hiperozotemia
Hiperozotemia (inaczej azotemia) to podwyższone stężenie związków azotowych we krwi, głównie mocznika, kreatyniny i kwasu moczowego. Jest to stan kliniczny wskazujący na zaburzenie funkcji nerek lub zwiększony katabolizm białek w organizmie.
Przyczyny hiperazotemii dzieli się na przednerkowe (zmniejszona perfuzja nerek, np. w niewydolności serca, odwodnieniu, wstrząsie), nerkowe (uszkodzenie miąższu nerek, np. w ostrej martwicy cewek nerkowych, kłębuszkowym zapaleniu nerek) oraz zanerkowe (spowodowane przeszkodą w odpływie moczu, np. w kamicy moczowej, przeroście prostaty). W diagnostyce pomocny jest stosunek stężenia mocznika do kreatyniny oraz badanie moczu.
Objawy hiperazotemii zależą od jej nasilenia i przyczyny. W ciężkich przypadkach może prowadzić do mocznicy, której towarzyszą nudności, wymioty, zaburzenia świadomości, drgawki i śpiączka. Leczenie polega na usunięciu przyczyny, a w przypadkach ciężkiej niewydolności nerek może być konieczne leczenie nerkozastępcze.
Monitorowanie parametrów nerkowych (mocznik, kreatynina, eGFR) jest kluczowe w ocenie funkcji nerek i efektywności leczenia hiperazotemii. Wczesne rozpoznanie i właściwe leczenie poprawia rokowanie pacjentów z tym zaburzeniem.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Tolutris
Produkt Tolutris, zawierający telmisartan (40-80 mg), amlodypinę (5-10 mg) oraz hydrochlorotiazyd (12,5-25 mg), wymaga szczególnej ostrożności klinicznej ze względu na wielokierunkowe działania składników. Telmisartan jest przeciwwskazany w ciąży i u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby lub zastojem żółci, ze względu na ryzyko kumulacji i powikłań, takich jak śpiączka wątrobowa. U pacjentów z niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) lek jest przeciwwskazany, a u osób z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek konieczne jest monitorowanie potasu, kreatyniny i kwasu moczowego. Stosowanie telmisartanu w obustronnym zwężeniu tętnic nerkowych może prowadzić do ciężkiego niedociśnienia i niewydolności nerek. Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko hiperkaliemii, niedociśnienia i ostrej niewydolności nerek, zwłaszcza u pacjentów z nefropatią cukrzycową.
alkaloza hipochloremiczna, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, ciśnienie wewnątrzgałkowe, diuretyk tiazydowy, dna moczanowa, hiperkaliemia, hiperozotemia, hiperurykemia, hipoglikemia, hipomagnezemia, hiponatremia, hydrochlorotiazyd, inhibitor konwertazy angiotensyny, kardiomiopatia przerostowa zawężająca, nadciśnienie naczyniowo-nerkowe, nadczynność przytarczyc, nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry, obrzęk płuc, oliguria, ostra jaskra zamkniętego kąta, ostra niewydolność nerek, pierwotny hiperaldosteronizm, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, śpiączka wątrobowa, telmisartan, toczeń rumieniowaty układowy, udar mózgu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aortalnej