metabolizm wenlafaksyny

Metabolizm wenlafaksyny jest złożonym procesem biochemicznym, zachodzącym głównie w wątrobie. Ten selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI) ulega intensywnej biotransformacji poprzez układ enzymatyczny cytochromu P450, głównie za pośrednictwem izoenzymów CYP2D6.

Głównym aktywnym metabolitem wenlafaksyny jest O-demetylowenlafaksyna (ODV), która wykazuje aktywność farmakologiczną porównywalną z lekiem macierzystym. Stosunek stężeń wenlafaksyny do ODV we krwi jest warunkowany genetycznie – osoby z wolnym metabolizmem CYP2D6 (tzw. poor metabolizers) wykazują wyższe stężenia leku macierzystego, co może zwiększać ryzyko działań niepożądanych.

Istotnym aspektem klinicznym metabolizmu wenlafaksyny są interakcje lekowe. Jednoczesne stosowanie inhibitorów CYP2D6 (np. fluoksetyny, paroksetyny czy chinidyny) może prowadzić do wzrostu stężenia wenlafaksyny i nasilenia działań niepożądanych. Z kolei induktory enzymów wątrobowych (np. karbamazepina) mogą przyśpieszać metabolizm leku, zmniejszając jego skuteczność terapeutyczną.

Metabolity wenlafaksyny są wydalane głównie przez nerki, co wymaga dostosowania dawkowania u pacjentów z niewydolnością nerek. Ponadto, ze względu na długi okres półtrwania ODV (około 11 godzin), nawet po odstawieniu leku mogą utrzymywać się jego działania farmakologiczne i potencjalne interakcje.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Venlafaxine Aurovitas 37,5 mg

Wenlafaksyna, substancja czynna produktu Venlafaxine Aurovitas, charakteryzuje się intensywnym metabolizmem do aktywnego metabolitu O-demetylowenlafaksyny (ODV), z okresami półtrwania odpowiednio 5 ± 2 godziny dla wenlafaksyny i 11 ± 2 godziny dla ODV. Farmakokinetyka obu związków jest liniowa w dawkach terapeutycznych 75–450 mg/dobę, a stan stacjonarny osiągany jest po 3 dniach podawania doustnego. Wenlafaksyna wykazuje wysoką biodostępność (40–45%) i szybkie wchłanianie (Tmax 2 godz. dla formy o natychmiastowym uwalnianiu, 5,5 godz. dla formy o przedłużonym uwalnianiu), przy czym pokarm nie wpływa na jej biodostępność. Wiązanie z białkami osocza jest niskie (27% dla wenlafaksyny, 30% dla ODV), a objętość dystrybucji wynosi 4,4 ± 1,6 l/kg. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP2D6 do ODV, z mniejszym udziałem CYP3A4 w tworzeniu N-demetylowenlafaksyny. Wenlafaksyna słabo hamuje CYP2D6 i nie wpływa na CYP1A2, CYP2C9 oraz CYP3A4, co ogranicza ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z wydaleniem 87% dawki w moczu (5% niezmieniona wenlafaksyna, 29% niesprzężona ODV, 26% sprzężona ODV).
AUC, biodostępność leku, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka wenlafaksyny, faza eliminacji, hemodializa, interakcje farmakokinetyczne, izoenzym CYP2D6, izoenzym CYP3A4, izoenzymy cytochromu P450, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, klirens osoczowy, klirens wenlafaksyny, metabolit ODV, metabolizm wenlafaksyny, N-demetylowenlafaksyna, O-demetylowenlafaksyna, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent dializowany, polimorfizm CYP2D6, skala Child-Pugh, stężenie osoczowe, tabletki o natychmiastowym uwalnianiu, wiązanie z białkami osocza, wolny metabolizm, wydalanie nerkowe, wydalanie z moczem, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Oriven 150 mg

Wenlafaksyna, substancja czynna leku Oriven, charakteryzuje się intensywnym metabolizmem w wątrobie, głównie do aktywnego metabolitu O-demetylowenlafaksyny (ODV) za pośrednictwem enzymu CYP2D6, z udziałem CYP3A4 w mniejszym stopniu. Średni okres półtrwania wenlafaksyny wynosi 5±2 godziny, a ODV 11±2 godziny, przy czym oba związki osiągają stan stacjonarny po 3 dniach stosowania. W zakresie dawek terapeutycznych 75-450 mg/dobę wykazują kinetykę liniową. Po podaniu doustnym biodostępność wynosi 40-45% z powodu efektu pierwszego przejścia, a maksymalne stężenia w osoczu dla formy o przedłużonym uwalnianiu pojawiają się odpowiednio po 5,5 godz. (wenlafaksyna) i 9 godz. (ODV). Wenlafaksyna i ODV wykazują niskie wiązanie z białkami osocza (27% i 30%), co może mieć znaczenie przy kojarzeniu z lekami silnie wiążącymi się z białkami. Objętość dystrybucji wenlafaksyny wynosi 4,4±1,6 l/kg mc., a klirens osoczowy odpowiednio 1,3±0,6 l/godz./kg mc. dla wenlafaksyny i 0,4±0,2 l/godz./kg mc. dla ODV. Wydalanie odbywa się głównie przez nerki, z 87% dawki eliminowanej w ciągu 48 godzin, w tym 5% w postaci niezmienionej wenlafaksyny oraz 55% jako ODV (sprzężona i niesprzężona). Polimorfizm CYP2D6 wpływa na stężenia wenlafaksyny, jednak całkowita ekspozycja (AUC) sumy wenlafaksyny i ODV pozostaje podobna, co nie wymaga modyfikacji dawkowania.
AUC, badanie farmakokinetyczne, biodostępność, CYP2D6, CYP3A4, efekt pierwszego przejścia, hemodializa, inhibitor CYP2D6, interakcje lekowe, kinetyka liniowa, klirens osoczowy, metabolit aktywny, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm wenlafaksyny, N-demetylowenlafaksyna, natychmiastowe uwalnianie, O-demetylowenlafaksyna, objętość dystrybucji, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny, preparat o przedłużonym uwalnianiu, przedłużone uwalnianie, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, stężenie wenlafaksyny, wenlafaksyna, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Oriven 225 mg

Wenlafaksyna, substancja czynna leku Oriven, wykazuje farmakokinetykę charakteryzującą się intensywnym metabolizmem w wątrobie, głównie do aktywnego metabolitu O-demetylowenlafaksyny (ODV) z okresem półtrwania odpowiednio 5±2 godziny dla wenlafaksyny i 11±2 godziny dla ODV. Lek dostępny jest w formie kapsułek o przedłużonym uwalnianiu (37,5 mg, 75 mg, 150 mg, 225 mg), które osiągają maksymalne stężenia w osoczu po 5,5 godziny (wenlafaksyna) i 9 godzinach (ODV), co różni się od formy o natychmiastowym uwalnianiu (2 i 3 godziny). Biodostępność po podaniu doustnym wynosi około 40-45% z uwagi na efekt pierwszego przejścia, a wchłanianie nie jest modyfikowane przez obecność pokarmu. Wenlafaksyna i ODV wykazują niskie wiązanie z białkami osocza (odpowiednio 27% i 30%), a objętość dystrybucji wenlafaksyny wynosi 4,4±1,6 l/kg masy ciała. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP2D6 (do ODV) oraz CYP3A4 (do N-demetylowenlafaksyny), przy czym wenlafaksyna jest słabym inhibitorem CYP2D6, nie wpływając na inne izoenzymy P450.
AUC, biodostępność, chlorowodorek, CYP3A4, czas osiągnięcia stężenia maksymalnego, efekt pierwszego przejścia, enzym CYP2D6, hemodializa, inhibitor enzymu, intensywny metabolizm, izoenzym cytochromu P450, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, kinetyka liniowa, klirens osoczowy, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm wenlafaksyny, modyfikacja dawkowania, O-demetylowenlafaksyna, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent dializowany, pole pod krzywą stężenia, skala Child-Pugh, stężenie stacjonarne, tabletka o natychmiastowym uwalnianiu, wiązanie z białkami osocza, wolny metabolizm, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby

metabolizm wenlafaksyny

Powiązane wpisy

Właściwości farmakokinetyczne – Venlafaxine Aurovitas 37,5 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Oriven 150 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Oriven 225 mg