grudki skórne
Grudki skórne (łac. papulae) są jednymi z podstawowych pierwotnych wykwitów skórnych, stanowiących małe, wyniosłe, ograniczone zmiany o średnicy do 1 cm, wypełnione komórkami lub naciekiem zapalnym. Mogą mieć różne zabarwienie, od cielistego przez czerwone do brunatnego, oraz różną konsystencję – od miękkiej do twardej.
Występowanie grudek jest charakterystyczne dla wielu chorób dermatologicznych, m.in. liszaja płaskiego, łuszczycy, atopowego zapalenia skóry, czy trądziku. W zależności od etiologii, grudki mogą być pojedyncze, zgrupowane lub zlewające się. Niekiedy towarzyszą im inne wykwity, jak łuski, nadżerki czy strupy, co jest istotne w diagnostyce różnicowej.
Diagnoza opiera się głównie na badaniu klinicznym, jednak w przypadkach wątpliwych wykonuje się badanie histopatologiczne wycinka skóry. Leczenie grudek jest ukierunkowane na chorobę podstawową i może obejmować stosowanie miejscowych kortykosteroidów, retinoidów, leków przeciwzapalnych lub ogólnoustrojowej farmakoterapii w cięższych przypadkach.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Tokovit E 100 100 j.m.
Tokovit E 100 zawiera RRR-o-tokoferol (witaminę E) w dawce 100 j.m., co stanowi dawkę terapeutyczną o dobrym profilu bezpieczeństwa i wysokiej tolerancji u pacjentów. Działania niepożądane są rzadkie przy stosowaniu zalecanych dawek, natomiast ich występowanie jest ściśle związane z długotrwałym przyjmowaniem wysokich dawek witaminy E, przekraczających 800 mg/dobę. W takich przypadkach mogą pojawić się objawy neurologiczne (uczucie zmęczenia, osłabienie), bóle głowy, zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, biegunka, zaparcia) oraz reakcje skórne (wysypka o różnym charakterze).
biegunka, ból głowy, dyskomfort brzuszny, grudki skórne, nudności, pęcherzyki skórne, reakcja skórna, RRR-o-tokoferol, świąd, Tokovit E, witamina E, wysypka, wysypka skórna, zaburzenia neurologiczne, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zaczerwienienie skóry, zaparcie, zmęczenie i osłabienie, zmniejszona wydolność fizyczna - Leksykon chorób i schorzeń
Trądzik noworodkowy – Zapobieganie i profilaktyka
Trądzik noworodkowy dotyczy około 20-30% niemowląt w pierwszych 2-4 tygodniach życia i manifestuje się drobnymi grudkami rumieniowymi lub białymi, lokalizującymi się głównie na twarzy (policzki, czoło, broda, nos), ale także na szyi, plecach i klatce piersiowej. Etiologia jest związana z działaniem hormonów matczynych przenikających przez łożysko, które stymulują gruczoły łojowe noworodka. Stan ten jest łagodny, samoograniczający się i nie wymaga farmakoterapii, ustępując zwykle w ciągu kilku tygodni do miesięcy bez blizn. W odróżnieniu od trądziku niemowlęcego, pojawiającego się po 6. tygodniu życia i trwającego do 1-2 lat, trądzik noworodkowy nie niesie ryzyka bliznowacenia. Wskazane jest jednak monitorowanie zmian i konsultacja dermatologiczna w przypadku utrzymywania się zmian, nasilenia objawów, pojawienia się wysięku lub objawów ogólnych u dziecka.
