Dawkowanie i sposób podawania
Pneumovax 23 po 25 mcg polisacharydu otoczkowego każdego z 23 serotypów Streptococcus pneumoniae/0,5 ml; 1 dawka (0,5 ml)

Pneumovax 23 to szczepionka polisacharydowa zawierająca 25 μg otoczkowego polisacharydu każdego z 23 serotypów Streptococcus pneumoniae w dawce 0,5 ml, podawana domięśniowo lub podskórnie. Szczepienie pierwotne zaleca się u osób powyżej 2 lat, z uwzględnieniem, że skuteczność i bezpieczeństwo u dzieci poniżej 2 lat nie zostały ostatecznie potwierdzone. Szczepionka powinna być podana co najmniej 2 tygodnie przed splenektomią lub rozpoczęciem terapii immunosupresyjnej, natomiast po zakończeniu chemioterapii lub radioterapii zaleca się odczekać minimum 3 miesiące ze względu na obniżoną odpowiedź immunologiczną. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z HIV oraz osoby z grup wysokiego ryzyka ciężkich zakażeń pneumokokowych, które wymagają wczesnej antybiotykoterapii w przypadku gorączki i poważnego przebiegu choroby.

Dawkowanie i sposób podawania leku Pneumovax 23

Pneumovax 23 to szczepionka przeciw pneumokokom w postaci roztworu do wstrzykiwań, zawierająca po 25 μg polisacharydu otoczkowego każdego z 23 serotypów Streptococcus pneumoniae w jednej dawce (0,5 ml). Schematy dawkowania powinny być zgodne z aktualnymi oficjalnymi zaleceniami.1

Dawkowanie podstawowe

Szczepienie pierwotne polega na podaniu pojedynczej dawki 0,5 ml szczepionki drogą domięśniową lub podskórną. Należy zwrócić uwagę, że bezpieczeństwo stosowania i skuteczność szczepionki nie zostały ostatecznie określone u dzieci poniżej 2 lat, u których odpowiedź immunologiczna na szczepienie może być obniżona.2

Dawkowanie w specjalnych przypadkach

U pacjentów planowanych do splenektomii lub rozpoczęcia chemioterapii bądź innego leczenia immunosupresyjnego, zaleca się podanie szczepionki co najmniej 2 tygodnie przed planowanym zabiegiem lub rozpoczęciem terapii. Należy bezwzględnie unikać szczepienia w trakcie chemioterapii lub radioterapii.3

Warto pamiętać, że odpowiedź immunologiczna na szczepienie po zakończeniu chemioterapii i/lub radioterapii chorób nowotworowych może być znacząco obniżona i może nie zapewniać pełnej ochrony przed zachorowaniem. Pełne odzyskanie zdolności organizmu do odpowiedzi immunologicznej na szczepienie może wymagać dwóch lub więcej lat, zależnie od stopnia immunosupresji wynikającej z choroby i zastosowanego leczenia.4

Z tego powodu szczepienie powinno być wykonywane nie wcześniej niż 3 miesiące po zakończeniu leczenia immunosupresyjnego. W przypadku pacjentów, u których terapia była intensywna lub przedłużona, należy rozważyć jeszcze dłuższy odstęp czasowy.5

Pacjenci z grup podwyższonego ryzyka ciężkiej infekcji pneumokokowej (np. osoby z wrodzonym brakiem śledziony lub pacjenci poddawani terapii immunosupresyjnej) powinni być poinformowani o konieczności wczesnej antybiotykoterapii w przypadku nagłego wystąpienia poważnej choroby przebiegającej z gorączką. Po podaniu szczepionki nie należy przerywać wymaganego profilaktycznego podawania antybiotyków przeciw pneumokokom.6

Pacjenci z zakażeniem HIV (zarówno w fazie bezobjawowej, jak i objawowej) powinni zostać zaszczepieni jak najszybciej po potwierdzeniu diagnozy.7

Szczepienie powtórne

Powtórne szczepienie również polega na podaniu dawki 0,5 ml szczepionki drogą domięśniową lub podskórną. Ze względu na podwyższone ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, nie zaleca się podawania powtórnej dawki szczepionki wcześniej niż po 3 latach od poprzedniego szczepienia. Dłuższy odstęp między szczepieniami jest zazwyczaj dobrze tolerowany.8

Powtórne szczepienie zalecane jest w następujących przypadkach:

  • U osób w wieku podeszłym z podwyższonym ryzykiem śmiertelnego zakażenia pneumokokowego, które otrzymały szczepienie co najmniej 3 lata wcześniej
  • U osób w wieku podeszłym, u których obserwuje się szybki spadek poziomu przeciwciał przeciw pneumokokom

9

Należy również rozważyć wykonanie powtórnego szczepienia po 3 latach u dzieci w wieku 10 lat lub młodszych, u których występuje zwiększone ryzyko zakażenia pneumokokowego, np. dzieci z zespołem nerczycowym lub anemią sierpowatą.10

Sposób podawania

Szczepionki Pneumovax 23 nie wolno podawać dożylnie ani śródskórnie. Należy podać pojedynczą dawkę 0,5 ml preparatu podskórnie lub domięśniowo, najlepiej w mięsień naramienny lub w okolicę boczną połowy wysokości uda. Podczas podawania należy zachować odpowiednie środki ostrożności, aby uniknąć podania donaczyniowego.11

W celu uniknięcia przenoszenia czynników zakaźnych pomiędzy pacjentami, każdemu pacjentowi należy podawać szczepionkę przy użyciu jałowej igły i strzykawki jednorazowego użytku.12

Tabela dawkowania szczepionki Pneumovax 23

Grupa pacjentów Dawkowanie Droga podania Szczególne zalecenia
Szczepienie pierwotne (osoby ≥2 lat) 0,5 ml (jednorazowo) Domięśniowo lub podskórnie Bezpieczeństwo i skuteczność u dzieci <2 lat nie zostały określone
Pacjenci przed splenektomią lub chemioterapią 0,5 ml (jednorazowo) Domięśniowo lub podskórnie Podać co najmniej 2 tygodnie przed procedurą/leczeniem
Pacjenci po chemioterapii/radioterapii 0,5 ml (jednorazowo) Domięśniowo lub podskórnie Podać nie wcześniej niż 3 miesiące po zakończeniu leczenia
Pacjenci z zakażeniem HIV 0,5 ml (jednorazowo) Domięśniowo lub podskórnie Podać jak najszybciej po potwierdzeniu diagnozy
Szczepienie powtórne – osoby w wieku podeszłym z podwyższonym ryzykiem 0,5 ml (jednorazowo) Domięśniowo lub podskórnie Podać nie wcześniej niż 3 lata po poprzednim szczepieniu
Szczepienie powtórne – dzieci ≤10 lat z grup ryzyka (zespół nerczycowy, anemia sierpowata) 0,5 ml (jednorazowo) Domięśniowo lub podskórnie Podać po upływie 3 lat od poprzedniego szczepienia
  1. 16.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl