komórka Gauchera
Komórka Gauchera to charakterystyczny makrofag obecny w chorobie Gauchera, rzadkiej chorobie genetycznej zaliczanej do lizosomalnych chorób spichrzeniowych. Makrofagi te zawierają nieprawidłowe ilości glukozyloceramidu z powodu niedoboru enzymu glukocerebrozydazy (β-glukozydazy), co prowadzi do gromadzenia się tych lipidów w lizosomach.
Morfologicznie komórki Gauchera są duże (20-100 μm średnicy), mają charakterystyczny wygląd „pomarszczonego papieru” lub „zużytej bibułki” z powodu nagromadzenia złogów lipidowych w cytoplazmie. Jądro komórkowe jest często przesunięte ekscentrycznie. W badaniu histopatologicznym komórki te można zidentyfikować przy użyciu barwienia PAS (Periodic Acid-Schiff), które uwidacznia nagromadzone lipidy.
Obecność komórek Gauchera w szpiku kostnym, śledzionie, wątrobie i innych tkankach jest kluczowym markerem diagnostycznym choroby Gauchera. Ich akumulacja w różnych narządach odpowiada za wiele objawów klinicznych, takich jak splenomegalia, hepatomegalia, zmiany kostne, cytopenie oraz zaburzenia neurologiczne w niektórych typach choroby.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Choroba gauchera – Etiologia i przyczyny
Choroba Gauchera jest autosomalnie recesywnym zaburzeniem lizosomalnym spowodowanym mutacjami w genie GBA1 na chromosomie 1q21, prowadzącym do niedoboru enzymu glukocerebrozydazy (EC 4.2.1.25). Deficyt tego enzymu skutkuje akumulacją glukozyloceramidu w makrofagach, co powoduje ich transformację w komórki Gauchera i prowadzi do uszkodzeń wątroby, śledziony oraz szpiku kostnego. Zidentyfikowano ponad 400 mutacji GBA1, z najczęstszymi N370S, L444P, 84GG i IVS2+1, które różnicują fenotypy choroby. Choroba występuje z częstością 1:40 000–1:60 000 w populacji ogólnej, a wśród Żydów Aszkenazyjskich nawet 1:800 urodzeń. Fenotypowo wyróżnia się trzy typy: typ 1 (bez zajęcia OUN, najczęstszy), typ 2 (ostra neuropatyczna, śmiertelna w niemowlęctwie) oraz typ 3 (neurowiśceralna o zmiennym przebiegu). Patofizjologia obejmuje nie tylko akumulację lipidów, ale także zaburzenia immunologiczne i metabolizmu kostnego, co przekłada się na cytopenie, splenomegalię, hepatomegalię i zmiany kostne.
choroba Parkinsona, cytokiny i chemokiny, dziedziczenie autosomalne recesywne, gen GBA1, glukocerebrozydaza, glukozyloceramid, glukozylosfingozyna, hepatomegalia, hepatosplenomegalia, hipergammaglobulinemia, komórka Gauchera, komórki NK, lizosomalna choroba spichrzeniowa, makrofagi typu M2, osteoblast, osteoklast, pancytopenia, splenomegalia, szpiczak mnogi, układ siateczkowo-śródbłonkowy, zmętnienie rogówki - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba gauchera – Diagnostyka i diagnoza
Choroba Gauchera to rzadka, dziedziczna lizosomalna choroba spichrzeniowa wywołana niedoborem enzymu β-glukozydazy (glukocerebrozydazy), prowadząca do akumulacji glukocerebrozydów w komórkach układu siateczkowo-śródbłonkowego. Diagnostyka opiera się na oznaczeniu aktywności enzymu β-glukozydazy w leukocytach krwi obwodowej, gdzie wartości poniżej 15% normy są diagnostyczne. U dorosłych z chorobą aktywność enzymu jest obniżona o 70-90%, a u dzieci z cięższymi postaciami nawet o ponad 90%. Test enzymatyczny jest podstawowym i czułym narzędziem diagnostycznym, uzupełnianym badaniami molekularno-genetycznymi wykrywającymi patogenne warianty w genie GBA1, co potwierdza diagnozę i pozwala na identyfikację nosicieli. W diagnostyce pomocne są także biomarkery, takie jak glukozylosfingozyna (Lyso-GL-1/Lyso-Gb1), którego poziom koreluje z ciężkością choroby i odpowiedzią na terapię, oraz chitotriosydaza, używana do monitorowania leczenia enzymatycznego.
anemia, badanie przesiewowe noworodków, biopsja szpiku kostnego, biopsja wątroby, choroba Gauchera, enzym wątrobowy, enzymatyczna terapia zastępcza, ferrytyna, fosfataza kwaśna oporna na winian, gen GBA1, glukocerebrozydaza, glukozylosfingozyna, hepatomegalia, komórka Gauchera, leukocyty krwi obwodowej, martwica jałowa, panel wielogenowy, splenomegalia, szpiczak mnogi, trombocytopenia, układ siateczkowo-śródbłonkowy