antybiotyk miejscowy, bliznowacenie, dermatolog dziecięcy, gruczoł łojowy, grudki skórne, karmienie piersią, kolonizacja bakteryjna, krostki skórne, mikroflora skóry, podrażnienie skóry, probiotyk, trądzik niemowlęcy, trądzik noworodkowy, właściwości przeciwzapalne, zmiany hormonalne, zmiany trądzikowe - Leksykon chorób i schorzeń
Keratoza pilaris – Diagnostyka i diagnoza
Keratoza pilaris (KP) to łagodna dermatoza charakteryzująca się drobnymi, szorstkimi grudkami w obrębie mieszków włosowych, najczęściej lokalizującymi się na ramionach, udach, pośladkach oraz policzkach. Rozpoznanie opiera się głównie na badaniu klinicznym, uwzględniającym wiek pacjenta (często początek w późnym niemowlęctwie lub okresie dojrzewania), charakterystyczny wygląd zmian oraz wywiad rodzinny wskazujący na komponent genetyczny. W diagnostyce różnicowej należy rozważyć warianty KP (np. keratosis pilaris rubra, ulerythema ophryogenes) oraz inne dermatozy, takie jak ichthyosis vulgaris czy choroba Dariera. W rzadkich przypadkach, gdy obraz kliniczny jest nietypowy, pomocne mogą być dermoskopia (ujawniająca m.in. hiperkeratozę, rumień okołomieszkowy, czopy keratynowe) oraz biopsja skóry, która wykazuje hiperkeratozę, hipergranulozę i zaczopowanie ujść mieszków włosowych z łagodnym naciekiem limfocytarnym w skórze właściwej.
atopowe zapalenie skóry, badanie fizykalne, badanie histopatologiczne, badanie kliniczne, biopsja skóry, bliznowaciejące łysienie, choroba Dariera, choroba skóry, cukrzyca typu 1, czop keratynowy, dermatolog, dermoskopia, diagnostyka różnicowa, grudki skórne, hiperkeratoza naskórka, ichthyosis vulgaris, keratosis pilaris rubra, keratoza pilaris, metoda diagnostyczna, naciek limfocytarny, niedobór witaminy A, rumień, rumień okołomieszkowy, zaczopowanie mieszka włosowego, zmiany skórne - Leksykon chorób i schorzeń
Molluscum contagiosum – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Molluscum contagiosum to łagodna infekcja skóry wywołana przez wirusa z rodziny Poxviridae, charakteryzująca się obecnością małych, perłowych lub cielistych grudek z centralnym zagłębieniem (umblikacją). Choroba dotyczy głównie dzieci i młodych dorosłych, rozprzestrzeniając się przez bezpośredni kontakt skórny lub pośrednio przez zakażone przedmioty. U osób immunokompetentnych zmiany ustępują samoistnie w ciągu 6-18 miesięcy, natomiast u pacjentów z obniżoną odpornością, w tym z HIV/AIDS, przebieg jest cięższy, a zmiany mogą utrzymywać się latami. Diagnostyka opiera się na badaniu klinicznym, a w razie wątpliwości na biopsji. Leczenie jest wskazane w przypadku zmian w okolicach narządów płciowych, rozległych zmian, u pacjentów immunosupresyjnych oraz z powodów kosmetycznych i psychologicznych. Metody terapeutyczne obejmują krioterapię, łyżeczkowanie, terapię laserową oraz leczenie miejscowe preparatami takimi jak kantarydyna (pierwszy lek zatwierdzony przez FDA), kwas retinowy, nadtlenek benzoilu, wodorotlenek potasu (MolluTinc 10%, Molludab 5%), kwas trichlorooctowy, podofilotoksyna i imikwimod.
antybiotyk, atopowe zapalenie skóry, autoinfekcja, biopsja, bliznowacenie, choroby przenoszone drogą płciową, dermatitis, dermatolog, grudki skórne, HIV, imikwimod, infekcja bakteryjna, kantarydyna, komórki CD4, krioterapia, kwas retinowy, kwas trichlorooctowy, laseroterapia, łyżeczkowanie, molluscum contagiosum, nadtlenek benzoilu, obniżona odporność, podofilotoksyna, poxviridae, układ odpornościowy, umblikacja, wodorotlenek potasu, zapalenie skóry, zmiany skórne, znieczulenie miejscowe - Leksykon chorób i schorzeń
Rumień nagły – Diagnostyka i diagnoza
Rumień nagły (roseola infantum) to wirusowa choroba wieku dziecięcego, wywoływana głównie przez HHV-6B, rzadziej HHV-7, dotykająca dzieci między 6 miesiącem a 3 rokiem życia. Charakterystyczny przebieg kliniczny obejmuje nagłą wysoką gorączkę sięgającą nawet 40°C, trwającą 3-5 dni, po której następuje gwałtowne ustąpienie gorączki i pojawienie się różowo-czerwonej wysypki rozpoczynającej się na tułowiu (klatka piersiowa, plecy) i rozprzestrzeniającej się na twarz, szyję oraz kończyny. Wysypka składa się z drobnych plamek lub grudek o średnicy 2-3 mm, które mogą się zlewać. Diagnostyka opiera się głównie na obrazie klinicznym i wywiadzie, z uwzględnieniem różnicowania z odrą, różyczką, płonicą, rumieniem zakaźnym, chorobą dłoni, stóp i jamy ustnej oraz reakcjami polekowymi. Badania laboratoryjne, takie jak PCR wykrywający DNA HHV-6/7, serologia czy izolacja wirusa, są zarezerwowane dla atypowych przypadków lub pacjentów z obniżoną odpornością.
badanie fizykalne, badanie moczu, badanie serologiczne, błona bębenkowa, choroba dłoni, choroby zakaźne, drgawki gorączkowe, grudki skórne, HHV-7, morfologia krwi, objaw Fiłatowa, obraz kliniczny, obrzęk okołooczodołowy, odra, odwodnienie, parwowirus B19, PCR, plamki Koplika, płonica, płyn mózgowo-rdzeniowy, posiew krwi, reakcja polekowa, real-time PCR, różyczka, rumień nagły, rumień zakaźny, stóp i jamy ustnej, truskawkowy język, węzły chłonne szyjne, wirus Coxsackie, wysoka gorączka, wysypka, zapalenie spojówek - Leksykon chorób i schorzeń
Trądzik noworodkowy – Epidemiologia
Trądzik noworodkowy (acne neonatorum) dotyka około 4,5-20% noworodków, pojawiając się zwykle między 2. a 4. tygodniem życia, choć może wystąpić już przy urodzeniu lub w ciągu pierwszych 6 tygodni. Charakteryzuje się drobnymi czerwonymi lub białymi grudkami na twarzy, zwłaszcza na policzkach, nosie i czole, i ustępuje samoistnie w ciągu 1-3 miesięcy bez blizn. W odróżnieniu od trądziku niemowlęcego, który pojawia się po 6 tygodniu życia (najczęściej między 3 a 6 miesiącem), dotyczy mniej niż 2% dzieci, może utrzymywać się do 1-2 lat i prowadzić do blizn. Obie formy wykazują predylekcję do płci męskiej, co sugeruje udział hormonów płciowych w patogenezie. Epidemiologicznie trądzik noworodkowy częściej występuje u noworodków urodzonych o czasie (37-40 tydzień ciąży) niż u wcześniaków.
blizna, choroba samoograniczająca się, choroba zakaźna, dermatolog dziecięcy, dysfagia, endokrynolog, endokrynopatia, grudki skórne, hiperandrogenizm, hormon płciowy, patogeneza, predylekcja, przedwczesne dojrzewanie, trądzik niemowlęcy, trądzik noworodkowy, wirylizacja, zaburzenie endokrynologiczne, zaskórnik - Leksykon substancji czynnych
Diazolidynylomocznik – Właściwości farmakodynamiczne
Diazolidynylomocznik jest kluczową substancją testową w diagnostyce alergii kontaktowej, stosowaną w panelu nr 3 testu TRUE Test 36, na pozycji 25, w stężeniu 550 µg/cm² (450 µg/płatek). Substancja ta wywołuje reakcję nadwrażliwości typu IV (opóźnionej), manifestującą się w ciągu 6 do 96 godzin po ekspozycji. Mechanizm immunologiczny opiera się na działaniu diazolidynylomocznika jako haptenu, który łączy się z białkami skóry, tworząc kompleks antygenowy aktywujący limfocyty T pamięci, co prowadzi do uwolnienia limfokin, aktywacji makrofagów i rozwoju stanu zapalnego skóry. Typowe objawy pozytywnej reakcji to rumień, obrzęk z grudkami, pęcherzyki oraz palpacyjny naciek zapalny w miejscu aplikacji testu.
alergia kontaktowa, alergiczne kontaktowe zapalenie skóry, diazolidynylomocznik, grudki skórne, hapten, komórki Langerhansa, konserwant kosmetyczny, kontaktowe zapalenie skóry, limfocyty T, limfokiny, makrofagi, naciek zapalny, nadwrażliwość typu komórkowego, nadwrażliwość typu opóźnionego, pamięć immunologiczna, pęcherzyki skórne, reakcja zapalna, rumień, TRUE Test 36 - Leksykon chorób i schorzeń
Szczepionka przeciw ospie wietrznej – Objawy
Szczepionka przeciw ospie wietrznej zawiera żywy, atenuowany wirus varicella-zoster (VZV) i jest wysoce skuteczna w zapobieganiu zakażeniu, zapewniając 92-98% ochrony u dzieci po podaniu dwóch dawek oraz około 75% u młodzieży i dorosłych. Jedna dawka wykazuje skuteczność na poziomie 82%. W przypadku infekcji przełomowej, która występuje u 2-5% zaszczepionych, objawy są łagodniejsze, z mniejszą liczbą zmian skórnych (<50), często bez gorączki lub z jej niewielkim nasileniem. Szczepionka zmniejsza również ryzyko wystąpienia półpaśca w późniejszym życiu. Po ekspozycji na wirusa podanie szczepionki w ciągu 3-5 dni może zapobiec zachorowaniu lub złagodzić przebieg choroby, skracając czas trwania i zmniejszając liczbę zmian skórnych.
anafilaksja, ciąża, drgawki gorączkowe, działanie niepożądane, grudki skórne, herpes zoster, objawy prodromalne, obniżona odporność, okres inkubacji, ospa wietrzna, pęcherzyki skórne, półpasiec, reakcja miejscowa, reaktywacja wirusa, schemat dwudawkowy, szczep szczepionkowy, szczepienie ochronne, wirus atenuowany, wirus varicella zoster, wysypka poszczepienna, zakażenie przełomowe, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie płuc, zapalenie wątroby - Leksykon substancji czynnych
Sok ze świeżego ziela pokrzywy – Działania niepożądane
Sok ze świeżego ziela pokrzywy (Urticae herbae succus), stosowany w preparacie Succus Urticae Phytopharm (2,425 g/2,5 ml, płyn doustny), może wywoływać działania niepożądane o nieustalonej częstotliwości występowania. Do najczęściej obserwowanych należą łagodne zaburzenia żołądkowo-jelitowe, takie jak nudności, wymioty oraz biegunka, które mają charakter przejściowy i ustępują po odstawieniu lub zmniejszeniu dawki. Ponadto, u pacjentów predysponowanych mogą wystąpić reakcje alergiczne, w tym świąd, wysypka i pokrzywka, wynikające z indywidualnej nadwrażliwości na składniki pokrzywy lub inne substancje zawarte w preparacie. Ze względu na brak precyzyjnych danych dotyczących częstości tych działań niepożądanych, konieczny jest systematyczny monitoring pacjentów, zwłaszcza tych z historią alergii, atopii lub przewlekłych schorzeń przewodu pokarmowego.
alergia, atopia, bąble pokrzywkowe, biegunka, dolegliwości dyspeptyczne, grudki skórne, leczenie objawowe, nadwrażliwość indywidualna, nudności, pęcherzyki skórne, pokrzywka, przewlekła choroba przewodu pokarmowego, reakcja alergiczna, rumień, sok z ziela pokrzywy, Succus Urticae Phytopharm, świąd, Urticae herbae succus, wymioty, wysypka, zaburzenia przewodu pokarmowego, zaburzenia skóry, zaburzenia żołądkowo-jelitowe - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Rivaldo
Podczas terapii rywastygminą w postaci kapsułek twardych (Rivaldo) istotne jest wznowienie leczenia od dawki początkowej 1,5 mg dwa razy na dobę po przerwie dłuższej niż 3 dni, aby zminimalizować ryzyko działań niepożądanych, zwłaszcza wymiotów. U pacjentów stosujących przezskórne plastry z rywastygminą mogą pojawić się reakcje skórne o nasileniu od łagodnego do umiarkowanego, które niekoniecznie świadczą o uczuleniu. Należy jednak monitorować objawy alergicznego kontaktowego zapalenia skóry, takie jak rozprzestrzenianie się zmian poza obszar plastra, narastający rumień, obrzęk, grudki, pęcherze oraz brak poprawy w ciągu 48 godzin po usunięciu plastra, co wymaga natychmiastowego przerwania terapii.
alergiczne kontaktowe zapalenie skóry, alergiczne zapalenie skóry, działanie niepożądane, grudki skórne, leczenie przezskórne, nadwrażliwość, obrzęk, pęcherze skórne, reakcja alergiczna, reakcja skórna, reakcje miejscowe, rozsiane alergiczne zapalenie skóry, rumień, rywastygmina, test alergiczny, wymioty - Leksykon chorób i schorzeń
Odparzenie pieluszkowe – Objawy
Odparzenie pieluszkowe (diaper dermatitis) to częsta dermatoza u niemowląt i małych dzieci, występująca u 7-35% populacji w wieku pieluszkowym, najczęściej między 9. a 12. miesiącem życia. Klinicznie prezentuje się jako stan zapalny skóry w obrębie obszarów przykrytych pieluchą, z różnym nasileniem objawów: od łagodnego zaczerwienienia i niewielkiego złuszczania, przez umiarkowane rozszerzenie wysypki z grudkami i suchością, aż po ciężkie zmiany z obrzękiem, pęcherzami, owrzodzeniami i krwawieniem. Lokalizacja zmian obejmuje pośladki, okolice krocza, wewnętrzne powierzchnie ud, dolną część brzucha i pleców, z typowym ograniczeniem do obszaru pieluchy. W przypadku zakażenia drożdżakowego Candida albicans obserwuje się intensywne, żywoczerwone zmiany z wyraźnymi brzegami i satelitarnymi plamkami, często obejmujące fałdy skórne. Powikłania bakteryjne (liszajec zakaźny) manifestują się jaskrawoczerwonym zabarwieniem, krostkami, ropnym wysiękiem i żółtymi strupami, a reakcje alergiczne cechuje zaczerwienienie, obrzęk i błyszcząca wysypka z towarzyszącym świądem.
antybiotykoterapia, Candida albicans, grudki skórne, kortykosteroidy, krem przeciwgrzybiczny, krostki skórne, lek przeciwgrzybiczny, liszajec zakaźny, naskórek, obrzęk skóry, odparzenie pieluszkowe, pęcherze skórne, pękanie skóry, podrażnienie skóry, reakcja alergiczna, zaburzenia snu, zakażenie bakteryjne, zakażenie grzybicze, zakażenie wtórne, zapalenie pieluszkowe, zapalenie skóry, złuszczanie naskórka, zmiany satelitarne - Leksykon leków
Działania niepożądane – desderman 78,2 g/100 g
Desderman, zawierający 78,2 g etanolu 96% (v/v) w 100 g produktu (co odpowiada 73,4 g etanolu 100%), jest preparatem dezynfekcyjnym o wysokim stężeniu alkoholu etylowego, który może wywoływać działania niepożądane głównie o charakterze miejscowym. Najczęściej obserwowane reakcje dotyczą skóry i tkanki podskórnej, w tym podrażnienia (zaczerwienienie, pieczenie) oraz alergie kontaktowe manifestujące się swędzeniem, grudkami lub pęcherzykami. Częstość tych działań jest rzadka (≥ 1/10 000 do < 1/1 000), natomiast wysuszenie skóry, szczególnie w warunkach niskiej wilgotności powietrza (np. zimą), ma częstość nieznaną i może prowadzić do zmniejszenia elastyczności skóry, łuszczenia i dyskomfortu. W ocenie ryzyka należy uwzględnić predyspozycje pacjenta oraz warunki środowiskowe, które mogą nasilać działania niepożądane.
alergia kontaktowa, alkohol etylowy, bezpieczeństwo farmakoterapii, działanie niepożądane, etanol 96%, grudki skórne, konsultacja dermatologiczna, łuszczenie skóry, monitorowanie niepożądanych działań produktów leczniczych, niska wilgotność powietrza, pęcherzyki skórne, pieczenie skóry, podrażnienie skóry, preparat dezynfekcyjny, reakcja kontaktowa, reakcja typu późnego, reakcja zapalna skóry, roztwór na skórę, świąd skóry, wysuszenie skóry, zaburzenia skóry i tkanki podskórnej, zaczerwienienie skóry - Leksykon leków
Działania niepożądane – Veral 10 mg/g (1%)
Veral to miejscowy żel zawierający 10 mg diklofenaku sodowego na 1 g preparatu, stosowany w leczeniu miejscowych stanów zapalnych i bólowych. Produkt charakteryzuje się obecnością 15 g etanolu na 100 g żelu, co może mieć znaczenie w kontekście działań niepożądanych. Najczęstsze działania niepożądane dotyczą skóry w miejscu aplikacji i obejmują wysypkę, wyprysk, rumień, zapalenie skóry (w tym kontaktowe zapalenie skóry) oraz świąd, występujące z częstością 1/100 do <1/10. Rzadziej obserwuje się miejscowe zapalenie skóry z objawami takimi jak zaczerwienienie, obrzęk, grudki, łuszczenie się skóry oraz pęcherzykowe zapalenie skóry (1/10 000 do <1/1000). Bardzo rzadkie reakcje (<1/10 000) obejmują nadwrażliwość na światło, pokrzywkę, obrzęk naczynioruchowy, astmę oraz wysypkę grudkowatą związaną z zakażeniami lub pasożytami.
astma, diklofenak sodowy, duszność, działania niepożądane przewodu pokarmowego, grudki skórne, kontaktowe zapalenie skóry, łuszczenie skóry, monitorowanie działań niepożądanych, nadwrażliwość, nadwrażliwość na światło, obrzęk, obrzęk naczynioruchowy, palenie skóry, pęcherzykowe zapalenie skóry, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, rumień, świąd, świszczący oddech, układ oddechowy, wysypka grudkowata, zaczerwienienie, zapalenie skóry - Leksykon leków
Działania niepożądane – Propolisol 25 mg/ml
Produkt leczniczy Propolisol w postaci płynu do natryskiwania na skórę (25 mg/ml) wymaga szczególnej uwagi ze względu na potencjalne działania niepożądane, mimo braku zgłoszeń w monitorowaniu spontanicznym. Należy zwrócić uwagę na objawy nietolerancji, takie jak zaostrzenie zmian chorobowych, nasilenie obrzęku oraz wysypka o charakterze rumieniowym, grudkowym lub pęcherzykowym. W przypadku ich wystąpienia konieczne jest natychmiastowe przerwanie stosowania leku. Szczególnie istotne są rzadkie, ale ciężkie reakcje nadwrażliwości, manifestujące się obrzękiem rąk, stóp, twarzy, warg, jamy ustnej oraz gardła, które mogą prowadzić do zagrożenia życia i wymagają pilnej interwencji medycznej oraz hospitalizacji.
ciężkie działanie niepożądane, dysfagia, działanie niepożądane, grudki skórne, monitorowanie spontaniczne, nadwrażliwość na lek, nietolerancja leku, obrzęk, obrzęk gardła, obrzęk jamy ustnej, obrzęk kończyn, obrzęk twarzy, płyn do natryskiwania na skórę, produkt pszczeli, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja krzyżowa, reakcja nadwrażliwości, rumień, wysypka, zaostrzenie objawów chorobowych, zmiany pęcherzykowe - Leksykon chorób i schorzeń
Keratoza pilaris – Zapobieganie i profilaktyka
Keratoza pilaris (KP) to genetycznie uwarunkowana, przewlekła dermatoza charakteryzująca się drobnymi, szorstkimi grudkami na skórze, najczęściej na ramionach, udach i pośladkach. Objawy pojawiają się zwykle w dzieciństwie i młodości, z tendencją do samoistnej poprawy do 30. roku życia. Patomechanizm opiera się na nadmiernym nagromadzeniu keratyny blokującej mieszki włosowe. Leczenie ma charakter głównie kosmetyczny i obejmuje regularne stosowanie emolientów oraz preparatów keratolitycznych zawierających mocznik, kwas mlekowy (np. 10%), kwas alfa-hydroksylowy, kwas salicylowy czy retinoidy. Zaleca się aplikację nawilżaczy na wilgotną skórę w ciągu 5 minut po kąpieli, stosowanie łagodnych, bezzapachowych środków myjących oraz unikanie czynników zaostrzających, takich jak gorące kąpiele, obcisłe ubrania czy mechaniczne drażnienie skóry.
bliznowacenie, ceramidy, depilacja laserowa, dermatolog, emolienty, grudki skórne, keratoza pilaris, keratyna, koloidalna owsianka, kwas alfa-hydroksylowy, kwas azelainowy, kwas glikolowy, kwas hialuronowy, kwas mlekowy, kwas salicylowy, łuszczenie skóry, mieszki włosowe, mocznik, produkty niekomedogenne, retinoidy, schorzenie genetyczne, stan zapalny - Leksykon chorób i schorzeń
Wysypka wielopostaciowa na światło – Epidemiologia
Polymorphous light eruption (PMLE) jest najczęstszą idiopatyczną fotodermatozą, charakteryzującą się świądzącą wysypką w miejscach eksponowanych na promieniowanie UV, pojawiającą się w ciągu kilku godzin do dni po ekspozycji i utrzymującą się przez kilka dni. Częstość występowania PMLE wykazuje wyraźne zróżnicowanie geograficzne, z najwyższą częstością w krajach skandynawskich (~22%), umiarkowaną w Europie Zachodniej i Środkowej (10-20%) oraz najniższą w strefach tropikalnych, takich jak Singapur i Chiny (0,65-1%). W Indiach częstość waha się od 0,56% do 13,5%, z wyższą zapadalnością na terenach wyżej położonych. PMLE jest chorobą sezonową, najczęściej manifestującą się w okresie wiosenno-letnim, szczególnie po pierwszej intensywnej ekspozycji na słońce po zimie. Średni wiek zachorowania to około 23 lata, z przewagą kobiet (2-3 razy częściej niż mężczyźni) oraz osób o jasnym fototypie skóry (I-III wg Fitzpatricka), choć choroba występuje także u osób o ciemniejszej karnacji, gdzie zmiany mają często charakter grudkowy lub liszajowaty.
ekspozycja słoneczna, fotodermatoza idiopatyczna, fototerapia, fototyp skóry, grudki skórne, immunosupresja, karnacja, klasyfikacja Fitzpatricka, nadzór epidemiologiczny, nadzór immunologiczny, nowotwór skóry, ochrona przeciwsłoneczna, PMLE, polymorphous light eruption, predyspozycja genetyczna, promieniowanie ultrafioletowe, promieniowanie UV, remisja, wysypka wielopostaciowa na światło, zmienność sezonowa