IgG, IgM). IgA pełni kluczową rolę w ochronie błon śluzowych układu oddechowego, pokarmowego i jamy ustnej. U 85-90% pacjentów przebiega bezobjawowo, natomiast u pozostałych obserwuje się nawracające infekcje (np. zapalenie płuc, zatok, ucha), choroby autoimmunologiczne i alergie. Diagnostyka opiera się na badaniu poziomu IgA i wykluczeniu innych niedoborów immunoglobulin. Pacjenci z niedoborem IgA mają 10-20-krotnie zwiększone ryzyko rozwoju choroby trzewnej, co wymaga stosowania testów przeciwciał IgG-tTG zamiast IgA-tTG. Leczenie jest objawowe, obejmuje antybiotykoterapię (w tym profilaktyczną) oraz szczepienia zgodne z zaleceniami CDC (m.in. przeciw pneumokokom, Hib, grypie i półpaścowi).
alergia pokarmowa, alergolog immunolog, choroba tarczycy, choroba trzewna, choroba zapalna jelit, cukrzyca typu 1, erytrocyty, immunoglobulina A, immunoglobuliny, immunoglobuliny dożylne, immunoglobuliny podskórne, infekcja przewodu pokarmowego, kortykosteroid, lamblioza, młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów, niedobór IgA, półpasiec, pospolity zmienny niedobór odporności, profilaktyka antybiotykowa, przeciwciała anty-IgA, przeciwciała monoklonalne, przewlekłe zapalenie oskrzeli, reakcja anafilaktyczna, reumatoidalne zapalenie stawów, szczepionka przeciw grypie, szczepionka przeciw pneumokokom, terapia immunoglobulinami, toczeń rumieniowaty układowy, zapalenie płuc, zapalenie zatok, zespół złego wchłaniania - Leksykon leków
Interakcje leku – Amsidyl 75 mg/1,5 ml
Amsakryna, jako lek cytotoksyczny, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Farmakodynamicznie, amsakryna osłabia odpowiedź immunologiczną na szczepionki przeciw grypie i pneumokokom oraz jest przeciwwskazana z żywymi szczepionkami ze względu na ryzyko rozwoju chorób zakaźnych u pacjentów immunosupresyjnych. Jednoczesne stosowanie z innymi lekami cytotoksycznymi zwiększa ryzyko mielosupresji, kardiotoksyczności i hepatotoksyczności, co wymaga ścisłego monitorowania. Ponadto, amsakryna może nasilać toksyczność leków hepatotoksycznych, kardiotoksycznych oraz przeciwpłytkowych i przeciwzakrzepowych, zwiększając ryzyko krwawień i zaburzeń rytmu serca. Zaleca się unikanie spożywania alkoholu podczas terapii ze względu na potencjalne nasilenie hepatotoksyczności, neurotoksyczności, kardiotoksyczności oraz ryzyka krwawień.
amsakryna, działanie immunosupresyjne, działanie przeciwpłytkowe, induktor enzymów, inhibitor enzymów, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kardiotoksyczność, lek cytotoksyczny, lek hepatotoksyczny, lek kardiotoksyczny, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, metotreksat, mielosupresja, napad padaczkowy typu grand mal, niewydolność wątroby, szczepionka przeciw pneumokokom, szczepionka żywa, toksyczność wątrobowa, trombocytopenia, układ odpornościowy, zaburzenie rytmu serca, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, żółtaczka - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Pneumovax 23 po 25 mcg polisacharydu otoczkowego każdego z 23 serotypów Streptococcus pneumoniae/0,5 ml; 1 dawka (0,5 ml)
Pneumovax 23 to szczepionka polisacharydowa zawierająca 25 μg otoczkowego polisacharydu każdego z 23 serotypów Streptococcus pneumoniae w dawce 0,5 ml, podawana domięśniowo lub podskórnie. Szczepienie pierwotne zaleca się u osób powyżej 2 lat, z uwzględnieniem, że skuteczność i bezpieczeństwo u dzieci poniżej 2 lat nie zostały ostatecznie potwierdzone. Szczepionka powinna być podana co najmniej 2 tygodnie przed splenektomią lub rozpoczęciem terapii immunosupresyjnej, natomiast po zakończeniu chemioterapii lub radioterapii zaleca się odczekać minimum 3 miesiące ze względu na obniżoną odpowiedź immunologiczną. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z HIV oraz osoby z grup wysokiego ryzyka ciężkich zakażeń pneumokokowych, które wymagają wczesnej antybiotykoterapii w przypadku gorączki i poważnego przebiegu choroby.
anemia sierpowata, antybiotykoterapia, chemioterapia, choroba nowotworowa, immunosupresja, infekcja pneumokokowa, leczenie immunosupresyjne, mięsień naramienny, odpowiedź immunologiczna, podanie donaczyniowe, polisacharyd otoczkowy, profilaktyka antybiotykowa, radioterapia, serotyp, splenektomia, Streptococcus pneumoniae, szczepionka przeciw pneumokokom, wrodzony brak śledziony, zakażenie HIV, zespół nerczycowy - Leksykon leków
Interakcje leku – DTP-Szczepionka błoniczo-tężcowo-krztuścowa adsorbowana nie mniej niż 30 j.m. toksoidu błoniczego, nie mniej niż 40 j.m. toksoidu tężcowego i nie mniej niż 4 j.m. zawiesiny inaktywowanego szczepu Bordetella pertussis/0,5 ml; 1 d; 1 dawka (0,5 ml)
Szczepionka błoniczo-tężcowo-krztuścowa adsorbowana (DTP) może być stosowana jednocześnie z innymi szczepionkami przewidzianymi w Programie Szczepień Ochronnych, pod warunkiem podawania ich w różne miejsca ciała z użyciem oddzielnych strzykawek i igieł, co minimalizuje ryzyko interakcji miejscowych i pozwala na precyzyjną ocenę odczynów poszczepiennych. Szczególną uwagę należy zwrócić na jednoczesne podawanie DTP ze skoniugowaną szczepionką przeciw pneumokokom, które wiąże się ze zwiększonym ryzykiem reakcji gorączkowych; w takich przypadkach zaleca się profilaktyczne stosowanie leków przeciwgorączkowych. Ponadto, DTP może być podawana razem z immunoglobulinami, również w różnych miejscach ciała, co nie stanowi przeciwwskazania klinicznego. W przypadku leków immunosupresyjnych konieczna jest indywidualna ocena korzyści i ryzyka, gdyż mogą one osłabiać odpowiedź immunologiczną na szczepienie.
dawka przypominająca, działanie niepożądane szczepionki, immunoglobulina, interakcja farmakologiczna, interakcja lekowa, lek immunosupresyjny, lek przeciwgorączkowy, odczyn poszczepienny, odpowiedź immunologiczna, populacja pediatryczna, Program Szczepień Ochronnych, reakcja gorączkowa, reakcja poszczepienna, schemat immunizacji, szczepionka DTP, szczepionka przeciw pneumokokom - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Pneumovax 23 po 25 mcg polisacharydu otoczkowego każdego z 23 serotypów Streptococcus pneumoniae/0,5 ml; 1 dawka (0,5 ml)
Szczepionka PNEUMOVAX 23 zawiera 25 μg polisacharydu otoczkowego każdego z 23 serotypów Streptococcus pneumoniae w dawce 0,5 ml i jest szczepionką polisacharydową z nieżywymi antygenami, co teoretycznie zmniejsza ryzyko dla płodu w porównaniu do szczepionek z żywymi drobnoustrojami. Brak jest jednoznacznych danych dotyczących wpływu szczepionki na płodność oraz bezpieczeństwa stosowania u kobiet ciężarnych i karmiących piersią. Decyzja o szczepieniu kobiet w ciąży powinna być podejmowana indywidualnie, po ocenie stosunku korzyści do ryzyka, uwzględniając m.in. ryzyko powikłań zakażenia pneumokokowego, choroby współistniejące, ekspozycję na patogen oraz trymestr ciąży. Szczepionkę można podać ciężarnej wyłącznie, gdy jest to medycznie uzasadnione.
antygen bakteryjny, choroba współistniejąca, drobnoustrój atenuowany, karmienie piersią, kobieta w wieku rozrodczym, kwalifikacja do szczepienia, PNEUMOVAX 23, polisacharyd otoczkowy, serotyp pneumokoka, Streptococcus pneumoniae, szczepionka polisacharydowa, szczepionka przeciw pneumokokom, uszkodzenie płodu, zakażenie pneumokokowe - Leksykon chorób i schorzeń
Rdzeniowy zanik mięśni – Zapobieganie i profilaktyka
Rdzeniowy zanik mięśni (SMA) jest autosomalnie recesywną chorobą genetyczną spowodowaną mutacjami w genie SMN1, prowadzącą do utraty neuronów ruchowych i postępującego osłabienia mięśni. Profilaktyka opiera się na badaniach genetycznych przedkoncepcyjnych, w tym testach nosicielstwa genu SMA, które pozwalają ocenić ryzyko 25% wystąpienia choroby u potomstwa, jeśli oboje rodzice są nosicielami. Diagnostyka genetyczna przedimplantacyjna (PGD) oraz zapłodnienie in vitro (IVF) umożliwiają wybór zarodków bez mutacji. Wczesne badania przesiewowe noworodków, wdrażane w wielu krajach, pozwalają na szybkie rozpoczęcie leczenia, co jest kluczowe dla zapobiegania utracie neuronów ruchowych i poprawy rokowania. W USA badania przesiewowe mogłyby zidentyfikować około 364 niemowląt rocznie, zapobiegając około 100 przypadkom konieczności wentylacji mechanicznej i 68 zgonom.
apitegromab, aspiracja, badanie kliniczne, badanie przesiewowe noworodków, białko SMN, diagnostyka genetyczna przedimplantacyjna, dysfagia, dysfunkcja opuszkowa, gen SMN1, gen zmutowany, infekcja układu oddechowego, leczenie prenatalne, nosicielstwo genu, nusinersen, onasemnogene abeparvovec, poradnictwo genetyczne, rdzeniowy zanik mięśni, risdiplam, skolioza, sonda żywieniowa, splicing mRNA, szczepionka przeciw grypie, szczepionka przeciw pneumokokom, terapia genowa, terapia modyfikująca przebieg choroby, zapalenie płuc, zapłodnienie in vitro - Leksykon leków
Interakcje leku – Varilrix nie mniej niż 10^3,3 PFU wirusa ospy wietrznej, szczep Oka/0,5 ml; 1 dawka (0,5 ml)
Szczepionka Varilrix, zawierająca żywe, atenuowane wirusy ospy wietrznej szczepu Oka, wykazuje istotne interakcje z różnymi produktami leczniczymi oraz wpływa na wyniki badań diagnostycznych. Przeprowadzenie próby tuberkulinowej powinno nastąpić przed lub równocześnie ze szczepieniem, gdyż szczepionka może zmniejszać wrażliwość skóry na tuberkulinę nawet do 6 tygodni po podaniu, co grozi fałszywie ujemnymi wynikami. Szczepienie należy odroczyć o co najmniej 3 miesiące u pacjentów po podaniu immunoglobulin lub przetoczeniu krwi z powodu ryzyka braku odpowiedniej odpowiedzi immunologicznej. Ponadto, przez 6 tygodni po szczepieniu należy unikać pochodnych kwasu salicylowego ze względu na ryzyko zespołu Reye’a. W przypadku szczepionki przeciw odrze, jeśli nie jest podawana jednocześnie z Varilrix, zaleca się zachowanie co najmniej miesięcznej przerwy, aby uniknąć osłabienia odpowiedzi immunologicznej.
działanie immunosupresyjne, Haemophilus influenzae, immunoglobulina, interferencja immunologiczna, komórkowa odpowiedź immunologiczna, odpowiedź immunologiczna, ospa wietrzna, pochodne kwasu salicylowego, preparat krwiopochodny, próba tuberkulinowa, przeciwciała przeciwwirusowe, przetoczenie krwi, reakcja poszczepienna, szczepionka przeciw błonicy, szczepionka przeciw krztuścowi, szczepionka przeciw meningokokom, szczepionka przeciw odrze, szczepionka przeciw pneumokokom, szczepionka przeciw tężcowi, wirus ospy wietrznej, wirusowe zapalenie wątroby typu A, wirusowe zapalenie wątroby typu B, zespół Reye’a, żywa atenuowana szczepionka - Leksykon substancji czynnych
Wirus ospy wietrznej – Interakcje
Wirus ospy wietrznej, stosowany w szczepionkach żywych atenuowanych, wykazuje liczne interakcje z innymi produktami leczniczymi, które mogą wpływać na skuteczność immunizacji oraz bezpieczeństwo pacjenta. Szczepionki przeciw ospie wietrznej można podawać jednocześnie z wieloma szczepionkami inaktywowanymi i żywymi (m.in. MMR, DTPa, Hib, IPV, HBV, HAV, MenB, MenC, MenACWY, PCV), pod warunkiem podania w różne miejsca ciała. Szczególną uwagę należy zwrócić na konieczność zachowania co najmniej 1-miesięcznego odstępu między szczepionką przeciw ospie wietrznej a szczepionką przeciw odrze, jeśli nie są podawane jednocześnie, ze względu na możliwe obniżenie komórkowej odpowiedzi immunologicznej. U pacjentów z grup wysokiego ryzyka ciężkiego przebiegu ospy wietrznej nie zaleca się jednoczesnego podawania szczepionek żywych atenuowanych. Ponadto, jednoczesne podanie szczepionki przeciw meningokokom grupy B (Bexsero) z preparatem przeciw ospie wietrznej zwiększa ryzyko gorączki, tkliwości w miejscu podania oraz zaburzeń zachowania, co wymaga rozważenia podania szczepionek osobno.
funkcja immunologiczna, Haemophilus influenzae typu B, immunoglobulina ludzka, interakcje lekowe, objawy grypopodobne, odpowiedź immunologiczna, odpowiedź immunologiczna komórkowa, pochodne kwasu salicylowego, próba tuberkulinowa, przetoczenie krwi, szczepionka DTPa, szczepionka MMR, szczepionka przeciw meningokokom, szczepionka przeciw ospie wietrznej, szczepionka przeciw pneumokokom, szczepionka przeciw polio, szczepionka żywa atenuowana, testy diagnostyczne, wirus ospy wietrznej, wirusowe zapalenie wątroby, zespół Reye’a