dziedziczne zaburzenie mięśniowe

Dziedziczne zaburzenia mięśniowe stanowią grupę chorób genetycznych charakteryzujących się postępującym osłabieniem i zanikiem mięśni szkieletowych. Do najczęstszych należą dystrofie mięśniowe (m.in. Duchenne’a, Beckera, obręczowo-kończynowa), miopatie wrodzone (nemalinowa, centronuklearna) oraz miotonie (choroba Steinerta).

Patogeneza tych schorzeń wiąże się z mutacjami genów kodujących białka strukturalne lub funkcjonalne włókien mięśniowych. W zależności od typu choroby, dziedziczenie może odbywać się w sposób autosomalny dominujący, recesywny lub sprzężony z chromosomem X. Objawy kliniczne obejmują postępujące osłabienie mięśni, zaniki mięśniowe, przykurcze stawowe, a w zaawansowanych stadiach niewydolność oddechową i kardiomiopatię.

Diagnostyka dziedzicznych chorób mięśniowych opiera się na badaniu klinicznym, oznaczaniu aktywności enzymów mięśniowych (m.in. CK), elektromiografii, badaniach obrazowych (MRI mięśni), biopsji mięśnia oraz analizie molekularnej. Mimo intensywnych badań, większość tych schorzeń pozostaje nieuleczalna, a postępowanie terapeutyczne koncentruje się na spowalnianiu progresji choroby, rehabilitacji oraz zapobieganiu powikłaniom.

Powiązane wpisy

  1. 19.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl