absces okołowierzchołkowy

Absces okołowierzchołkowy (ropień okołowierzchołkowy) to ostra infekcja bakteryjna zlokalizowana w tkankach otaczających wierzchołek korzenia zęba. Powstaje najczęściej jako powikłanie nieleczonej próchnicy, martwicy miazgi zęba lub niepowodzenia leczenia endodontycznego.

Głównym czynnikiem etiologicznym są bakterie beztlenowe przedostające się z kanału korzeniowego do tkanek okołowierzchołkowych. Klinicznie objawia się silnym, pulsującym bólem, obrzękiem tkanek, tkliwością zęba na opukiwanie oraz niekiedy podwyższoną temperaturą ciała i powiększeniem regionalnych węzłów chłonnych.

Diagnostyka obejmuje badanie kliniczne, testy żywotności miazgi oraz badania obrazowe (zdjęcie RTG, CBCT), które ukazują charakterystyczne przejaśnienie wokół wierzchołka korzenia. Leczenie polega na usunięciu przyczyny infekcji poprzez leczenie endodontyczne, drenaż ropnia oraz często antybiotykoterapię, szczególnie w przypadkach z objawami ogólnoustrojowymi lub rozprzestrzenianiem się infekcji.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl