nabyty zespół długiego QT
Nabyty zespół długiego QT to zaburzenie elektrofizjologiczne serca charakteryzujące się wydłużeniem odstępu QT w zapisie elektrokardiograficznym (EKG), które nie jest uwarunkowane genetycznie. Odstęp QT reprezentuje czas od początku depolaryzacji komór (zespół QRS) do końca ich repolaryzacji (załamek T), a jego wydłużenie zwiększa ryzyko wystąpienia groźnych arytmii komorowych, takich jak torsade de pointes.
Najczęstszą przyczyną nabytego zespołu długiego QT jest stosowanie leków wydłużających repolaryzację komór serca, w tym przeciwarytmicznych (np. amiodaron, sotalol), przeciwpsychotycznych (np. haloperidol), przeciwdepresyjnych, niektórych antybiotyków (np. makrolidy, fluorochinolony), przeciwgrzybiczych i przeciwwymiotnych. Inne czynniki to zaburzenia elektrolitowe (hipokaliemia, hipomagnezemia, hipokalcemia), choroby strukturalne serca, niedoczynność tarczycy, niewydolność wątroby oraz bradykardia.
Diagnostyka nabytego zespołu długiego QT opiera się na pomiarze skorygowanego odstępu QT (QTc) w zapisie EKG, który w warunkach patologicznych przekracza 450 ms u mężczyzn i 460 ms u kobiet. Leczenie polega na identyfikacji i eliminacji czynnika wywołującego, korekcji zaburzeń elektrolitowych oraz monitorowaniu pacjenta. W przypadku wystąpienia torsade de pointes konieczne może być podanie siarczanu magnezu, przyśpieszenie rytmu serca za pomocą izoproterenolu lub czasowa stymulacja.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Hydroxyzinum VP 2 mg/ml
Hydroxyzinum VP (syrop 2 mg/ml) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na hydroksyzynę, cetyryzynę, inne pochodne piperazyny, aminofilinę, etylenodiaminę oraz substancje pomocnicze preparatu. Przeciwwskazania obejmują także pacjentów z porfirią, kobiet w ciąży i karmiących piersią ze względu na ryzyko dla płodu i noworodka. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko kardiologiczne – lek jest przeciwwskazany u osób z wrodzonym lub nabytym wydłużeniem odstępu QT, chorobami układu krążenia, hipokaliemią, hipomagnezemią, znaczącą bradykardią oraz w przypadku rodzinnego wywiadu nagłej śmierci sercowej. Wskazane jest unikanie jednoczesnego stosowania hydroksyzyny z lekami wydłużającymi odstęp QT lub wywołującymi torsade de pointes.
aminofilina, benzoesan sodu, bradykardia, cetyryzyna, choroba układu krążenia, działanie arytmogenne, etylenodiamina, glikol propylenowy, hipokaliemia, hipomagnezemia, hydroksyzyna, maltitol, nabyty zespół długiego QT, nagła śmierć sercowa, nietolerancja fruktozy, pochodne piperazyny, porfiria, reakcja nadwrażliwości, synteza hemu, torsade de pointes, wrodzony zespół długiego QT, wstrząs anafilaktyczny, wydłużenie odstępu QT, wywiad alergologiczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca, żółtaczka noworodkowa - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół długiego qt – Zapobieganie i profilaktyka
Zespół długiego QT (LQTS) to genetycznie uwarunkowane zaburzenie repolaryzacji komorowej, manifestujące się wydłużeniem odstępu QT w EKG, co predysponuje do torsade de pointes i nagłego zgonu sercowego. Podstawą profilaktyki farmakologicznej są beta-blokery, szczególnie nieselektywne (nadolol, propranolol), zalecane u wszystkich pacjentów z LQTS, niezależnie od objawów, z uwzględnieniem genotypu (najlepsza skuteczność w LQT1). W przypadku LQT3 stosuje się dodatkowo blokery kanału sodowego (meksyletyna, flekainid, ranolazyna) przy QTc >500 ms. Implantacja ICD jest wskazana u pacjentów z wysokim ryzykiem (np. po zatrzymaniu krążenia, QTc >500 ms, objawy mimo beta-blokerów), a lewostronna denerywacja współczulna (LCSD) stanowi alternatywę u osób z przeciwwskazaniami do ICD lub nieskutecznością beta-blokerów. Stymulacja serca z algorytmem zapobiegania pauzom jest korzystna u pacjentów z LQT2 i LQT3, szczególnie przy torsade de pointes zależnym od pauz.
arytmia komorowa, badanie genetyczne, beta-bloker, gen KCNQ1, genotyp LQTS, hipokaliemia, implantacja kardiowertera-defibrylatora, kardiowerter-defibrylator, meksyletyna, nabyty zespół długiego QT, nadolol, nagły zgon sercowy, niedobór potasu, nieselektywny beta-bloker, patogenny wariant, receptor adrenergiczny, tachykardia komorowa, torsade de pointes, wrodzony zespół długiego QT, wszczepialny kardiowerter-defibrylator, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca, zespół długiego QT, złośliwa arytmia - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Hydroxyzinum Espefa 10 mg
Hydroxyzinum Espefa w dawce 10 mg, zawierający chlorowodorek hydroksyzyny, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną, jej metabolit cetyryzynę, inne pochodne piperazyny, aminofilinę oraz etylenodiaminę. Leku nie należy stosować u osób z wrodzonym lub nabytym wydłużeniem odstępu QT, chorobami układu krążenia predysponującymi do tego zaburzenia, istotnymi zaburzeniami elektrolitowymi (hipokaliemia, hipomagnezemia), znaczącą bradykardią, a także u pacjentów z rodzinnym wywiadem nagłej śmierci sercowej. Ponadto, stosowanie Hydroxyzinum Espefa 10 mg jest przeciwwskazane u kobiet w ciąży i karmiących piersią ze względu na ryzyko przenikania leku do mleka matki.
aminofilina, bradykardia, cetyryzyna, chlorowodorek hydroksyzyny, choroba układu krążenia, częstoskurcz komorowy, etylenodiamina, hipokaliemia, hipomagnezemia, nabyty zespół długiego QT, nadwrażliwość, nagła śmierć sercowa, nietolerancja laktozy, pochodne piperazyny, porfiria, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia elektrolitowe, zespół długiego QT - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół długiego qt – Leczenie
Zespół długiego QT (LQTS) charakteryzuje się wydłużeniem odstępu QT w EKG, co predysponuje do groźnych arytmii, takich jak torsade de pointes, omdleń i nagłego zgonu sercowego. Podstawą terapii są beta-adrenolityki, głównie nadolol (1-1,5 mg/kg/dzień) i propranolol, skuteczne u około 90% pacjentów, zwłaszcza z typami LQT1 i LQT2. W LQT3 beta-blokery są mniej efektywne, dlatego stosuje się dodatkowo leki blokujące późny prąd sodowy, takie jak meksyletyna, flekainid czy ranolazyna. W przypadkach opornych lub z wysokim ryzykiem (QTc > 550 ms) wskazane jest wszczepienie ICD, a u wybranych pacjentów rozważa się lewostronną sympatektomię sercową (LCSD) lub stymulację serca, szczególnie w LQT2. Leczenie nabytego LQTS opiera się na eliminacji przyczyn, korekcji elektrolitów i podawaniu magnezu dożylnie w torsade de pointes.
acetazolamid, arytmia komorowa, beta-bloker, genotyp, izoproterenol, kardiowerter-defibrylator, lek antyarytmiczny, lidokaina, LQT1, LQT2, LQT3, LQT7, meksyletyna, metoprolol, nabyty zespół długiego QT, nadolol, nagły zgon sercowy, niedobór potasu, odstęp QT, późny prąd sodowy, propranolol, stymulacja overdrive, stymulator serca, torsade de pointes, zaburzenia elektrolitowe, zespół Andersena-Tawila, zespół długiego QT