hipoplazja przytarczyc
Hipoplazja przytarczyc to wrodzone zaburzenie rozwojowe, charakteryzujące się niedorozwojem lub zmniejszoną liczbą gruczołów przytarczycznych. Stan ten prowadzi do niedoboru parathormonu (PTH), hormonu odpowiedzialnego za regulację gospodarki wapniowo-fosforanowej w organizmie.
Klinicznie hipoplazja przytarczyc manifestuje się objawami hipokalcemii, które mogą obejmować tężyczkę, drętwienie kończyn, zaburzenia rytmu serca, drgawki i zwiększoną pobudliwość nerwowo-mięśniową. W przypadkach ciężkich, szczególnie u noworodków, może dochodzić do stanów zagrażających życiu.
Schorzenie to może występować jako izolowany defekt lub jako część zespołów genetycznych, z których najczęstszym jest zespół DiGeorge’a (delecja 22q11.2), gdzie hipoplazji przytarczyc towarzyszą wady serca, nieprawidłowości grasicy i charakterystyczne cechy dysmorficzne twarzy. Diagnostyka obejmuje oznaczenie stężenia wapnia, fosforu i PTH w surowicy oraz badania genetyczne.
Leczenie hipoplazji przytarczyc polega na suplementacji preparatów wapnia i aktywnych form witaminy D (kalcytriol), mającej na celu normalizację stężenia wapnia w surowicy. W niektórych przypadkach stosuje się również rekombinowany ludzki PTH. Pacjenci wymagają regularnej kontroli parametrów biochemicznych i dostosowywania dawek leków, aby zapobiec powikłaniom długotrwałej hipokalcemii lub hiperkalcemii jatrogennej.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zespół digeorge’a (delecja 22q11) – Diagnostyka i diagnoza
Zespół DiGeorge’a, spowodowany mikrodelecją w regionie 22q11.2 chromosomu 22, charakteryzuje się szerokim spektrum fenotypowym, obejmującym wady serca typu conotruncal (np. tetralogia Fallota, przerwany łuk aorty), hipoplazję grasicy, hipokalcemię z powodu hipoplazji przytarczyc oraz cechy dysmorficzne twarzy. Diagnostyka opiera się na badaniach genetycznych, z preferowaną metodą mikromacierzy chromosomowej (CMA/aCGH), która umożliwia wykrycie delecji różnej wielkości, przewyższając czułością tradycyjną FISH. Alternatywnie stosuje się MLPA, qPCR oraz SNP array, a w przypadku negatywnych wyników standardowych testów rozważa się sekwencjonowanie genu TBX1. Diagnostyka prenatalna jest wskazana przy wykryciu wad serca typu conotruncal, wcześniejszym dziecku z delecją 22q11.2 lub u rodzica z tą delecją, z wykorzystaniem amniocentezy, biopsji kosmówki lub NIPT. Wczesne rozpoznanie umożliwia wdrożenie odpowiedniej opieki kardiologicznej, immunologicznej i endokrynologicznej oraz interwencji rozwojowych.
amniocenteza, biopsja kosmówki, diagnostyka preimplantacyjna, dysmorfizm twarzy, echokardiografia płodowa, FISH, hipokalcemia, hipoparatyroidyzm, hipoplazja grasicy, hipoplazja przytarczyc, mikromacierz chromosomowa, MLPA, mozaicyzm germinalny, NIPT, parathormon, przerwany łuk aorty, qPCR, rozszczep podniebienia, SCID, sekwencjonowanie genu, tetralogia Fallota, wielowodzie, wspólny pień tętniczy, zespół CHARGE, zespół DiGeorge’a, zespół velocardiofacial - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół digeorge’a (delecja 22q11) – Objawy
Zespół DiGeorge’a (delecja 22q11.2) to najczęstszy zespół mikrodelecji o częstości 1:2000-1:4000 żywych urodzeń, charakteryzujący się zmiennością fenotypową i szerokim spektrum objawów wielonarządowych. Klasyczna triada obejmuje wady serca (obecne u ~80% pacjentów, m.in. ubytek przegrody międzykomorowej, tetralogia Fallota, przerwany łuk aorty), hipoplazję grasicy z różnym stopniem niedoboru odporności (75% z łagodnym do umiarkowanego niedoboru limfocytów T, 1% z całkowitym brakiem grasicy) oraz hipokalcemię (50-70% pacjentów) wynikającą z niedoczynności przytarczyc. Dodatkowo często występują anomalie podniebienia (>65%), zaburzenia endokrynologiczne (w tym niedoczynność/nadczynność tarczycy u 20% dorosłych), cechy dysmorficzne twarzy, opóźnienie rozwoju psychoruchowego, deficyty poznawcze (IQ 70-85 u większości) oraz zwiększone ryzyko zaburzeń psychiatrycznych, w tym schizofrenii (25-30% dorosłych). Obraz kliniczny ewoluuje z wiekiem, a objawy mogą ujawniać się od okresu noworodkowego do dorosłości.
Rokowanie zależy głównie od ciężkości wad serca i stopnia niedoboru odporności; śmiertelność niemowlęca wynosi <5%, głównie z powodu złożonych wad serca i ciężkiego niedoboru odporności. Wraz z wiekiem nasilają się zaburzenia poznawcze i psychiatryczne, a u pacjentów z objawami psychotycznymi obserwuje się spadek IQ o średnio 7 punktów ogólnego i 9 punktów werbalnego. Wielospecjalistyczna opieka, wczesna diagnostyka i interwencje terapeutyczne (chirurgia wad serca, suplementacja wapnia, wsparcie immunologiczne i psychologiczne) znacząco poprawiają jakość życia i rokowanie. Pomimo przewlekłych problemów zdrowotnych, większość pacjentów osiąga dorosłość i może prowadzić aktywne życie, choć wymaga regularnej kontroli i kompleksowego leczenia.
anemia hemolityczna, choroba Gravesa-Basedowa, delecja 22q11.2, gospodarka wapniowo-fosforanowa, hiperteloryzm, hipokalcemia, hipoplazja grasicy, hipoplazja przytarczyc, hipotonia, małopłytkowość, mikrognacja, niedobór odporności, niedoczynność przytarczyc, niedorozwój przytarczyc, niedosłuch przewodzeniowy, niewydolność krążenia, niewydolność podniebienno-gardłowa, przerwany łuk aorty, ptoza, refluks pęcherzowo-moczowodowy, refluks żołądkowo-przełykowy, rozszczep podniebienia, sinica, skolioza, spodziectwo, stopa końsko-szpotawa, szmer sercowy, tetralogia Fallota, ubytek przegrody międzykomorowej, wada serca, wnętrostwo, wodonercze, wspólny pień tętniczy, zapalenie ucha środkowego, zespół DiGeorge’a