nerw bloczkowy

Nerw bloczkowy (IV nerw czaszkowy, nervus trochlearis) jest jednym z najmniejszych nerwów czaszkowych, odpowiedzialnym za unerwienie ruchowe mięśnia skośnego górnego gałki ocznej. Jest to jedyny nerw czaszkowy, który wychodzi z tylnej powierzchni pnia mózgu oraz całkowicie krzyżuje się przed unerwieniem narządu docelowego.

Jądro nerwu bloczkowego znajduje się w śródmózgowiu, na poziomie dolnej części wzgórka górnego blaszki pokrywy. Nerw przebiega w przestrzeni podpajęczynówkowej, przechodzi przez zatokę jamistą, a następnie przez szczelinę oczodołową górną dociera do oczodołu, gdzie unerwia mięsień skośny górny.

Uszkodzenie nerwu bloczkowego powoduje podwójne widzenie (diplopia), szczególnie przy patrzeniu w dół i na zewnątrz, oraz kompensacyjne przechylanie głowy w stronę przeciwną do uszkodzenia. Porażenie nerwu bloczkowego może być wynikiem urazu głowy, procesów zapalnych, nowotworów lub tętniaków w okolicy śródmózgowia.

Diagnostyka uszkodzeń nerwu bloczkowego obejmuje badanie ruchomości gałek ocznych, testy zakrywania oka, badanie diplopii oraz obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego. Leczenie zależy od przyczyny uszkodzenia i może obejmować interwencję neurochirurgiczną, farmakoterapię lub zastosowanie pryzmatów korekcyjnych.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl