złośliwy glejak nadnamiotowy

Złośliwy glejak nadnamiotowy to nowotwór ośrodkowego układu nerwowego wywodzący się z komórek glejowych mózgu, zlokalizowany powyżej namiotu móżdżku. Do tej grupy zalicza się przede wszystkim glejaka wielopostaciowego (glioblastoma multiforme, GBM) oraz gwiaździaka anaplastycznego (grade III), które charakteryzują się wysoką złośliwością histologiczną.

Glejaki nadnamiotowe rozwijają się głównie w płatach czołowych, skroniowych, ciemieniowych i potylicznych mózgu. Manifestują się objawami neurologicznymi zależnymi od lokalizacji, takimi jak: bóle głowy, napady padaczkowe, deficyty neurologiczne, zaburzenia poznawcze i osobowości. Ich wzrost jest zazwyczaj szybki i inwazyjny, z tendencją do naciekania okolicznych tkanek.

Diagnostyka złośliwych glejaków nadnamiotowych opiera się na badaniach obrazowych (MRI z kontrastem, rzadziej CT) oraz badaniu histopatologicznym materiału pobranego podczas biopsji stereotaktycznej lub resekcji. W obrazie MRI charakterystyczne jest niejednorodne wzmocnienie kontrastowe, strefa obrzęku i często obszary martwicy lub krwawienia.

Leczenie złośliwych glejaków nadnamiotowych ma charakter wielomodalny i obejmuje: maksymalną bezpieczną resekcję chirurgiczną, radioterapię oraz chemioterapię (standardowo temozolomid). Mimo intensywnego leczenia, rokowanie pozostaje niekorzystne, szczególnie w przypadku glejaka wielopostaciowego, gdzie mediana przeżycia wynosi 12-15 miesięcy.